Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego we Włocławku na uchwałę Rady Miasta Lubień Kujawski z dnia 14 grudnia 2011 r., nr XIII/93/2011, w przedmiocie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 2 ust. 2, § 3 pkt 1 i pkt 6, 2. w pozostałej części skargę oddala.

Pismem z dnia 28 stycznia 2020 r. Prokurator Rejonowy we Włocławku zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w Lubieniu Kujawskim nr XIII/93/2011 z dnia 14 grudnia 2011 r., w sprawię trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego działającego na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Uchwale zarzucił istotne naruszenie:

1) art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm. – dalej "u.s.g.") w zw. z art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. z 2005 r., nr 180, poz. 1493 ze zm. – dalej "u.p.p.r.") poprzez przekroczenie delegacji i wskazanie w § 3 pkt 6 uchwały: "organizację pracy oraz sporządzoną dokumentację z prac zespołu i grup roboczych reguluje Regulamin pracy zespołu opracowany przez Zespół",

2) art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9a ust. 2, 7, 8, 9, 10 i 13, art. 9c ust. 2 u.p.p.r. oraz § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 283) poprzez powtórzenie w §2 ust. 1 pkt 2 uchwały treści art. 9a ust. 2 u.p.p.r., modyfikację w §2 ust. 2 uchwały treści art. 9a ust. 10 u.p.p.r., powtórzenie w §3 pkt 1 uchwały treści art. 9a ust. 8 u.p.p.r., powtórzenie w §3 pkt 4 uchwały treści art. 9a ust. 13 u.p.p.r., powtórzenie w §3 pkt 5 uchwały treści art. 9a ust. 7 u.p.p.r., oraz powtórzenie w §3 pkt 7 uchwały treści art. 9a ust. 9 u.p.p.r.

Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności przepisów § 2 ust. 1 pkt 2, § 2 ust. 2, § 3 pkt 1, 4-7 zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że "nie wnosi zastrzeżeń do skargi".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jedynie w części okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (publ. jak wcześniej wskazano) stanowi, że nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem.

Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwa naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem odwołanie się do przepisów u.s.g., w której przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez stanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W judykaturze za istotne naruszenie prawa uznaje się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej w Lubieniu Kujawskim nr XIII/93/2011 z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie trybu i sposobu powołania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego działającego na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania (publ. Dz.Urz.Woj. Kuj.-Pom. z 2012 r., poz. 129). Ustawowe upoważnienie do podjęcia zaskarżonej uchwały, stanowiącej niewątpliwie akt prawa miejscowego, zawarto w art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 listopada 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (publ. w dacie podjęcia uchwały – jak wcześniej wskazano). Zgodnie z jego treścią rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. Przy czym zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 4 u.p.p.r., do zadań własnych gminy w ramach tworzenia gminnego systemu przeciwdziałania przemocy w rodzinie należy między innymi – tworzenie zespołów interdyscyplinarnych.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że prawodawca lokalny nie jest uprawniony do modyfikowania określonego ustawowo zakresu działania zespołów interdyscyplinarnych. Nie jest on również zasadniczo uprawniony do powtarzania norm ustawowych. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie. W sytuacji gdy jednocześnie nastąpi modyfikacja, uzupełnianie itp. zasadniczych regulacji, taka uchwała, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Zawsze bowiem tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, jak też jest dezinformujące. Trzeba liczyć się z tym, że nawet powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. Uchwała organu gminy nie powinna zatem powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą (por. wyroki NSA: z dnia 14 października 1999r., II SA/Wr 1179/98; z 16 czerwca 1992r., II SA 99/92 - ONSA 1993/2/44; z 6 października 2015r. sygn. II OSK 1084/15; wyrok Sądu Najwyższego z 5 stycznia 2001r., III RN 40/00, OSNP 2001/13/424, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu okoliczność powtórzenia w uchwale przepisów ustawy wymaga jednak oceny każdorazowo w odniesieniu do konkretnych regulacji. Mając na uwadze charakter przepisów prawa miejscowego i wolę dostosowania ich dla odbiorcy lokalnego tych przepisów, w zakresie w jakim nie dochodzi jednocześnie do modyfikacji norm ustawowych, lub nie prowadzi to w istocie do możliwości interpretacji ich niezgodnie z treścią powtórzonych zapisów ustawowych – nie stanowi to wystarczającej podstawy do stwierdzenia nieważności stosownych przepisów uchwały. Nie rodzi to bowiem skutków istotnego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. Wskazać przy tym należy, że powołane w skardze rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" traktować należy przede wszystkim jako zbiór dyrektyw skierowanych do prawodawców. Zasady określone w tym rozporządzeniu tylko wyjątkowo mogą być przydatne do oceny legalności aktów prawa miejscowego. Nie służą one natomiast do oceny ich ważności z uwagi na podstawę upoważnienia do ich wydania (vide. wyrok NSA z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1059/10, dostępny jw.). Powoływanie się na te zasady może mieć miejsce jedynie wtedy, kiedy zakres powtórzeń przepisów ustaw, w tym definicji ustawowych, będzie rozległy albo kiedy postanowienia aktu prawa miejscowego będą powodowały zmianę postanowień ustaw (por. T. Bąkowski, Sądowa kontrola legislacji administracyjnej pod względem zgodności z zasadami techniki prawodawczej, Legislacja administracyjna. Teoria. Orzecznictwo. Praktyka, pod red. M. Stahl, Z. Łuniewskiej, Warszawa 2012, s. 37-46; G. Wierczyński Konsekwencje nieprzestrzegania zasad techniki prawodawczej, w: T. Bąkowski, P. Uziębło, G. Wierczyński, Zarys legislacji administracyjnej. Uwarunkowania i zasady prawotwórczej działalności administracji publicznej, pod red. T. Bąkowskiego, Gdańsk 2011, s. 86-87). Dodatkowo należy zważyć, iż prokurator nie zawarł też w skardze analizy wpływu, czy konsekwencji wskazanych powtórzeń na interpretację norm prawnych uchwały, w szczególności powodowania skutków uzasadniających stwierdzenie nieważności kwestionowanych przepisów, obowiązującego od ponad 8 lat, aktu prawa miejscowego.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że chybione były zarzuty dotyczące przepisów § 2 ust. 1 pkt 2, § 3 pkt 4, pkt 5 i pkt 7 zaskarżonej uchwały.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały: "członków zespołu powołuje i odwołuje Burmistrz Lubienia Kujawskiego". Zgodnie z kolei z art. 9a ust. 2 u.p.p.r. "zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta". W ocenie Sądu nie zasługuje na aprobatę argumentacja skarżącego, że na gruncie zakwestionowanego § 2 ust. 1 pkt 2 uchwały doszło do powtórzenia przepisu ustawy. Prawodawca lokalny w sposób dopuszczalny doprecyzował ww. przepis u.p.p.r. uwzględniając uwarunkowania jednostki samorządu terytorialnego, na której terenie obowiązywać miała zaskarżona uchwała. Innymi słowy, doprecyzował przepis ustawowy w ten sposób, że wskazał, iż to Burmistrz Lubienia Kujawskiego jest organem właściwym zarówno do powołania, jak i odwołania członków zespołu interdyscyplinarnego. Zaskarżony przepis odpowiada prawu i mieści się w zakresie delegacji ustawowej określonej w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. Powyższe nie doprowadziło do takiej modyfikacji treści ustawy, aby możliwa była interpretacja zapisu uchwały sprzeczna z przepisem upoważniającym.

W zasadzie dosłowne powtórzenie przepisów art. 9a ust. 13 i 7 u.p.p.r. kolejno w § 3 pkt 4 uchwały ("członkowie zespołu i grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych") i w § 3 pkt 5 uchwały ("posiedzenia zespołu odbywają się w zależności od potrzeb, jednak nie rzadziej niż raz na trzy miesiące") ocenić należy jako zbędny, choć dopuszczalny zabieg legislacyjny, który nie prowadzi w istocie do możliwości interpretacji tych zapisów niezgodnie z treścią powtórzonych przepisów ustawowych. Sąd nie powziął wątpliwości, że w stosunku do ww. zapisów nie można mówić o zaistnieniu uchybienia prowadzącego do takich skutków, by nie mogły być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (istotnego naruszenia prawa). Redakcyjne różnice pomiędzy zakwestionowanymi zapisami uchwały oraz odpowiadającymi im przepisami u.p.p.r. (spójnik "oraz" zamiast "i", jak też "posiedzenia zespołu" zamiast "posiedzenia zespołu interdyscyplinarnego") nie mają wpływu na powzięty wniosek o braku zarzucanego, istotnego naruszenia przepisów prawa materialnego, czy też wskazanego w skardze §143 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej.

W ocenie Sądu, nie można przypisać charakteru istotnego naruszenia prawa skarżonemu przepisowi § 3 pkt 7 uchwały, który stanowi, że: "obsługę organizacyjno-techniczną zapewnia Ośrodek Pomocy Społecznej w Lubieniu Kujawskim". Argumentacja za takim stwierdzeniem jest w zasadzie analogiczna jak w przypadku komentowanego wcześniej § 2 ust. 1 pkt 2 uchwały. Zakwestionowany przepis uchwały dostosowuje dla odbiorcy lokalnego treść art. 9a ust. 9 u.p.p.r., nie modyfikując go.

Nie dostrzegając podstaw do uwzględnienia skargi w powołanym wyżej zakresie Sąd zauważył jednocześnie, że skarżący nie uargumentował w jej uzasadnieniu, dlaczego wskazane przezeń naruszenia uważa za istotnie naruszające odpowiednio art. 9a ust. 2, art. 9a ust. 13, art. 9a ust. 7 i art. 9a ust. 9 u.p.p.r. Skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że sama okoliczność powtórzenia przepisu ustawowego w akcie prawa miejscowego kwalifikuje się jako istotne naruszenie prawa. Jest to w ocenie Sądu – jak wyjaśniono – stanowisko przedwczesne, cechujące się swego rodzaju automatyzmem, nieuwzględniające konkretnej kwestionowanej regulacji i charakteru samego aktu prawa miejscowego zawierającego tę regulację.

Zasadne okazały się jednak zarzuty dotyczące przepisów § 2 ust. 2, § 3 pkt 1 i 6 zaskarżonej uchwały, przy czym w stosunku do § 3 pkt 1 uchwały nie z powodu zarzucanego powtórzenia normy ustawowej, ale jej modyfikacji skutkującej przekroczeniem zawartego w u.p.p.r. upoważnienia rady gminy do ustanowienia aktu prawa miejscowego.

I tak w § 2 ust. 2 uchwały przewidziano, że: "zespół może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązywania problemu przemocy domowej w indywidualnych przypadkach". Porównując jego treść z art. 9a ust. 10 u.p.p.r. ("zespół interdyscyplinarny może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązywania problemów związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach") Sąd doszedł do wniosku, że doszło w tym przypadku do niedozwolonej modyfikacji przepisu upoważniającego.

Po pierwsze, zakwestionowany zapis uchwały zawęził zakres przedmiotowy art. 9a ust. 10 u.p.p.r. do "problemu przemocy domowej", podczas gdy przepis upoważniający posługuję się tu szerszą kategorią "problemów związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie". Przemoc w rodzinie rozumieć należy szerzej niźli tylko przemoc domową, sugerującą jej ograniczenie do miejsca zamieszkania rodziny, w której przemoc ta występuje. Przemoc w rodzinie jest zaś patologią dotykającą członków rodziny niezależnie od tego, czy występuje tylko "w domu". Przemoc domową należałoby zatem rozumieć jako przemoc zachodzącą wśród osób zamieszkujących jedno gospodarstwo domowe, "przemoc w rodzinie" wskazuje zaś szeroko na przemoc zachodzącą w środowisku rodzinnym. Powyższe potwierdza treść art. 2 ust. 2 u.p.p.r., zgodnie z którą przez pojęcie "przemoc w rodzinie" należy rozumieć jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste osób wymienionych w pkt 1 (członków rodziny – przyp. Sądu), w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą. Przepis ten nie zawęża definicji przemocy rodzinnej tylko do członków rodziny zamieszkujących jedno gospodarstwo domowe, ale stanowi wprost o przemocy stosowanej wobec członków rodziny niezależnie od miejsca ich zamieszkiwania. Ograniczenie zadań zespołu jedynie do rozwiązywania problemu "przemocy domowej" nie znajduje zatem uzasadnienia w przepisach upoważniających.

Po drugie, opisane w art. 9a ust. 10 u.p.p.r. zadanie zespołu interdyscyplinarnego polega nie tylko na rozwiązaniu problemu samej przemocy rodzinnej (domowej, jak błędnie zawęziła rada gminy), ale również innych problemów związanych z wystąpieniem tej przemocy. Normę art. 9a ust. 10 należy odczytywać w ten sposób, że nie tylko sama manifestacja przemocy rodzinnej powinna stanowić przedmiot działań utworzonej grupy roboczej (dla indywidualnego przypadku), ale grupa ta powinna wziąć pod uwagę problemy przemoc tę inicjujące (zazwyczaj uwarunkowania osobiste osoby stosującej przemoc wobec rodziny), jak również inne problemy członków rodziny dotkniętej przemocą, wynikające ze stosowania wobec niej tej przemocy (chociażby kwestie związane z kondycją psychiczną członków rodziny dotkniętej przemocą i minimalizowanie negatywnych jej skutków dla funkcjonowania w społeczeństwie). Zadaniem grupy jest zatem podjęcie odpowiednich działań (czy też zainicjowanie odpowiednich procesów) nie tylko wobec samej okoliczności występowania przemocy w rodzinie, ale również wobec problemów rodzinnych związanych (uprzednio i następczo) z wystąpieniem tej przemocy. Powyższe potwierdza treść art. 9b ust. 3 u.p.p.r., zgodnie z którym do zadań grup roboczych należy w szczególności opracowanie i realizacja planu pomocy w indywidualnych przypadkach wystąpienia przemocy w rodzinie (pkt 1), monitorowanie sytuacji rodzin, w których dochodzi do przemocy oraz rodzin zagrożonych wystąpieniem przemocy (pkt 2), dokumentowanie działań podejmowanych wobec rodzin, w których dochodzi do przemocy oraz efektów tych działań (pkt 3). Powyższe wskazuje, że obowiązki podmiotów utworzonych w celu przeciwdziałania przemocy w rodzinie (grup roboczych w ramach zespołu interdyscyplinarnego) wykraczają daleko poza samą kwestię przeciwdziałania przemocy w rodzinie w zakresie zawężonym do samej jej manifestacji. Redakcja słusznie zakwestionowanego przepisu uchwały sugeruje zaś, że rola grupy roboczej utworzonej w sprawie indywidualnego przypadku kończy się wraz z ustaniem przemocy w rodzinie i nie obejmuje ewentualnej dalszej pomocy w rozwiązywaniu problemów niepolegających już na samym stosowaniu przemocy w rodzinie, ale bezpośrednio z przemocą tą związanych.

W odniesieniu do § 3 pkt 1 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym: "zespół działa na podstawie porozumień zawartych między Burmistrzem Lubienia Kujawskiego a przedstawicielami podmiotów określonych w ustawie o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie" również stwierdzić należy, że doszło do zmodyfikowania przepisu upoważniającego art. 9a ust. 8 u.p.p.r. Przepis ten stanowi bowiem, że "zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych między wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta a podmiotami, o których mowa w ust. 3 lub 5. Po pierwsze przepis ustawy jasno stanowi, że porozumienia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta powinny być zawierane ze wskazanymi podmiotami, a nie z przedstawicielami tych podmiotów. Oczywistym jest, że wskazany podmiot może działań przez swojego przedstawiciela, jednak taka redakcja zakwestionowanego zapisu wprowadza wątpliwość, czy chodzi tu o przedstawiciela podmiotu działającego w imieniu tego podmiotu, czy może też w imieniu własnym (osoba mająca status przedstawiciela może przecież działać jednocześnie we własnym imieniu). Po drugie, komentowany zapis odnosi się ogólnie do przedstawicieli podmiotów "o których mowa w ustawie (...)". Porozumienia wójtów, burmistrzów lub prezydentów miast dotyczą zaś jedynie podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5 u.p.p.r., a nie jakiegokolwiek podmiotu określonego w tej ustawie. Powyższe oznacza chociażby, że obowiązek zawierania porozumień nie dotyczy kuratorów sądowych, którzy wchodzą w skład zespołu na podstawie art. 9a ust. 4 u.p.p.r.

Zasadnie zarzucił skarżący prokurator, że regulacja §3 pkt 6 uchwały ("organizację pracy oraz sporządzona dokumentację z prac zespołu i grup roboczych reguluje regulamin pracy zespołu opracowany przez zespół") stanowi przekroczenie delegacji wynikającej z art. 9a ust. 15 u.p.p.r. Treść normy kompetencyjnej, zawartej w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. "rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania" nie pozostawia wątpliwości co do tego, że do wyłącznej kompetencji organu uchwałodawczego gminy, wykonywanej w formie aktu prawa miejscowego – uchwały, należy ustalenie zarówno szczegółowych warunków funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego, jak i trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków tego zespołu. Za niedopuszczalne należy w świetle tego przepisu uznać "oddelegowanie" tej kompetencji na rzecz samego zespołu interdyscyplinarnego i zawarcie szczegółowych regulacji w tym zakresie w regulaminie organizacyjnym, opracowywanym przez tenże zespół. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym takie działanie nie znajduje oparcia w przepisach prawa (vide: wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 14 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 10/18 i WSA we Wrocławiu z 10 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 137/19 oraz z 24 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 593/09 – dostępne jw.).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.g. Sąd uwzględnił skargę w części i stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 2 ust. 2, § 3 pkt 1 i pkt 6. W pozostałej części Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.