Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2026 r. sprawy ze skargi P. H. (H.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 30 stycznia 2026 r. nr SKO.II/426/223/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta U. z dnia 28 listopada 2025 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącego 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Burmistrz Miasta U. postanowieniem z dnia 28 listopada 2025 r., znak [...], działając na podstawie art. 123 i in. k.p.a., art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) – dalej "u.p.z.p.", orzekając w sprawie wnioskodawcy P. H. (dalej: "strona" lub "skarżący"), zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (o pow. zabudowy do 70 m2) wraz z naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu, na terenie działki nr [...] (obręb [...]), w rejonie ul. [...].

W uzasadnieniu podano m. in., że w dniu 22 października 2025 r. do Urzędu Miasta wpłynął wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Działka oznaczona nr [...] (obręb [...]), w rejonie ul. [...], położona jest na obszarze objętym uchwałą Rady Miasta U. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta U.. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obejmujący ww. nieruchomość, może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia postępowania.

W dniu 20 sierpnia 2025 r., w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta U. opublikowany został projekt planu ogólnego dla Miasta U., sporządzany na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1153) oraz art. 13a ust. 1 u.p.z.p. oraz w związku z uchwałą nr [...] Rady Miasta U. z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U..

W projekcie planu ogólnego działka ozn. nr [...] (obręb [...]), gmina U., w rejonie ul. [...], położona jest w ok. 80 % w strefie otwartej, ozn. symbolem 56 SO - tereny rolnictwa z zakazem zabudowy, tereny lasów, zieleni naturalnej i wód oraz komunikacji i infrastruktury technicznej oraz położona jest w ok. 20 % w strefie wielofunkcyjnej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, ozn. symbolem 241 SJ. Zachodzi zatem wysokie prawdopodobieństwo sprzeczności planowanej przez inwestora ww. inwestycji z ustaleniami przyszłego miejscowego planu zagospodarowania terenu, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie ustalany na podstawie aktualnie procedowanego planu ogólnego. Obecnie projekt planu ogólnego został przekazany do uzgodnień i opiniowania do podmiotów wskazanych w art. 13i ust. 3 pkt 5 u.p.z.p.

W zażaleniu wnioskodawca nie zgodził się z ww. postanowieniem zarzucając mu naruszenie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 124 § 2 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., art. 32 Konstytucji RP.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), postanowieniem z dnia 30 stycznia 2025 r., znak SKO.II/426/223/2025, działając na podstawie m. in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i in., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ podkreślił, że z 62 ust. 1 u.p.z.p. nie wynikają konkretne przesłanki zawieszenia, co nie oznacza, że zawieszenie postępowania na tej podstawie może być dowolne. Skorzystanie przez organ z tego uprawnienia uzależnione jest od wystąpienia obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania, jedną z nich jest wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że inwestycja objęta wnioskiem o warunki zabudowy będzie sprzeczna z ustaleniami procedowanego planu. Przypomniał, że w dniu [...] r. Rada Miasta U. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta U. w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów, natomiast w dniu [...] r. Rada Miasta U. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U., a projekt planu ogólnego teren inwestycyjny lokalizuje w strefie planistycznej 56SO – strefa otwarta (80% powierzchni terenu inwestycyjnego) oraz 241SJ (20% tego terenu), zachodzi zatem sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, który będzie ustalany na podstawie planu ogólnego, przekazanego do uzgodnień i opiniowania. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że plan miejscowy dla tego terenu może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia postępowania. Podkreślił, że plan ogólny stanowi akt prawa miejscowego, ponadto zaznaczył, że ustawowe granice prawa własności wyznacza całokształt obowiązującego ustawodawstwa, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zawieszenie postępowania jest instytucją procesową wynikającą z przepisów, która tymczasowo wstrzymuje bieg sprawy, nie likwiduje samego prawa. Końcowo wskazał, że nie może odnieść się do innych spraw dotyczących warunków zabudowy, na które wskazuje skarżący, organ orzeka w indywidualnej sprawie administracyjnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. rejestru decyzji o warunkach zabudowy od 10 września do 2 grudnia 2025 r., wydruku map i informacji dotyczących wskazanych decyzji o warunkach zabudowy.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 124 § 2 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, a także dokonanie nie swobodnej oceny dowodów, skutkującej dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych oraz nieustaleniem istotnych dla sprawy okoliczności na tle art. 62 ust. 1 u.p.z.p., co skutkowało dokonaniem przez Kolegium wadliwego ustalenia stanu faktycznego oraz pominięciem lub niedostatecznym rozpatrzeniem przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazanych zarzutów i zagadnień sformułowanych przez skarżącego w zażaleniu;

2. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Kolegium, że konstrukcja prawna w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie stanowi żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia, a więc, że stopień zaawansowania prac czy przewidywany termin uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowią prawnie relewantnych przesłanek z punktu widzenia prawidłowości zawieszenia przez organy postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy zaprezentowana przez Kolegium interpretacja jest błędna i sprzeczna z celem oraz funkcją regulacji zawartej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., polegającą na umożliwieniu organowi administracyjnemu zawieszenia postępowania jedynie w przypadku, w którym zakres prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest na tyle zaawansowany, że możliwe jest ustalenie, iż objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestycja byłaby sprzeczna z tym planem, a także, że w niedługim czasie prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zostaną zakończone;

3. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Kolegium, że okoliczność prowadzenia prac nad planem ogólnym i przeznaczenie nieruchomości w projekcie planu ogólnego ma znaczenie dla możliwości zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w związku z uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] z [...] r.;

4. art. 59 ust. 2 i 3 w zw. z art. 65 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezastosowanie tych przepisów i w konsekwencji błędne ustalenie przez Kolegium, że systemowy charakter ma również zmiana dotycząca decyzji o warunkach zabudowy, bowiem ustawodawca wprowadził wymóg zgodności tych decyzji z planem ogólnym gminy, podczas gdy wszystkie sprawy o ustalenie warunków zabudowy wszczęte przed 1 lipca 2026 r. lub przed uchwaleniem planu ogólnego w danej gminie powinny zostać rozstrzygnięte na dotychczasowych zasadach, z pominięciem regulacji dotyczących planów ogólnych;

5. art. 65 ust. 1 w zw. z art. 67 ust. 3 pkt 1, 2 i 4, ust. 4 pkt 1 oraz ust. 5 ustawy z 7 lipca 2023 r. w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezastosowanie tych przepisów i przyjęcie przez Kolegium, że w obecnym stanie prawnym Burmistrz Miasta U. na podstawie uchwały nr [...] z [...] r. powinien sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na podstawie aktualnie procedowanego planu ogólnego, a skoro zachodzi sprzeczność planowanej inwestycji z planem ogólnym, to sprzeczność ta nastąpi również z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

6. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie (ewentualnie niewłaściwe zastosowanie) i utrzymanie przez Kolegium w mocy postanowienia organu I instancji o zawieszeniu postępowania;

7. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez nieprawidłowe zastosowanie tych regulacji przez Kolegium polegające na stwierdzeniu, że Kolegium nie może odnieść się do innych spraw dotyczących warunków zabudowy, jak również przyjęcie, że nie stanowi przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie okoliczność, iż uchwała nr [...] z [...] r. obejmuje całe Miasta U., z wyłączeniem niektórych obszarów, a więc sytuacja wszystkich podmiotów składających wnioski o ustalenie warunków zabudowy powinna być jednakowa;

8. art. 12 k.p.a. poprzez działanie w niniejszej sprawie przez Kolegium z naruszeniem obowiązku działania wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, ponieważ utrzymanie przez Kolegium w mocy wadliwego postanowienia Burmistrza Miasta U. o zawieszeniu postępowania w sytuacji braku jakichkolwiek do tego podstaw doprowadzi do bezzasadnego przedłużenia postępowania;

9. art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez wydanie przez Kolegium zaskarżonego postanowienia, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji, podczas gdy uwzględniając sformułowane w zażaleniu zarzuty organ odwoławczy powinien je uchylić w całości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 142, dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r., poz. 1267) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta U. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2026 r., poz. 538 – dalej "u.p.z.p."), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: (1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo (2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Skład orzekający w pełni podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że konstrukcja tego unormowania daje organowi administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącemu postępowanie o ustalenie warunków zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie określając żadnych dodatkowych wymogów co do przesłanek zawieszenia, a jednocześnie nie zezwalając na podważenie tego uprawnienia organu.

W rozpatrywanej sprawie zasadniczym powodem zawieszenia postępowania w sprawie niniejszej była akcentowana przez organy obydwu instancji kolizja planowanej przez stronę inwestycji z projektem planu ogólnego dla Miasta U..

Jest poza sporem, że - jak ustalił organ pierwszej instancji - objęty wnioskiem obecnie skarżącego teren położny jest na obszarze, dla którego na mocy uchwały Rady Miasta U. z [...] r. nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego Miasta w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów, z kolei wcześniej, a mianowicie [...] r. wspomniana Rada podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U.. Bezspornym jest również to, że w projekcie owego planu ogólnego przedmiotową nieruchomość zakwalifikowano w projekcie planu ogólnego w 80% w strefie otwartej, ozn. symbolem 56 SO - tereny rolnictwa z zakazem zabudowy, tereny lasów, zieleni naturalnej i wód oraz komunikacji i infrastruktury technicznej oraz położona jest w ok. 20 % w strefie wielofunkcyjnej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, ozn. symbolem 241 SJ.

Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że w świetle art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami planu ogólnego, zaś na mocy ust. 3 pkt 1 lit. a tego przepisu, przez zgodność planu miejscowego z planem ogólnym rozumie się ustalenie w planie miejscowym przeznaczenia terenu mieszczącego się w profilu funkcjonalnym strefy planistycznej obejmującej teren. W aktualnym stanie prawnym, uwzględniającym nowelizację powyższej ustawy dokonaną z dniem 24 września 2023 r., mocą której do wspomnianego aktu wprowadzona została instytucja planu ogólnego, przedmiotowy plan stanowi nowy instrument planistyczny o zasięgu obejmującym całą gminę i służyć ma systemowemu zwiększeniu władztwa planistycznego gminy w zakresie kreowanej polityki przestrzennej. Plan ogólny ustanawia rada gminy w formie uchwały mającej charakter aktu prawa miejscowego (art. 13 ust. 7 u.p.z.p.) i w zamyśle ustawodawcy stanowi on dokument, z którym badana będzie zgodność miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ale także decyzji o warunkach zabudowy (vide: T. Filipowicz [red.], A. Plucińska-Filipowicz [red.], M. Wierzbowski [red.]. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, publ. LEX). W rezultacie należy przyznać, że przyjęte w planie ogólnym przeznaczenie terenu zasadniczo wiąże organ stanowiący gminy przy sporządzaniu planu miejscowego, który powinien być w przedmiotowym zakresie zgodny z tym pierwszym dokumentem. Trzeba jednak zaznaczyć, że owo związanie dotyczy sytuacji, gdy plan ogólny został już uchwalony i funkcjonuje w obrocie prawnym.

Należy tu zaakcentować, że zawieszenie postępowania w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby odmienne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Chociaż więc art. 62 ust. 1 powołanej ustawy nie formułuje w sposób literalny przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania w jego trybie i - jak wspomniano wyżej - zgodnie z prezentowanym w judykaturze poglądem owo zawieszenie może nastąpić, nawet w sytuacji, nawet gdy jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, to jednak nie sposób tracić z pola widzenia, że zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze przedmiotu akcentuje się iż skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia może nastąpić tyko wówczas, gdy istnienie sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu jest realne (por. wyroki NSA: 22 października 2025 r., II OSK 2704/24; 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15; 22 października 2025 r., II OSK 2705/24 - wszystkie orzeczenia dostępne za CBOSA). Powyższe oznacza, że zawieszenie postępowania na podstawie wskazanej normy powinno być uzależnione od wyniku ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania (patrz wyroki WSA: w Gorzowie Wielkopolskim z 29 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Go 12/26, publ. Lex nr 4090323). Zdaniem składu orzekającego na pełną aprobatę zasługuje więc pogląd, zgodnie z którym uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest nie tylko sama hipotetyczna kolizja pomiędzy wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy a projektowanym miejscowym planem co do przeznaczenia wskazanych w tym wniosku nieruchomości. Konieczne jest bowiem równoczesne prawdopodobieństwo, że owa kolizja skonkretyzuje się. Tym samym za trafne należy uznać stanowisko, że zawieszenie postępowania w trybie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może nastąpić tylko wtedy, gdy można uznać za realne, że plan miejscowy, o treści kolidującej z wnioskowaną decyzją o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem ustawowo określonego czasu zawieszenia, liczonego od dnia złożenia wniosku o wydanie tej decyzji. Wymaga bowiem podkreślenia, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza wyjątek od zasady szybkości postępowania sformułowanej w art. 12 k.p.a. i jest dla wnioskodawcy bardzo dotkliwy ze względu na długotrwałe przerwanie toczącej się procedury. Stąd organ administracji publicznej powinien w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania uprawdopodobnić realną możliwość uchwalenia planu przed upływem ustawowego 18-miesięcznego terminu.

Zdaniem Sądu, wypowiadające się w sprawie organy nie wykazały w sposób przekonujący prawdopodobieństwa, że kolizja pomiędzy sporną inwestycją a projektowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zrealizuje się oraz sformalizuje przed upływem terminu określonego w art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. Wskazane organy położyły akcent jedynie na sprzeczność owego zamierzenia z przeznaczeniem terenu inwestycyjnego przewidzianym w projekcie planu ogólnego. Tymczasem trzeba wyjaśnić, że art. 62 ust. 1 nawiązuje w swojej treści wyraźnie do "planu miejscowego" a nie do planu ogólnego i dlatego sprzeczność z projektem tego ostatniego dokumentu nie może sama w sobie uzasadniać zastosowania niniejszej normy.

W warunkach rozpoznanej sprawy jest poza sporem, że plan ogólny dla Miasta U. nie został dotychczas uchwalony, a z ostatniej widniejącej na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta U. informacji wynika, że 16 kwietnia 2026 r. opublikowano dopiero obwieszenie o wydłużeniu terminu konsultacji społecznych jego projektu do 15 maja 2026 r. Jak przy tym wyjaśniono wyżej, brak zgodności spornej inwestycji z projektem planu ogólnego nie stanowi formalnej przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy.

Równocześnie, w ramach procedury dotyczącej uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiadomo tylko tyle, że podjęto uchwałę o przystąpieniu do jego sporządzenia. Jak zasadnie podnosiła strona skarżąca, z akt sprawy ani z wywodów organów obydwu instancji nie wynika, aby poza tą uchwałą dokonano jakichkolwiek dalszych czynności zmierzających do sporządzenia projektu przedmiotowego aktu.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca podniosła w istocie zarzutu naruszenia zasady równości oraz zarzutu odstąpienia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, normowanej postanowieniami art. 8 § 2 k.p.a. Tutejszy Sąd z urzędu powziął informację, z uwagi na rozpoznawanie innych spraw podobnego rodzaju, że organ pierwszej instancji w stosunku do innych osób, których nieruchomości znajdowały się w analogicznej strefie, jak nieruchomość skarżącego i ubiegających się o wydanie wskazanej decyzji o warunkach zabudowy taką decyzję wydawał. Tym samym dopuścił się naruszenia postanowień przywołanego powyżej przepisu, albowiem w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie odniósł się do tej okoliczności i nie przedstawił argumentacji przemawiającej za wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Zaskarżone postanowienie narusza zatem normę prawa materialnego zawartą w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., gdyż nie wykazano zasadności jego zastosowania. Nadto przedmiotowy akt narusza zasadę prawdy obiektywnej sformułowaną w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jako że zawarte w nim rozstrzygnięcie nie zostało poparte ustaleniami mogącymi potwierdzać istnienie przesłanek zawieszenia postępowania zainicjowanego wnioskiem strony. Ponadto wskazane rozstrzygnięcie narusza postanowienia art. 8 § 2 k.p.a. w zakresie odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Powyższe okoliczności wyczerpują przesłankę uwzględniania wniesionej skargi przewidzianą treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c powyższej ustawy a mianowicie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe art. 132 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczona na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji raz jeszcze zbada jej okoliczności i w szczególności wskaże, czy - a jeżeli tak to jakie - czynności podjęto w ramach uchwalania planu miejscowego. Następnie, mając na względzie konkluzje płynące wprost z niniejszego wyroku powtórnie oceni, czy istnieją podstawy do przyjęcia prawdopodobieństwa, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zostanie uchwalony w terminie, o którym mowa w art. 62 ust. 1 powołanej ustawy z 27 marca 2003 r., ewentualnie - o ile w międzyczasie nastąpi wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu miejscowego (a nie planu ogólnego) - w terminie przedłużonym na zasadzie art. 61 ust. 3 tej ustawy.