Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 1 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o wymierzenie grzywny Rektorowi Uniwersytetu Ekonomicznego we W. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić wniosek.

Wnioskiem z dnia 20 lipca 2018 r. B. S. (dalej strona, skarżący lub wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Rektorowi Uniwersytetu Ekonomicznego we W. (dalej Rektor lub organ) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie o sygnaturze IV SA/Wr 250/18 dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego.

Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca zauważył, że wniesiona przez niego w dniu 17 kwietnia 2018 r. skarga została przekazana tutejszemu Sądowi po upływie ustawowego terminu, gdyż organ przesłał ją dopiero w dniu 18 maja 2018 r., podczas gdy trzydziestodniowy termin upływał z dniem 17 maja 2018 r.

W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że przedmiotowa skarga została przekazana do tutejszego Sądu z zachowaniem terminu, albowiem w dniu 16 maja 2018 r. organ nadał ją drogą pocztową na adres Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Mając powyższe na uwadze organ wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Z akt sprawy o sygnaturze IV SA/Wr 250/18 wynika, że skarga na decyzję Rektora w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego wpłynęła do organu w dniu 17 kwietnia 2018 r. i została przekazana tutejszemu Sądowi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy w dniu 16 maja 2018 r., a więc z zachowaniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 8 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

Skoro zatem w niniejszej sprawie organ dochował nałożonym na niego obowiązkom w zakresie przekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie, to nie było podstaw, aby uwzględnić wniosek strony skarżącej i wymierzyć Rektorowi grzywnę. Stąd też żądanie skarżącego podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 151 w zw. z art. 166, art. 64 § 3 i art. 55 § 1 p.p.s.a.

Nawiązując zaś do wniosku organu o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, należy jedynie wskazać, że koszty takie – w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a – przysługują wyłącznie stronie skarżącej i tylko w sytuacji kiedy jej skarga została uwzględniona. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodziły natomiast przesłanki do nałożenia na stronę obowiązku zwrotu kosztów na zasadzie art. 208 p.p.s.a. Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie wyłącznie w sytuacji niesumiennego bądź oczywiście niewłaściwego postępowania strony. Za taki przypadek nie można zaś było uznać skorzystania przez skarżącego z przysługującemu mu uprawnienia procesowego, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.