Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności oddala skargę.

Przedmiotem skargi M. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. odmawiającą umorzenia pozostałej do spłaty należności, w wysokości 336835,11 zł, ustalonej na mocy decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., wydanej przez Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie, działającego na mocy imiennego upoważnienia Prezesa ARiMR, powiększonej o odsetki naliczane jak dla zaległości podatkowych,

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., Prezes ARiMR ustalił M. T. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, w wysokości 386737,60 zł.

W dniach [...] czerwca 2012 r. oraz [...] czerwca 2012 r. Dyrektor Departamentu Zarządzania Należnościami w Warszawie działając na mocy imiennego upoważnienia Prezesa ARiMR dokonał potrąceń kwoty zadłużenia z przysługujących beneficjentowi środków finansowych w ramach kampanii 2011 r. w łącznej wysokości 32498,05 zł. W dniach [...] stycznia 2014 r. oraz [...] stycznia 2014 r. zaś Dyrektor Departamentu Zarządzania Należnościami w Warszawie działając na mocy imiennego upoważnienia Prezesa ARiMR dokonał dalszych potrąceń kwoty zadłużenia z przysługujących beneficjentowi środków finansowych w łącznej wysokości 25303,39 zł. W związku z powyższym, kwota należności głównej pozostała M. T. do spłaty wynosi 336835,11 zł, powiększona o odsetki naliczane jak dla zaległości podatkowych.

W dniu 21 lutego 2018 r. do Centrali ARiMR w Warszawie wpłynął wniosek M. T. o umorzenie pozostałej do spłaty kwoty nienależnie pobranych płatności do którego załączył kopię wypisu z treści orzeczenia Komisji Lekarskiej KRUS z dnia [...] stycznia 2018 r.

Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2018 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił umorzenia pozostałej do spłaty należności, w wysokości 336835,11 zł.

Skarżący odwołał się od powyższej decyzji.

Zaskarżoną do Sądu decyzją Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzje z [...] grudnia 2018 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowej sprawie decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. ustalono w stosunku do M. T. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w wysokości 386 737,60 zł. Na ustaloną do zwrotu kwotę składały się kwoty: za rok 2004 - 7 938,9 zł, za rok 2005 - 9 148,80 zł, za rok 2006 - 547,20 zł, za rok 2007 - 199 844 zł, za rok 2008 - 169 258,70 zł. Każda z ww. kwot znacznie przekroczyła równowartość 100 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014. Z przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit. g rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. Wobec tego należy zastosować kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny na dzień 31 października 2011 r., który wynosił 4,3447 zł. Każda z ww. należności mogłaby być zatem umorzona, jeśli byłaby równa lub mniejsza od kwoty 437,47 zł.

W związku z podwyższmy organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prawidłowo stwierdzi, że nie zaszła przesłanka wskazana w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1687).

Organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji błędnie wskazał, że kwota należności ustalona za rok 2008 wyniosła 205,20 zł, przez co nie przekroczyła równowartości kwoty 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z ww. rozporządzeniem. Ponadto wskazał, iż Prezes ARiMR, mając to na uwadze, nieprawidłowo powołał się przy tym na uznanie administracyjne w kwestii możliwości umorzenia należności na podstawie § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia. Podkreślił, że przepis § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że Prezes agencji umarza z urzędu należności, o których mowa w § 1 pkt 1, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość kwoty 100 euro (...). Stwierdził, że nie ma tu zatem mowy o jakiejkolwiek uznaniowości. Na mocy powyższego przepisu organ bowiem obligatoryjnie zobowiązany jest do umorzenia danej należności, wówczas gdy dana kwota nie przekroczyła równowartości kwoty 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z ww. rozporządzeniem. Podniósł dodatkowo, iż organ I instancji błędnie wskazał, że kwota za rok 2009 wynosi 169 053,50 zł, podczas gdy kwota ta ustalona została w rzeczywistości za rok 2008 r. Powyższe ustalenia organu I instancji uznał zatem za nieprawidłowe, jednakże jak wskazano już wyżej, każda z kwot faktycznie ustalonych w ww. decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. za dany rok, przekracza równowartość 100 euro, zatem powyższe naruszenia Prezesa ARiMR nie mają wpływu na wynik przedmiotowego rozstrzygnięcia, które mimo powyższych uchybień należy uznać za zasadne i prawidłowe.

W dalszej część uzasadnienia zaskarżonej decyzjo organ wskazał, że ze zgromadzonych dotychczas materiałów dowodowych w sprawie posiadanych przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz wyjaśnień skarżącego wynika, że na przełomie lipca i sierpnia 2018 r. jego dochody stanowiła m.in. renta w wysokości 596,08 zł, zasiłek 79,12 zł i zasiłek na leczenie 150 zł. Wydatki zaś to koszty utrzymania, gaz, woda, śmieci, ścieki wynoszące 115 zł, żywność - około 300 zł, telefon - 29 zł, naprawy bieżące - 200 zł, leczenie i lekarstwa, dojazdy do lekarzy - 400 zł. Podniósł, że z ww. dokumentów wynika, iż skarżący ma liczne zobowiązania finansowe m.in. wobec [...], [...], [...], czy [...]. Natomiast komornicze zobowiązania skarżącego wynoszą od 500 tys. zł do 1,5 miliona zł, prywatnych długów zaś ma od 500 tys. złotych do miliona zł.

Organ ustalił, że skarżący jest właścicielem bądź współwłaścicielem około 17 ha gruntów rolnych, wskazując jednocześnie, że: "(...) stanowią one głównie piach, dlatego przeliczeniowo wychodzi 4,8645 ha, ponad 2 ha lasu i około 0,5 ha siedliska, gdzie znajduje się dom, obora, stodoła i szopa (...)". Organ zauważył, iż analiza ksiąg wieczystych wykazuje, że skarżący jest m.in. współwłaścicielem działki nr ew. [...] o powierzchni 0,045600 ha (KW nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...]), działek nr ew. [...] i [...] o łącznej powierzchni 7,654100 ha, które obciążone są hipoteką umowną kaucyjną w wysokości 32000,00 zł oraz hipoteką umowną łączną w wysokości 140000,00 zł (KW nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...]), działek nr ew. [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 11,846000 ha, które obciążone zostały dwiema hipotekami umownymi kaucyjnymi w wysokości 160000,00 zł i 96000,00 zł, oraz hipoteką umowną łączną w wysokości 140000,00 zł (KW nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...]), działki nr ew. [...] o łącznej powierzchni 0,0348 ha (KW nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...]), oraz jest właścicielem działki nr ew. [...], o powierzchni 0,0501 ha, na której zlokalizowany jest młyn gospodarczy. Ta ostatnia nieruchomość obciążona została hipoteką umowną zwykłą w wysokości 138000,00 zł, hipoteką umowną łączną w wysokości 140000,00 zł oraz hipoteką przymusową w wysokości 836000,00 zł (KW nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...]). Z powyżej wskazanych ksiąg wieczystych wynika, również, że względem ww. nieruchomości prowadzone są postępowania egzekucyjne.

Organ podniósł, że skarżący podkreśla, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a także podnosi swój brak winy w okolicznościach, które doprowadziły do ustalenia mu kwoty należności. Skarżący wskazał również, że sprzęty gospodarskie zostały zabrane przez komornika. Jak wynika z wyjaśnień skarżącego jest on po rozwodzie, posiada dzieci, wobec których zobowiązany jest do uiszczania alimentów. Ponadto, wskazywał na swoje problemy zdrowotne, do materiału dowodowego dołączył zaświadczenia lekarskie, historie choroby, itp. Przedstawił on orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2017 r., w którym został on zaliczony do stopnia niepełnosprawności - umiarkowanego, do dnia [...] grudnia 2019 r. Organ podkreślił, że do odwołania skarżący dołączył zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA z dnia [...] stycznia 2019 r. o niezdolności do pracy w okresie od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] stycznia 2019 r. Wskazał również, że w piśmie z dnia 8 marca 2019 r. (data stempla pocztowego), skarżący poinformował, że aktualnie przebywa w szpitalu ze względu na ciężki stan zdrowia, jednocześnie przedstawiając zaświadczenie lekarskie z Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w [...] z dnia [...] marca 2019 r.

Organ podniósł, że ani trudna sytuacja finansowa dłużnika, czy osobista, ani zły stan zdrowia, czy pobyt w szpitalu nie stanowią przesłanek do umorzenia przedmiotowej należności.

Organ rozważył również kwestię, czy szczególne okoliczności danej sprawy uzasadniają umorzenie należności może bowiem dojść wyłącznie w przypadku, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dostrzegł, że skarżący nie znajduje się w komfortowej sytuacji materialnej oraz zdrowotnej, jednakże zauważył, że jeżeli zachodzi jakiekolwiek przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym uzyska się kwotę wyższą od kosztów dochodzenia i egzekucji danej należności, a przy tym nie zaistnieją pozostałe przesłanki, określone w ww. rozporządzeniu z dnia 4 września 2017 r., warunkujące umorzenie należności, wówczas organ administracji publicznej nie ma żadnych podstaw prawnych do umorzenia. Wyjaśnili, iż w związku z powyższym odmowa umorzenia z uwagi na brak spełnienia ustawowych przesłanek nie następuje wówczas na zasadzie uznania administracyjnego.

Minister zauważył, że względem posiadanej przez skarżącego nieruchomości działki nr [...], o powierzchni 0,0501 ha, na której zlokalizowany jest młyn gospodarczy, ustanowiona została m.in. hipoteka przymusowa w wysokości 836000,00 zł, której wierzycielem hipotecznym jest także Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Ponadto skarżący jest współwłaścicielem szeregu wyżej wymienionych nieruchomości.

W tym stanie rzeczy organ wyjaśnił , że wysokość kosztów dochodzenia i egzekucji należności ustalane są procentowo i stosownie do art. 64 § 1 pkt 2 i 6 z dnia 17 czerwca 1966 roku w postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustalane są procentowo i stosownie do art. 64 § 1 pkt 1 i 6 z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314, z późn. zm.), wynoszą:

za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanego - 5% kwoty pobranej należności, nie mniej jednak niż 2 zł 50 gr;

za zajęcie nieruchomości - 8% kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednak niż 34 200 zł.

Z tego względu organ stwierdził, iż nie ma podstaw do uznania, że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia tej należności, bowiem istnieje duże prawdopodobieństwo uzyskania kwoty wyższej od kosztów jej dochodzenia, w związku z ww. zabezpieczeniem hipotecznym, gdzie wierzycielem jest m.in. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Poza tym organ nie wykluczył możliwości uzyskania kolejnych części należności z egzekucji posiadanych przez skarżącego innych nieruchomości. Z tego względu zdaniem organu, że nie została spełniona przesłanka, o której mowa § 3 ust. 1 pkt. 5 ww. rozporządzenia z dnia 4 września 2017 r.

Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie można również mówić o spełnieniu się przesłanki z § 3 ust. 1 pkt. 6 ww. rozporządzenia z 4 września 2017 r. zgodnie z którym Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, może z urzędu umarzać w całości lub w części należności, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne.

Podkreślił, że skarżący w trakcie prowadzonego postępowania przedłożył postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., sygn. akt [...], umarzające postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela ARiMR, ze względu na bezskuteczność egzekucji.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że ww. postanowienie potwierdziło jedynie fakt nieściągalności wyłącznie do jednego rachunku bankowego zobowiązanego z pominięciem pozostałych składników jego majątku.

Poza tym wskazał, że z przyczyn oczywistych nie zachodzą w przedmiotowej sprawie przesłanki, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1-4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r.

Organ wskazał również, że stosownie do art. 209 ust. 2 ustawy z dnia 27 Podkreślił, że sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077, z późn. zm.), należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. Wyjaśnił, iż ww. przepis nie stanowi samoistnej przesłanki umarzania kwot należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Szczegółowe zasady i tryb umarzania w całości lub w części, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności i wierzytelności, przesłanki zastosowania tych instytucji, a także organy do tego uprawnione, przekazane zostały do uregulowania w drodze rozporządzenia Radzie Ministrów. Delegacja ta została wykonana przez ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. Zgodnie z tymi przepisami umorzenie należności jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest ich spłacenie przez dłużnika. Udzielenie ulgi w postaci umorzenia należności jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych i wyjątkowych, na które dodatkowo strona nie miała wpływu. Te sytuacje są wskazane w zamkniętym katalogu zawartym w § 3-5 ww. rozporządzenia.

Zdaniem Ministra problemy zdrowotne, w tym pobyt w szpitalu skarżącego, bądź problemy finansowe, czy istnienie innych zobowiązań, same w sobie nie mogą być uznane za wystarczającą przesłankę pozwalającą zastosować przepisy tego rozporządzenia, ponieważ sytuacja strony nie odpowiada żadnej z hipotez wynikających z ww. przepisów. Organ stwierdził, że wykazywane przez skarżącego okoliczności mogłyby mieć istotne znaczenie tyko w przypadku skorzystania przez nią z możliwości złożenia wniosku o rozłożenie na raty pozostającej do spłaty kwoty nienależnie pobranych płatności bądź odroczenie terminu spłaty tej należności.

Minister wyjaśnił również, że w niniejszej sprawie nie można umorzyć odsetek za zwłokę naliczonych od należności oraz poniesionych kosztów dochodzenia należności, ponieważ nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności głównej powołał się tutaj przepis przepisem § 6 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r.

Organ nie zgodził się również z argumentem skarżącego, że postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji należności. Organ wskazał na fakt toczących się nadal postępowań egzekucyjnych z majątku skarżącego (brak postanowień co do ich umorzenia) oraz przywołał odpowiednie przepis dotyczące zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący stwierdził, że przedmiotowa decyzja jest krzywdząca, niesprawiedliwa i sprzeczna z prawem.

Uzasadniając swoje stanowisko Skarżący wskazał na swoją trudną sytuacją materialną i zdrowotną i rodzinną, podnosząc mi in. że leczy się na depresję i jest po leczeniu szpitalnym, że nie miał z czego spłacać długów bankowych, leasingów, sprzętów rolniczych, a także, że komornik zajął mu ciągniki, sprzęty, samochody, jednakże dług mu się nie zmniejszył.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisów art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. Dz. U. z 2019 r. poz.2355 ze zm., dalej: ppsa).

Na podstawie art. 134 § 1 ppsa sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Skarga nie jest zasadna albowiem kwestionowana nią decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1687) Prezes agencji płatniczej, umarza z urzędu należności, o których mowa w § 1 pkt 1, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18, z późn. zm.). W przedmiotowej sprawie decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] listopada 2011 r. ustalono w stosunku do M. T. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w wysokości 386737,60 zł. Na ustaloną skarżącemu do zwrotu kwotę składały się kwoty: za rok 2004 - 7 938,9 zł, za rok 2005 - 9 148,80 zł, za rok 2006 - 547,20 zł, za rok 2007 - 199 844 zł, za rok 2008 - 169 258,70 zł. Każda z ww. kwot znacznie przekroczyła równowartość 100 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014. Z przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit. g rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. Wobec tego należy zastosować kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny na dzień 31 października 2011 r., który wynosił 4,3447 zł. Każda z ww. należności mogłaby być zatem umorzona, jeśli byłaby równa lub mniejsza od kwoty 437,47 zł. W związku z powyższym Sąd zgadza się z organem, że nie zaszła przesłanka wskazana w § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r.

Należy się zgodzić również z organem, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r.

Sąd zgadza się z organem, że Skarżący nie znajduje się w komfortowej sytuacji materialnej oraz zdrowotnej, co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy.

Jednakże w niniejsze sprawie organ prawidłowo odmówił umorzenia należności ponieważ prawidłowo uznał, że w postępowaniu egzekucyjnym uzyska się kwotę wyższą od kosztów dochodzenia i egzekucji danej należności, i nie istnieją pozostałe przesłanki warunkujące umorzenie należności.

Jak ustalił organ względem posiadanej przez skarżącego nieruchomości działki nr [...], o powierzchni 0,0501 ha, na której zlokalizowany jest młyn gospodarczy, ustanowiona została m.in. hipoteka przymusowa w wysokości 836000,00 zł której wierzycielem hipotecznym jest także Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Ponadto Skarżący jest współwłaścicielem szeregu nieruchomości. Co prawda w stosunku do nich toczą się odrębne postępowania egzekucyjne, jednakże w chwili wydawania zaskarżonej decyzji nadal są one jej własnością.

Sąd wyjaśnia, że wysokość kosztów dochodzenia i egzekucji należności ustalane są procentowo i stosownie do art. 64 § 1 pkt 2 i 6 z dnia 17 czerwca 1966 roku w postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustalane są procentowo i stosownie do art. 64 § 1 pkt 1 i 6 z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314, z późn. zm.), wynoszą:

za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanego - 5% kwoty pobranej należności, nie mniej jednak niż 2 zł 50 gr;

za zajęcie nieruchomości - 8% kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednak niż 34 200 zł.

Z tego względu organ prawidłowo stwierdził, iż nie ma podstaw do uznania, że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia tej należności, bowiem istnieje duże prawdopodobieństwo uzyskania kwoty wyższej od kosztów jej dochodzenia, w związku z ww. zabezpieczeniem hipotecznym, gdzie wierzycielem jest m.in. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Egzekucja należności będzie możliwa również posiadanych przez skarżącego innych nieruchomości.

Sąd również zgadza się z organem, że w sprawie nie ziściła się przesłanka z

§ 3 ust. 1 pkt. 6 ww. rozporządzenia z 4 września 2017 r., zgodnie z którym Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, może z urzędu umarzać w całości lub w części należności, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne.

Organ ustalił, że wskazane przez skarżącego postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., sygn. akt [...] potwierdziło jedynie fakt nieściągalności wyłącznie do rachunku bankowego skarżącego z pominięciem pozostałych składników majątku.

Organ wskazał przy tym, że obecnie prowadzone jest nadal postępowanie egzekucyjne w tej sprawie w zakresie pozostałych składników majątkowych skarżącego.

W niniejsze sprawie nie zachodzą również przesłanki, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1-4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. Jest to oczywiste i nie wymaga uzasadnienia.

Podkreślenia wymaga, że udzielenie ulgi w postaci umorzenia należności jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych i wyjątkowych, na które dodatkowo Skarżący nie miał wpływu. Te sytuacje są wskazane w zamkniętym katalogu zawartym w § 3-5 ww. rozporządzenia. Problemy zdrowotne, w tym pobyt w szpitalu Skarżącego, bądź problemy finansowe, czy istnienie innych zobowiązań, same w sobie nie mogą być uznane za wystarczającą przesłankę pozwalającą zastosować przepisy tego rozporządzenia.

Należy wskazać, że agencji płatniczej może umorzyć należności tylko w przypadkach ściśle określonych w § 3 i 4 ww. rozporządzenia, a sytuacja skarżącego nie odpowiada żadnej z hipotez wynikających z tych przepisów. Podkreślenia wymaga, że wykazywane przez skarżącego okoliczności mogłyby mieć istotne znaczenie tyko w przypadku skorzystania przez niego z możliwości złożenia wniosku o rozłożenie na raty pozostającej do spłaty kwoty nienależnie pobranych płatności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ zastosował prawidłowo przepisy § 4 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. i odmówił skarżącemu umorzenia należności.

W niniejszej sprawie nie można było również zastosować § 6 ww. rozporządzenia, bo jak słusznie organ zauważył umorzenie odsetek za zwłokę może nastąpić tylko w sytuacji, w której spełnione zostały przesłanki do umorzenia należności głównej.

Reasumując zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Prawidłowe też było postępowanie prowadzące do jej wydania.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.