Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 marca 2010 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej ,,A" na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 listopada 2009 r. nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r.Nr 98. poz. 1071, z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954: z późn. zm.- dalej jako u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Prezydenta Miasta S. na postanowienie organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego wszczętego wnioskiem strony postępowania, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego W.G. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela Prezydenta Miasta S. odpowiednio: Nr [...] z dnia 16 kwietnia 2006r., Nr [...] z dnia 24 listopada 2006r., Nr [...] z dnia 1 lutego 2006r. oraz Nr [...] z dnia 26 czerwca 2007r. obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości.

W toku prowadzonej egzekucji organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne, ostatni - zajęcie ruchomości - w dniu 16 lutego 2009 r.

Wierzyciel pismami Nr [...] i Nr [...] z dnia 19 maja 2009r. poinformował organ egzekucyjny, że w dniu 19 marca 2009r. nastąpiła zapłata należności objętych ww. tytułami wykonawczymi.

Mając powyższe na uwadze Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zawiadomieniem o wysokości opłaty komorniczej Nr [...] z dnia 15 czerwca 2009r. obciążył wierzyciela opłatą komorniczą w kwocie 326,68 złotych należną w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wskazanych powyżej tytułów wykonawczych.

Wierzyciel po otrzymaniu wymienionego zawiadomienia, pismem z dnia 1 września 2009r. wystąpił do organu egzekucyjnego o wydanie z urzędu postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych (opłaty komorniczej) obciążającej wierzyciela, powołując się na przepis art. 64c § 7 u.p.e.a.

Postanowieniem z dnia 18 września 2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. umorzył wszczęte z wniosku strony postępowanie jako bezpodmiotowe.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają formy prawnej właściwej do nałożenia obowiązku zapłaty opłaty komorniczej przez wierzycieli, co odnosi się również do sytuacji, w której wierzyciel żąda wydania takiego postanowienia. W konsekwencji powyższego zgłoszone żądanie stało się bezprzedmiotowe, tym bardziej, że wierzyciel nie został obciążony kosztami egzekucyjnymi.

Nie zgadzając się z tym stanowiskiem, wierzyciel w zażaleniu wskazał, że zaskarżone postanowienie narusza art. 17 § 1, art. 64c § 7 oraz art. 66 § 1 - § 3 i § 6 u.p.e.a., z uwagi na brak wydania postanowienia o kosztach egzekucyjnych - opłacie komorniczej, będącego merytorycznym rozpoznaniem sprawy. W efekcie strona skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanego postanowienia, uchylenie zawiadomienia o wysokości opłaty komorniczej z dnia 15 czerwca.2009r. w wysokości 326,68 zł oraz przekazanie sprawy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w S. celem dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego - wyegzekwowania kwoty opłaty komorniczej od zobowiązanego, a w przypadku niemożności jej wyegzekwowania od zobowiązanego - wydania postanowienia o obciążeniu opłatą wierzyciela.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym uznał za zasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.

W swoich rozważaniach organ odwoławczy wskazał, że Rozdział 6 działu 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poświęcony kosztom egzekucyjnym, traktuje o kosztach, do których zalicza się wydatki i opłaty egzekucyjne, które w zależności od sytuacji obciążają zobowiązanego bądź wierzyciela. Przywołując treść art. 66 powołanej ustawy organ wyjaśnił, że opłata komornicza wynosi 5% kwot przekazanych wierzycielowi przez organ egzekucyjny lub przekazanych wierzycielowi przez zobowiązanego w wyniku zastosowania środków egzekucyjnych ( art. 1a pkt 6 u.p.e.a.)

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wierzyciel bezspornie ponosi wydatki związane z przekazaniem mu egzekwowanej należności lub przedmiotu, a także obowiązany jest do uiszczenia opłaty komorniczej (z zastrzeżeniem art. 66 § 4 tejże ustawy). Jednakże przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają formy prawnej właściwej do nałożenia takiego obowiązku na wierzyciela. W tym także odnosi się to do sytuacji, gdy wierzyciel sam żąda wydania postanowienia o obowiązku uiszczenia opłaty komorniczej. Nie ma bowiem normy kompetencyjnej, która upoważniałaby organ egzekucyjny do wydawania indywidualnego aktu administracyjnego - postanowienia, nakładającego na wierzyciela obowiązek uiszczenia opłaty komorniczej. Tym samym wniosek Prezydenta Miasta S. w sprawie wydania postanowienia o opłacie komorniczej, mógł być rozpoznany jedynie w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednakże w przypadku stwierdzenia, że ustawa ta nie daje podstaw do jego merytorycznego rozpoznania w tym zakresie postanowieniem, organ egzekucyjny zasadnie wydał postanowienie, którym umorzył wszczęte wnioskiem strony postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (znajdującego odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na mocy art. 18 u.p.e.a.). Przy czym przesłanka bezprzedmiotowości występuje m.in., gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy w ogóle, bądź podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego.

Organ podkreślił, że opłat z art. 66 ustawy obciążających wyłącznie wierzyciela od kwot ściągniętych egzekucyjnie, a także wpłaconych w wyniku zastosowania środków egzekucyjnych nie można utożsamiać z opłatami za czynności egzekucyjne - kosztami egzekucyjnymi w rozumieniu art. 64. Stąd zdaniem organu, powołany w zażaleniu przepis art. 64c § 7 ustawy nie ma zastosowania do opłaty komorniczej, gdyż sam art. 66 tejże ustawy dotyczący bezpośrednio opłaty komorniczej nie zawiera odpowiedniego odesłania.

Ponadto art. 64c § 7 ustawy nie wprowadza reguły, że każde koszty egzekucyjne ustala się w formie postanowienia. Z kolei z art. 64c § 11 i § 12 u.p.e.a., do stosowania którego odsyła przepis art. 66 § 6 , wynika jedynie kompetencja do wydania postanowienia w sprawie rozliczenia między więcej niż jeden organ egzekucyjny lub rekwizycyjny uzyskanych środków pieniężnych na poczet opłaty komorniczej, w przypadku, gdy czynności egzekucyjne były dokonywane przez więcej niż jeden organ egzekucyjny. Natomiast powołany przez wierzyciela art. 17 § 1 u.p.e.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej dla wydawania rozstrzygnięć administracyjnych w toku postępowania egzekucyjnego, w sytuacji braku odpowiedniego wskazania w przepisach tejże ustawy, iż działanie organu egzekucyjnego wymaga formy postanowienia.

Organ zauważył, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego umarzające wszczęte wnioskiem strony postępowanie jako bezprzedmiotowe jest orzeczeniem o charakterze formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym organ odwoławczy rozpoznając zażalenie na to postanowienie rozpatruje jedynie czy zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Końcowo organ podkreślił, iż skoro ustawodawca dopuszcza, że jeżeli wierzyciel uchyla się do uiszczenia opłaty komorniczej, opłata ta, w części, w jakiej nie została potrącona przez organ egzekucyjny, podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej, po uprzednim doręczeniu upomnienia z zagrożeniem egzekucją a następnie wystawieniu tytułu wykonawczego (art. 66 § 7 u.p.e.a.), to w toku ewentualnego postępowania egzekucyjnego wierzycielowi (który w tym przypadku stanie się podmiotem zobowiązanym) będzie służyło prawo do zgłoszenia zarzutów w rozumieniu art. 33 u.p.e.a. Przy czym zarzuty te służą obronie praw zobowiązanego i podlegają rozpoznaniu w toku instancji.

Gmina Miejska S., nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji;

2. uchylenie zawiadomienia o wysokości opłaty komorniczej z dnia 15 czerwca 2009r. - w wysokości 326,68 zł,

3. przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego - wyegzekwowania kwoty opłaty komorniczej od zobowiązanego, a w przypadku niemożności jej wyegzekwowania od zobowiązanego - wydania postanowienia o obciążeniu opłatą wierzyciela,

4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego

zarzuciła organom :

1. "naruszenie przepisu art. 17 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prawidłowo nie wydał postanowienia o kosztach egzekucyjnych - opłacie komorniczej - w sytuacji kiedy przepis ten stanowi, że rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie, jeżeli ustawa lub k.p.a. tak stanowi,

2. naruszenie przepisu art. 64 c § 7 u.p.e.a. poprzez uznanie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prawidłowo nie wydał postanowienia o kosztach egzekucyjnych - opłacie komorniczej - w sytuacji, kiedy zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela,

3. naruszenie przepisów art. 66 § 1, § 2, § 3 i § 6 u.p.e.a., na podstawie których to przepisów do opłaty komorniczej stosuje się odpowiednio § 2, a zatem organ egzekucyjny powinien pokryć opłatę komorniczą z wyegzekwowanych kwot, a dopiero w przypadku niemożności jej wyegzekwowania obciążyć nią wierzyciela,

4. naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji prawidłowo wydał postanowienie o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego.

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu okoliczności stanu faktycznego nie są sporne. Kwestię sporną stanowi odmienna ocena prawna zaistniałego stanu faktycznego. Odnosi się ona do wykładni odpowiednich dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w rzeczy samej do udzielenia odpowiedzi na pytanie - czy zasadnie organ egzekucyjny umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku strony skarżącej o wydanie przez ten organ postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych ( opłaty komorniczej ) w trybie art. 64c § 7 u.p.e.a.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że zasady ponoszenia kosztów egzekucyjnych zostały uregulowane w Rozdziale 6 u.p.e.a. Zgodnie z art. 64c § 1 u.p.e.a. opłaty za czynności egzekucyjne, opłata manipulacyjna oraz określone w art. 64b wydatki związane z postępowaniem egzekucyjnym stanowią koszty egzekucyjne. Koszty te, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Zasadą jest więc, że to zobowiązany ponosi odpowiedzialność za powstałe koszty egzekucji.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wprowadza reguły, że koszty są ustalane w formie jakiegoś aktu administracyjnego (tak R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji Komentarz Wydanie III, s. 187 i n.). Tym samym ponoszenie kosztów egzekucyjnych podporządkowane jest zasadzie rządzącej należnościami wynikającymi z przepisu prawa. Ustawa przewiduje kompetencje do domagania się wydania postanowienia przez zobowiązanego lub też obowiązek jego wydania z urzędu, gdy koszty obciążają wierzyciela (art. 64c § 7 u.p.e.a.). Zatem obligatoryjne lub fakultatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania egzekucyjnego zostało powiązane z zasadami rządzącymi ciężarem poniesienia tych kosztów (por. S. Babiarz [w:] S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowo- administracyjnych, Warszawa 2007, s. 348).

Zgodnie z art. 66 u.p.e.a.:

§ 1. Wierzyciel ponosi wydatki związane z przekazaniem mu egzekwowanej należności lub przedmiotu.

§ 2. Wydatki, o których mowa w § 1, organ egzekucyjny pokrywa z wyegzekwowanych kwot.

§ 3. Wierzyciel, na rzecz którego organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych, jest obowiązany, z zastrzeżeniem § 4, do uiszczenia opłaty komorniczej.

§ 4. Nie pobiera się opłaty komorniczej od:

1) kwot wpłaconych po wystąpieniu wierzyciela z żądaniem zawieszenia albo umorzenia postępowania egzekucyjnego;

2) należności ściągniętych przez organ egzekucyjny będący jednocześnie ich wierzycielem;

3) należności dochodzonych na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez urząd skarbowy lub naczelnika urzędu skarbowego;

4) należności dochodzonych na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez organ wykonujący, chyba że niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodowało obce państwo.

§ 5. Opłata komornicza przypada na rzecz tego organu, który dokonał ściągnięcia należności pieniężnej lub zastosował środki egzekucyjne, w wyniku których należność została zapłacona.

§ 6. Do opłaty komorniczej stosuje się odpowiednio § 2 oraz art. 64c § 11 i 12, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodowało obce państwo - również odpowiednio art. 64c § 3a i 3b.

§ 7. Jeżeli wierzyciel uchyla się od uiszczenia opłaty komorniczej, opłata ta, w części, w jakiej nie została potrącona przez organ egzekucyjny, podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej, po uprzednim doręczeniu upomnienia z zagrożeniem egzekucją, a następnie wystawieniu tytułu wykonawczego.

§ 8. Państwowe jednostki budżetowe, których należności dochodzone w trybie egzekucyjnym stanowią dochód budżetu państwa, z zastrzeżeniem § 4, są upoważnione do przeznaczania odpowiedniej części uzyskanych z egzekucji wpływów na pokrycie opłaty komorniczej i wydatków, o których mowa w § 1.

Pomimo, że art. 66 u.p.e.a. został zamieszczony w rozdziale ustawy poświęconej kosztom egzekucyjnym, należy uznać, że przewidziane w tym przepisie opłaty obciążające wierzyciela nie mogą być utożsamiane z opłatami za czynności egzekucyjne - kosztami egzekucyjnymi ponoszonymi przez zobowiązanego lub wierzyciela, w sprawie których organ egzekucyjny wydaje na żądanie zobowiązanego lub z urzędu postanowienie ( por. np. wyrok NSA z 20 maja 1998 r. SA/Sz 2423/97 ) .

Zdaniem Sądu, organ egzekucyjny ustalając wierzycielowi wysokość opłaty komorniczej, nie jest zobligowany do wydania postanowienia w tym przedmiocie, skoro art. 66 ustawy nie określa formy prawnej właściwej do nałożenia takiego obowiązku na wierzyciela. Dotyczy to także sytuacji, gdy wierzyciel sam żąda wydania postanowienia o obowiązku uiszczenia opłaty komorniczej gdyż, jak słusznie skonstatowały organy obu instancji, brak jest w ustawie normy kompetencyjnej, która upoważniałaby organ egzekucyjny do wydawania indywidualnego aktu administracyjnego - postanowienia nakładającego na wierzyciela obowiązek uiszczenia opłaty komorniczej.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę prezentuje pogląd - za Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie - wyrok z dnia 8 czerwca 2000r. sygn. akt III SA 1995/99, opubl. LEX nr 47985 - zgodnie, z którym w art. 66 u.p.e.a. nie przewidziano wydawania postanowień w zakresie opłat wierzyciela, a w związku z tym obowiązek taki na organie nie ciąży.

Ponadto, nie narusza prawa stanowisko organu odnoszące się do art. 17 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym: "O ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia." Przepis ten, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych w toku postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy ustawodawca nie przewidział formy postanowienia w sprawie określenia opłaty komorniczej, na które to postanowienie służyłby środek zaskarżenia w postaci zażalenia.

Zasadnie organ podał, że art. 66 § 7 ustawy potwierdza pogląd o braku obowiązku wydania postanowienia w sprawie określenia wysokości opłaty komorniczej, bowiem przepis ten określa sposób postępowania w przypadku nieuiszczenia przez wierzyciela opłaty komorniczej, nie przewidując wydania postanowienia.

Skarżący zarzucił organom naruszenie także art. 66 § 6 u.p.e.a. Zdaniem skarżącego konstrukcja tego przepisu potwierdza jego tezę, że organ egzekucyjny powinien wydać postanowienie, w którym opłatę komorniczą pokryje z wyegzekwowanych kwot, a dopiero w przypadku niemożności jej wyegzekwowania obciążyć nią wierzyciela.

W ocenie Sądu przepis ten niewątpliwie nie ma zastosowania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, skoro możliwość wydania postanowienia w kwestii opłaty komorniczej dotyczy ( art. 64 c §11 i 12 w związku z art. 66 § 6 ustawy ) sytuacji, gdy w proces egzekucyjnego dochodzenia należności konkretnego wierzyciela zaangażowanych jest kilka organów egzekucyjnych, co wymusza konieczność rozliczenia opłaty komorniczej według zasady wyrażonej w art. 66 § 5 ustawy.

W kontekście powyższego Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji nie naruszyły art. 105 k.p.a. uznając, iż wniosek strony skarżącej w zakresie potrzeby wydania postanowienia w przedmiocie kosztów opłaty komorniczej należy uznać za bezprzedmiotowy, bowiem brak było materialnoprawnych podstaw do wydania postanowienia merytorycznie ustosunkowującego się do wniosku strony.

Ponieważ postępowanie nie jest dotknięte wadliwościami w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.