Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 12 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 6 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekazania organizacji pożytku publicznego 1% podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu na rzecz strony skarżącej kwotę 997,00 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Fundację A w [...] (zwaną dalej również: "skarżącą", "stroną") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 6 sierpnia 2018r., nr [...], który działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej powoływanej jako: [O.p.], po rozpatrzeniu odwołania strony uchylił decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 3 kwietnia 2018 r., nr [...], odmawiającą przekazania organizacji pożytku publicznego 1% podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. i umorzył postępowanie w sprawie.

W skardze strona, reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302) - dalej powołanej jako: "p.p.s.a." zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia o określonej treści lub przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W motywach uzasadnienia skargi pełnomocnik, stwierdziła m.in., że organ odwoławczy umarzając postępowanie w sprawie doprowadził do utraty szansy na dalsze procedowanie i przekazanie pochodzących od podatników środków pieniężnych na rzecz Fundacji. Wskazano bowiem, że w zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzji organ odwoławczy, dostrzegając naruszenie prawa przez organ podatkowy I instancji, zamiast przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, umorzył postępowanie, zamykając tym samym stronie drogę do załatwienia sprawy. Jak podkreślono, organ odwoławczy stwierdził, że wniosek z dnia 26 lutego 2018r. o przekazanie na rzecz Fundacji - jako organizacji pożytku publicznego - 1 % podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016r., posiadał braki formalne, gdyż osoba wnosząca go w imieniu strony, czyli B. J., nie legitymowała się stosownym pełnomocnictwem do reprezentowania Fundacji w postępowaniu podatkowym o przekazanie 1% podatku. Takiego umocowania według organu nie dawało pełnomocnictwo, udzielone w imieniu Fundacji przez jej prezesa R. S., otrzymane przez organ I instancji w dniu 23 grudnia 2014r., bowiem mocowało ono B. J. do reprezentowania Fundacji i wnoszenia w jej imieniu podań wyłącznie w związku z kontrolą podatkową, uregulowaną przepisami art. 281 - 292 O.p. Zdaniem organu odwoławczego B. J. nie mogła na jego podstawie reprezentować Fundacji w jakimkolwiek postępowaniu podatkowym, w tym skutecznie wnieść podania wszczynającego takie postępowanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu oceniając te okoliczności z uwzględnieniem przepisów prawa stwierdził, iż brak prawidłowego wszczęcia postępowania spowodował, że podjęte w nim przez organ podatkowy I instancji działania były prawnie bezskuteczne. W konsekwencji, według Dyrektora Izby, decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 3 kwietnia 2018r., jako wydana w wyniku wadliwie uruchomionego postępowania podatkowego, podlegała uchyleniu przez organ odwoławczy, a postępowanie, które doprowadziło do jej wydania - jako nieprawidłowo wszczęte - umorzeniu.

Z powyższym stanowiskiem nie zgadza się strona wywodząc w skardze, że brak zastosowania w sprawie przepisu art. 233 § 2 O.p., niewątpliwie skutkował wydaniem błędnego rozstrzygnięcia i naruszeniem przepisów prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego wskazując, że po wniesieniu skargi decyzją z dnia 4 października 2018 r. nr [...], wydaną w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił w całości skargę, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji i przekazał sprawę organowi podatkowemu I instancji do ponownego rozpatrzenia, albowiem jej rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W wydanym rozstrzygnięciu podkreślono, że w ponownie prowadzonym postępowaniu, organ podatkowy I instancji winien wezwać B. J. w trybie art. 169 O.p. do usunięcia braków podania - poprzez przedstawienie stosownego pełnomocnictwa - w terminie 7 dni, a w razie braku reakcji - Fundację o podpisanie wniosku, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Dopiero bowiem podanie spełniające wszystkie wymogi formalne warunkować będzie rozpoznaniem sprawy co do jej istoty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć.

Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Z kolei art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż cofnięcie skargi lub śmierć strony przy braku następstwa prawnego.

Z bezprzedmiotowością postępowania w tym rozumieniu mamy do czynienia, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, kiedy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w nadzwyczajnym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności), względnie w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenia jej lub też wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (por. T. Woś, H Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LexisNexis Warszawa 2008 str. 581 oraz podane tam orzecznictwo).

W sprawie niniejszej zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzja z dnia 6 sierpnia 2018 r. w przedmiocie odmowy przekazania organizacji pożytku publicznego 1% podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego. Jak bowiem wynika z akt sprawy decyzją z dnia 4 października 2018 r., wydaną w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, przychylając się w całości do skargi uchylił zarówno objętą niniejszą skargą własną decyzję z dnia 6 czerwca 2018 r., jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i przekazał sprawę organowi podatkowemu I instancji do ponownego rozpatrzenia, gdyż jej rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Tym samym w sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania z powodu określonego w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skoro bowiem stanowiąca przedmiot skargi decyzja organu pozbawiona została bytu prawnego poprzez jej uchylenie w ramach autokontroli przez sam organ to bezprzedmiotowa stała się tym samym sądowa kontrola tego nieistniejącego już rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. i § 2 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzoną kwotę 997,00 zł składa się: wpis od skargi (500 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego (480 zł).