II SAB/Wa 332/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-08-13	
Data wpływu	2025-04-04	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Danuta Kania
Dorota Kozub-Marciniak /sprawozdawca/
Łukasz Krzycki /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 149 par. 1 pkt 1, art. 149 par. 1a, art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 16 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 2, art. 14 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 4,; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Dyrektora Instytutu [...] - Państwowego Instytutu Badawczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Instytutu [...] - Państwowego Instytutu Badawczego w [...] do rozpoznania wniosku W. D. z dnia [...] października 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Instytutu [...] - Państwowego Instytutu Badawczego w [...] na rzecz skarżącego W. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W.D. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin – Państwowego Instytutu Badawczego w [...] (dalej, jako: Dyrektor lub organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wskazał, że w dniu 31 października 2022 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail: [...] i [...]) wniosek o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: "wnoszę o sporządzenie i przysłanie mi urzędowo potwierdzonej kopii anonimizowanych umów podnajmu lokali mieszkalnych i użytkowych podłączonych do węzła cieplnego przynależnego do budynku przy Al. [...] w [...], które to umowy z najemcami zawarł Kierownik IHAR-PIB Oddział w [...] w okresie od [...].01.2000 r. do [...].11.2022 r.". Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał pliki komputerowe; przesłanie informacji pocztą elektroniczną na adres [...] lub za pośrednictwem platformy cyfrowej e-PUAP.

Skarżący podał. iż pismem z dnia 10 listopada 2022 r. Dyrektor udzielił skarżącemu odpowiedzi jednak w sposób nieprawidłowy ograniczył prawo do informacji publicznej. Błędnie bowiem uznał, że z uwagi na zbiór buraka i ocenę parametrów biomasy i gleby organ nie może udostępnić żądanych informacji publicznej w wskazanej we wniosku formie.

Skarżący podał, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany, nie umożliwiają udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem (por. art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej, jako: u.d.i.p.). Do dnia sporządzenia skargi organ żądanej informacji nie udostępnił, a zatem jest on w zwłoce już 2 lata 4 miesiące i 7 dni.

Skarżący wniósł o:

1. uznanie, że skarga jest zasadna,

2. uznanie, że organ z rażącym naruszeniem prawa informacji publicznej nie udostępnił. Nieudostępnienie informacji publicznej ze względu na zbiór buraka ma bowiem postać kwalifikowaną, która nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalającej na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołującej dotkliwe skutki społeczne i indywidualne,

3. zobowiązanie organu do bezzwłocznego załatwienia wniosku tj. do bezzwłocznego udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem,

4. wymierzenie Dyrektorowi Instytutu dr inż. M.R. Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin - Państwowy Instytut Badawczy w [...] grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a),

5. zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania,

6. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości połowy kwoty dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Dyrektor wyjaśnił, że udzielił odpowiedzi na wniosek dostępowy, informując skarżącego, że z uwagi na trwający wówczas okres zbioru buraka nie ma faktycznej możliwości sporządzenia i przesłania danych dokumentów. Instytut jednocześnie wskazał, iż wnioskowane umowy zostaną udostępnione do osobistego odbioru w dziale administracyjnym Oddziału IHAR-PIB w [...].

W.D. nie skorzystał z możliwości osobistego odbioru dokumentów ani nie podjął dalszej korespondencji z Instytutem po otrzymaniu pisma organu z dnia 10 listopada 2022 r. Dopiero po upływie niemal 2 lat i 5 miesięcy od daty złożenia wniosku tj. dnia [...] marca 2025 r., skarżący wniósł skargę na bezczynność Dyrektora w przedmiocie nieudostępnienia wnioskowanych informacji publicznych.

Skarżący zawnioskował o przesłanie urzędowo potwierdzonych kopii umów z okresu od 2000 r. do listopada 2022 r. Organ odpowiadając pismem w listopadzie 2022 r. wskazał obiektywne trudności w zrealizowaniu tej czynności w zwykłym terminie. W okresie bezpośrednio po złożeniu wniosku organ nie dysponował wystarczającymi zasobami kadrowymi ani czasowymi, by niezwłocznie sporządzić informację publiczną i ją wysłać. Organ uznał ten fakt, za przejściowy brak środków technicznych w rozumieniu art. 14 ust. 1 u.d.i.p., nie w sensie braku sprzętu, lecz braku możliwości organizacyjnych.

Zamiast całkowicie odmówić udostępnienia informacji publicznej, organ skorzystał z trybu przewidzianego w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Postąpił zgodnie z obowiązującymi przepisami, pisemnie informując skarżącego o przyczynach uniemożliwiających realizację żądania w formie wskazanej we wniosku. Jednocześnie zaproponował alternatywną formę dostępu do informacji - osobisty odbiór dokumentów w siedzibie Oddziału IHAR-PIB w [...].

Zgodnie z dalszą częścią art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli wnioskodawca nie złoży w terminie 14 dni od powiadomienia wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych przez organ, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Skarżący nie odpowiedział na powiadomienie organu z 2022 r. Nie poinformował, czy zgadza się na odbiór osobisty, nie podjął próby umówienia terminu odbioru czy nie zażądał innej formy. Przez ponad 14 dni, a nawet przez wiele miesięcy, nie zareagował w ogóle na pismo organu. W świetle art. 14 ust. 2 u.d.i.p. należało zatem przyjąć, iż postępowanie uległo umorzeniu z powodu braku wniosku strony o udostępnienie informacji w zaproponowanej formie.

Organ rozpoznał zatem wniosek skarżącego terminowo, poprzez udzielenie odpowiedzi i wskazanie sposobu załatwienia sprawy. Organ nie milczał i nie ignorował żądania, lecz zapewnił wnioskodawcy dostęp do informacji poprzez umożliwienie odbioru dokumentów. Z punktu widzenia celu ustawy, jakim jest umożliwienie obywatelom uzyskania informacji o działalności podmiotów publicznych, organ spełnił swój obowiązek. Skarżący uzyskałby dostęp do treści umów już w listopadzie 2022 r., gdyby zdecydował się skorzystać z zaoferowanej formy. To, że wnioskodawca nie podjął takiej próby, nie może obciążać organu, bowiem ten nie ponosi odpowiedzialności za bierność strony, który z nieznanych organowi przyczyn zaniechał odbioru informacji.

Ponadto, organ zwrócił uwagę, że skarga na bezczynność została złożona dopiero po ponad 2 latach od złożenia wniosku o informację publiczną, co jest rażącym opóźnieniem, niewspółmiernym do charakteru sprawy i zasad szybkości postępowania. Tak długa zwłoka w sposób oczywisty stanowi nadużycie prawa do skargi.

W ocenie Dyrektora, skarga jest bezzasadna, gdyż organ nie dopuścił się bezczynności, a wręcz przeciwnie podjął działania zgodne z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W rozpoznawanej sprawie wniosek dostępowy został skierowany do Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin - Państwowego Instytutu Badawczego z siedzibą w [...]. Podmiot ten jest państwowym instytutem badawczym w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz.U. z 2022 r. poz. 498).

W myśl art. 1 ust. 1 ww. ustawy, państwowa jednostka organizacyjna, wyodrębniona pod względem prawnym, organizacyjnym i ekonomiczno-finansowym, która prowadzi badania naukowe i prace rozwojowe ukierunkowane na ich wdrożenie i zastosowanie w praktyce. Zgodnie z art. 22 tej ustawy, do zadań państwowego instytutu badawczego należy m.in. 1) prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych; 2) przystosowywanie wyników badań naukowych i prac rozwojowych do potrzeb praktyki; 3) wdrażanie wyników badań naukowych i prac rozwojowych; 4) wykonywanie zadań szczególnie ważnych dla planowania i realizacji polityki państwa, których wykonanie jest niezbędne dla zapewnienia obronności i bezpieczeństwa publicznego, działania wymiaru sprawiedliwości, ochrony dziedzictwa narodowego, rozwoju edukacji i kultury, kultury fizycznej i sportu oraz poprawy jakości życia obywateli, dotyczących: a) opracowywania i opiniowania standardów w zakresie rynku pracy, ochrony pracy i zabezpieczenia społecznego, ochrony zdrowia, ochrony środowiska, gospodarki żywnościowej, gospodarki przestrzennej, gospodarki bogactwami i zasobami naturalnymi, rozwoju społeczeństwa informacyjnego, bezpieczeństwa technicznego, energetycznego i bezpieczeństwa transportu oraz standardów produktów, procesów i usług, a także warunków przestrzegania tych standardów, b) monitoringu i zapobiegania skutkom zjawisk i wydarzeń mogących stwarzać zagrożenie publiczne, w tym zapobiegania skutkom katastrof naturalnych lub technicznych, noszących znamiona klęski żywiołowej.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 i art. 24 ust. 2 ww. ustawy nadzór nad Instytutem sprawuje minister nadzorujący, którym w odniesieniu do ww. Instytutu jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Na mocy art. 23 i art. 24 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy organami instytutu są dyrektor, który reprezentuje Instytut i rada naukowa. Ww. Instytut posiada oddziały i zakłady naukowe oraz zakłady doświadczalne (§ 2 pkt 6 statutu).

Tym samym dyrektor Instytutu (osoby działające w jego imieniu, w tym Kierownik oddziału) był podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

W kwestii kryterium przedmiotowego należy wskazać na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić jednak należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 73/22).

W ocenie Sądu, żądane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] października 2022 r. dane stanowią informację publiczną, co z resztą nie było w sprawie sporne. Kopie anonimizowanych umów podnajmu lokali mieszkalnych i użytkowych, zawartych przez Kierownika IHAR-PIB Oddział w [...], podłączonych do węzła cieplnego przynależnego do budynku przy Al. [...] w [...] czyli budynku stanowiącego własność organu wiążą się z gospodarowaniem majątkiem Instytutu. Umowy najmu zawierane przez Instytut są dokumentami zawierającymi informację publiczną, gdyż wiążą się z majątkiem Instytutu. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 5 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o majątku, którym dysponują, o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, a także o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach (art. 6 ust. 2 pkt 5 lit. b u.d.i.p.) oraz majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (art. 6 ust. 2 pkt 5 lit. d).

Jak wynika z akt sprawy organ odpowiadając na wniosek dostępowy z dnia [...] października 2022 r., pismem z dnia 10 listopada 2022 r. wskazał skarżącemu, że "uwzględniając duże spiętrzenie pod koniec roku prac badawczych i bardzo mały skład osobowy zespołu pracowników instytutu w [...] (zbiór buraka cukrowego oraz ocena parametrów biomasy i gleby) Oddział IHAR-PIB musi w pierwszej kolejności zabezpieczyć niezakłócony przebieg własnych statutowych prac i dlatego może niezwłocznie udostępnić żądane przez Pana umowy i informacje, z okresu czasu 2000-2022, w innej niż wskazana forma, tzn. udostępnić je na miejscu w dziale administracyjnym oddziału instytutu, w godzinach pracy:7.00-15.00.".

Wobec powyższego przypomnieć trzeba, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1).

Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 31 października 2022 r. Organ był zatem zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji do dnia 14 listopada 2022 r. Do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, organ nie udostępnił jednak żądanej informacji, nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, ani nie wydał decyzji o umorzeniu postępowania. Należy wyjaśnić, iż w piśmie z dnia 10 listopada 2022 r. organ nie powołał się na art. 14 ust. 2 u.d.i.p., nie pouczył skarżącego o treści tego przepisu ani nie poinformował skarżącego, że jeżeli ten w terminie 14 dni od powiadomienia, nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Organ nie tylko nie zawiadomił wnioskodawcy o treści art. 14 ust. 2 u.d.i.p. ale i sam tego przepisu w efekcie nie zastosował. Z akt sprawy nie wynika aby organ wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Dlatego też pisma z dnia 10 listopada 2022 r. nie można uznać za skuteczne uczynienie zadość obowiązkom organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2022 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy.

Zdaniem Sądu stwierdzona bezczynność nie jest jednak rażąca. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo niedopełnienie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ustawowych obowiązków, czyli także przekroczenie terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku woli załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa.

Z okoliczności sprawy nie wynika, aby zaistniała zwłoka wynikała z celowego zaniechania czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych. W ocenie Sądu bezczynność w załatwieniu niniejszej sprawy nie jest efektem zaniechań podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia (udostępnienia informacji publicznej), w szczególności gdy wolą organu było de facto udostępnienie żądanych informacji, a jedynie w sposób i w formie odmiennych niż te określone we wniosku. Te okoliczności w ocenie Sądu nie pozwalają uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną.

W konsekwencji powyższego nie mógł zostać uwzględniony wniosek skargi o wymierzenia organowi grzywny i zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej – jako taki został więc oddalony. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Z powyższego przepisu wynika, że zarówno wymierzenie grzywny, jak i przyznanie sumy pieniężnej, nie jest obligatoryjne. Stwierdzenie bezczynności organu nie jest powiązane z obowiązkiem wymierzenia grzywny, czy też przyznania od organu sumy pieniężnej. Tego rodzaju sankcja dodatkowa jest zarezerwowana dla szczególnie jaskrawych przypadków pozostawania w bezczynności. Taka sytuacja – z przyczyn wskazanych wyżej - nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie.

I końcowo wyjaśnić należy organowi, iż skarga na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. nie jest obwarowana żadnym terminem, a zatem strona może ją wnieść w dowolnym czasie.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a, art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania sądowego, które objęły uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 złotych.