Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędzia WSA Andrzej Nogal (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę

Przedmiotem skargi F. z siedzibą w K. (dalej: Skarżąca lub F.) jest decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Prezes NFZ lub Organ) z [...] lipca 2023 r. nr [...] stwierdzająca, że A. D. (dalej: Uczestnik postępowania) podlegała w dniach: [...] kwietnia 2017 r., [...] maja 2017 r., [...] maja 2017 r., [...] maja 2017 r. i [...] czerwca 2017 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania czynności na podstawie umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, zawartej z F. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 109 ust. 1 i 4, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, dalej: ustawa o świadczeniach).

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wnioskiem z [...] sierpnia 2022 r. zwrócił się do Organu o rozpatrzenie sprawy w zakresie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym Uczestnika postępowania. Do wniosku załączono m.in. kopię:

• umowy o dzieło z [...] kwietnia 2017 r. z przeniesieniem autorskich praw majątkowych zawartej pomiędzy F. a Uczestnikiem postępowania,

• rachunku z [...] kwietnia 2017 r. do umowy o dzieło,

• załącznika nr 1 do ww. umowy, z którego wynika, że Uczestnik postępowania prowadził zajęcia w dniach: [...] kwietnia 2017 r., [...] maja 2017 r., [...] maja 2017 r., [...] maja 2017 r. i [...] czerwca 2017 r.,

• wyjaśnienia F. z [...] października 2021 r. w zakresie procesu powstawania i zawierania umów o dzieło z wykonawcami w F.,

• protokołu kontroli z [...] grudnia 2021 r. przeprowadzonej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w F. m. in. w zakresie prawidłowości i rzetelności obliczania składek na ubezpieczenia społeczne oraz innych składek, do których pobierania zobowiązany jest ZUS oraz zgłaszania do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych i wypłacania świadczeń oraz dokonywania rozliczeń z tego tytułu,

• załącznika do ww. protokołu kontroli – Zestawienie ustalonych podstaw wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i składek na ubezpieczenie zdrowotne,

• zastrzeżeń F. z [...] stycznia 2022 r. do protokołu kontroli,

• informacji z [...] stycznia 2022 r o sposobie rozpatrzenia zastrzeżeń do protokołu kontroli.

Prezes NFZ pismem z [...] września 2022 r. zawiadomił F. i Uczestnika postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego, a następnie decyzją z [...] lipca 2023 r. stwierdził, że Uczestnik postępowania podlegał w dniach: [...] kwietnia 2017 r., [...] maja 2017 r., [...] maja 2017 r., [...] maja 2017 r. i [...] czerwca 2017 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania czynności na podstawie umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, zawartej z F.

W uzasadnieniu decyzji Prezes NFZ wskazał na treść art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach oraz art. 627 i art. 750 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm., dalej kc), a następnie wyjaśnił na czym polegają różnice pomiędzy umową o dzieło a umową o świadczeniu usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu. Organ zaakcentował, że nazwa umowy i jej stylistyka, z użyciem terminologii służącej podkreśleniu charakteru umowy - jako umowy o dzieło lub zlecenia, nie są elementem decydującym samodzielnie o rodzaju zobowiązania - w oderwaniu od rzeczywistego przedmiotu tej umowy i sposobu oraz okoliczności jej wykonania. Dalej Organ wywiódł, że umowa o dzieło, w odróżnieniu od umowy zlecenia wymaga, aby starania przyjmującego zamówienie doprowadziły do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu. Umowa zlecenia takiego rezultatu jako koniecznego do osiągnięcia nie akcentuje. Elementem wyróżniającym dla umowy zlecenia nie jest zatem wynik, lecz starania podejmowane w celu osiągnięcia tego wyniku. Tym samym, zdaniem Organu, dokonując kwalifikacji umowy trzeba mieć na uwadze, że dzieło stanowi zawsze zjawisko przyszłe, jest czymś, co nie istnieje w chwili zawarcia umowy, lecz ma dopiero powstać w określonej przyszłości. Rezultat o jaki umawiają się strony musi być z góry określony i może przyjmować postać materialną, bądź niematerialną. Cechą konstytutywną umowy o dzieło jest, aby rezultat ten był obiektywnie osiągalny i w danych konkretnych warunkach pewny. Celem takiej umowy nie jest czynność (samo działanie lub zaniechanie), która przy zachowaniu należytej staranności może prowadzić do określonego w umowie rezultatu, lecz samo osiągnięcie rezultatu. W umowie o dzieło zawsze chodzi o osiągniecie umówionego rezultatu, niezależnie od rodzaju i intensywności świadczonej w tym celu pracy i staranności. Z kolei umowa o świadczenie usług jest umową starannego działania, jej celem jest wykonywanie określonych czynności, które nie muszą zmierzać do osiągnięcia rezultatu. Cechą umowy o dzieło jest również brak stosunku zależności i podporządkowania pomiędzy zamawiającym a przyjmującym zamówienie. Sposób wykonania dzieła pozostawiony jest w zasadzie uznaniu przyjmującego zamówienie, byleby dzieło miało przymioty ustalone w umowie lub wynikające z charakteru danego dzieła. Przyjmujący zamówienie nie ma także, co do zasady, obowiązku osobistego wykonania dzieła chyba, że wynika to z umowy lub charakteru dzieła (np. dzieło artystyczne). Ryzyko nieosiągnięcia rezultatu zawsze obciąża przyjmującego zamówienie. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył orzeczenia sądów.

W świetle powyższego Organ uznał, że przedmiotem umowy zawartej pomiędzy Skarżącą a Uczestnikiem postępowania, było przeprowadzenie zajęć i nauczania, zaś w załączniku do umowy określono ramy czasowe, w jakich Uczestnik postępowania zobowiązał się do zrealizowania jej przedmiotu. Istotne dla realizacji umowy były więc czynności i działania w postaci działań edukacyjnych (usługi), a nie wynik tych czynności (rezultat usługi). Powstałe w wyniku realizacji umowy "dzieła" nie poddają się sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych lub prawnych, jak również nie mają cechy samoistności tzn. zdolności do bycia przedmiotem samodzielnego obrotu. Co istotne, realizacja umowy nastąpiła na rzecz podmiotu, który stale w zakresie swojej działalności zajmuje się czynnościami danego rodzaju, w tym przypadku dydaktyką. Dlatego - zdaniem Organu - umowę taką należą zakwalifikować jako umowę starannego działania, nie zaś umowę rezultatu.

Odnosząc się do twierdzenia Skarżącej, że dzieła, które były przedmiotem zawartej umowy posiadały cechy utworu i podlegały ochronie prawa autorskiego Organ wywiódł, że, dla ustalenia charakteru prawnego umów nie jest elementem koniecznym stwierdzenie, czy wytwory powstałe w wyniku wykonywania umów mają charakter autorski. Organ dodał, że wskazanie tematu wykładu - a tylko ten znalazł się w załączniku do umowy - nie jest wystarczające, aby uznać że zostały określone cechy indywidualizujące. F. poleciła Uczestnikowi postępowanie opracowanie i wygłoszenie wykładów, nie określiła cech indywidualizujących utwór (dzieło). W takim wypadku o ocenie całokształtu zobowiązania decyduje świadczenia, które miało znaczenie zasadnicze, a na gruncie rozpoznawanej sprawy - w ocenie Organu - było to nauczanie (wykładanie). Kwalifikując stosunek prawny stron Organ uznał, że tylko w zakresie przygotowania wykładów, więżącego się z opracowaniem konspektu zajęć i innych dokumentów, umowy o przeprowadzenie wykładów mogły mieć charakter umowy o dzieło, lecz te dokumenty, choć ucieleśniające dzieło, nie stanowiły przejawu ustalenia utworu ze względu na brak w nich cech wymaganych przez prawo autorskie.

Tym samym organ stanął na stanowisku, że Uczestnik postępowania wykonywał typową umowę o świadczenie usług dydaktycznych. Umowa ta miała na celu przeprowadzenie procesu polegającego na przekazaniu wiedzy osobom uczestniczącym w zajęciach dydaktycznych organizowanych przez F. W konsekwencji umowę uznać należało za umowę o świadczenie usług, do której zastosowanie mają przepisy o zleceniu (art. 750 k. c.), co skutkowało obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

F. wywiodła skargę na decyzję z [...] lipca 2023 r. i wniosła o:

– zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie, że A. D. nie podlegała w dniach [...] kwietnia 2017 r., [...] maja 2017 r., [...] maja 2017 r., [...] maja 2017 r. i [...] czerwca 2017 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania umowy cywilnoprawnej zawartej z F.,

– zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania,

– dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów poprzez przesłuchanie reprezentantów F.,

– zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2022 r. znak [...].

Uzasadniając skargę Skarżąca powoływała się na zasadę swobody umów wynikającą z art. 3531 kc. Przeprowadziła rozważania na temat umowy o dzieło. W jej ocenie umowa o dzieło zakłada swobodę i samodzielność w jego wykonywaniu, a jednocześnie nietrwałość stosunku prawnego, gdyż wykonanie dzieła ma charakter jednorazowy i jest zamknięte terminem jego wykonania. Istnieje konieczność opisania rezultatu w treści umów o dzieło, kreujących stosunki zobowiązaniowe. Rezultatem takim nie może być bowiem sama czynność, lecz jej wynik, ponieważ dzieło musi istnieć w postaci postrzegalnej. Nie można uznać za dzieło czegoś, co nie odróżnia się w żaden sposób od innych występujących na rynku rezultatów pracy - materialnych bądź niematerialnych, gdyż wówczas zatraciłby się indywidualny charakter dzieła. Dzieło nie musi wprawdzie być czymś nowatorskim niewystępującym jeszcze na rynku, jednak powinno posiadać charakterystyczne, wynikające z umowy cechy, umożliwiające zbadanie, czy dzieło zostało wykonane prawidłowo i zgodnie z indywidualnymi wymaganiami, bądź upodobaniami zamawiającego.

W ocenie Skarżącej z takimi umowami mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Umowy, które uznał ZUS za umowy cywilnoprawne są umowami zawieranymi na takie czynności jak opracowanie autorskiego scenariusza wykładu, warsztatów, filmu, lekcji, wypowiedzi do filmu oraz artykułu naukowego dedykowanego tylko i wyłącznie na potrzeby działań prowadzonych w ramach F.. Każde dzieło będące przedmiotem zawartych umów jest przygotowywane według wytycznych F., zgodnie z wymaganiami autorskiego dzieła, według metod oraz ścisłych kryteriów, wykonanych w formie scenariusza danego dzieła wymaganego od wykonawcy dzieła (wykładowcy) na z góry zamówiony temat (narzucony), a wobec tego Zamawiający był zainteresowany określonym dziełem (utworem), nie zaś jakimkolwiek wykładem etc. F. określała cechy indywidualizujące dzieło w załącznikach do umów o dzieło. Odbiór dzieła następuje poprzez kontrolę zgodności z przedstawionymi metodami i wytycznymi, a następnie F. rozlicza się za jego wynik. Zgodnie z zawartymi umowami dzieła były weryfikowalne, a Zamawiający mógł odmówić odbioru dzieła, m. in. w przypadku nieuzasadnionego nieuwzględnienia zastrzeżeń Zamawiającego. Dzieła, które były przedmiotem zawartych umów posiadały cechy utworu i podlegały ochronie prawa autorskiego, a na podstawie zawieranych umów dochodziło do przeniesienia autorskich prawa majątkowych na szczegółowo wyróżnionych w umowach polach eksploatacyjnych. Na poparcie swoich argumentów Skarżąca przytoczyła kilka orzeczeń sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zwanej dalej: ppsa.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując wydane w sprawie decyzje Sąd stwierdził, że są one zgodne z prawem, zarówno z przepisami postępowania jak i prawa materialnego. Organy wyczerpująco wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia, co znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w przywołanych przepisach.

Na wstępie należy zauważyć, że Skarżąca nie wskazała w istocie, czy zarzuca naruszenie przepisów postępowania czy też przepisów prawa materialnego. Z uzasadnienia skargi wynika, że kwestionuje uznanie umowy zawartej przez Skarżącą z Uczestnikiem postępowania za umowę podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego stosownie do treści art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, którymi są m.in. osoby wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, lub osoby z nimi współpracujące. Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009 ze zm., dalej: ustawa o systemie ubezpieczeń) obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym podlegają (...) osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są m.in. osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia (...). Przepis ten wskazuje, że chodzi o tę samą kategorię osób, podlegających ubezpieczeniu społecznemu, a tym samym kwalifikujących się do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym. Natomiast zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Na podstawie art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach, za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej lub innej umowy o świadczenie usług oraz za osobę z nią współpracującą składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający. Z kolei według art. 13 pkt 2) ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby wykonujące pracę nakładczą oraz zleceniobiorcy od dnia oznaczonego w umowie jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia rozwiązania lub wygaśnięcia tej umowy.

Do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, na podstawie art. 750 kc. stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Wobec tego sam fakt nazwania umowy "umową o dzieło" nie przesądza o jej charakterze. Ustalenie, że jakaś konkretna umowa i stosunek zobowiązaniowy jest "umową o świadczenie usług", która nie jest regulowana innymi przepisami, pociąga za sobą obowiązek odpowiedniego zastosowania przepisów o zleceniu. Nie nazwa umowy, lecz jej cel i przedmiot decydują bowiem o faktycznym charakterze współpracy.

Zgodnie z art. 734 § 1 kc. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Umowę zlecenia zalicza się przy tym do zobowiązań tzw. starannego działania. Natomiast stosownie do treści art. 627 kc. przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Elementami przedmiotowo istotnymi umowy o dzieło jest określenie dzieła, do którego wykonania zobowiązany jest przyjmujący zamówienie, a także, z uwzględnieniem regulacji art. 628 w zw. z art. 627 kc., wynagrodzenia, do którego zapłaty zobowiązany jest zamawiający. Umowa o dzieło jest więc umową, której podstawą jest "rezultat" usługi.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ prawidłowo ustalił, że Uczestnik postępowania podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umowy o świadczenie usług zawartej ze Skarżącą.

Zdaniem Sądu, Uczestnik postępowania wykonywał czynności faktyczne w postaci przeprowadzenie zajęć przedmiotowych mających na celu podniesienie wiedzy uczestników w określonych dziedzinach wiedzy podstawowej. Czynności, do których wykonania zobowiązywał się Uczestnik postępowania w żadnym razie nie były one charakterystyczne dla umowy o dzieło. Wynikały bowiem z podjęcia określonych czynności niewymagających cech indywidualizacji, lecz staranności działania. Nie miały charakteru czynności przynoszących konkretny materialny rezultat, były one w istocie realizowane w ramach umów starannego działania, mających charakter umów o świadczenie usług, do których stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.

Zawarta pomiędzy stronami umowa nie przewidywała określonego rezultatu w postaci zindywidualizowanego dzieła w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, czy też utworu w rozumieniu przepisów prawa autorskiego. Prowadzenie przez uczestnika zajęć dydaktycznych stanowiło ciąg czynności faktycznych starannego działania, zmierzających do nauczenia, czy też wytłumaczenia słuchaczom zagadnień związanych z wykładaną materią, jednak bez gwarancji uzyskania określonej wiedzy. Wykonując sporną umowę Uczestnik postępowania nie miał żadnego wpływu na to, czy słuchacze nabędą wykładaną wiedzę. Umowa nie precyzowała przy tym, o jakie konkretnie dzieło miałoby chodzić.

W ocenie Sądu, treść spornej umowy nie pozostawia wątpliwości, że miała ona cel edukacyjny, dydaktyczny. Powyższe determinuje jej charakter prawny, jako umowy o świadczenie usług. W ocenie Sądu, umowy zawarte z wykładowcami, których przedmiotem jest przeprowadzenie wykładów, ćwiczeń i wszelkiego rodzaju zajęć w celach edukacyjnych, czyli przekazanie uczestnikom tych zajęć określonej wiedzy, z samej swej istoty, a więc celu dla jakich są zawierane, nie mogą stanowić umów o dzieło, o których mowa w art. 627 kc. W tego typu umowach nie można bowiem z góry określić zindywidualizowanego dzieła w rozumieniu tego przepisu. Nie może stanowić bowiem dzieła, ani samo przeprowadzenie wykładów, ćwiczeń, seminariów czy innego rodzaju zajęć, choćby miało ono charakter niestandardowy, wyjątkowy dostosowany do wyjątkowych potrzeb słuchaczy, uczestników. Dzieła nie może wszak stanowić wiedza uzyskana przez słuchaczy wykładów lub uczestników zajęć.

Ponadto, sporna umowa nie zawierała żadnych postanowień świadczących o odpowiedzialności za wady dzieła. Uczestnik postępowania w związku z tym nie podlegał jakiejkolwiek odpowiedzialności za wady dzieła, co jest jedną z cech odróżniających umowę rezultatu od umowy starannego działania. Nie zmienia tej oceny próba nadaniu umowie cech umowy o dzieło przez przeniesienie praw autorskich. Organ trafnie zauważył, że brak określenie wynagrodzenia za przeniesienie praw autorskich stanowił dodatkowy argument przemawiający za odmową uznania przedmiotowej umowy za umowę o dzieło.

Ze wskazanych powodów, w ocenie Sądu, organy dokonały prawidłowej interpretacji charakteru spornej umowy oraz prawidłowo zastosowały art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach uznając, że Uczestnik postępowania podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, ponieważ wykonywał pracę na podstawie innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia.

Sąd nie przeprowadził dowodu z przesłuchania stron, bowiem dowód taki w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest dopuszczalny. Należy przy tym zauważyć, że stanowisko Skarżącej było brane pod uwagę, gdyż wyraziła je w zastrzeżeniach do kontroli. Nie było też podstaw do zawieszenia postępowania, gdyż nie zaistniały przesłanki zawieszenia określone w art. 124 i art. 125 ppsa. W szczególności nie można przyjąć, by wynik toczącego się postępowania dotyczącego podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego przez inne osoby była takim, od którego zależy w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 ppsa rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu dotyczącym decyzji Prezes NFZ.

Ze wszystkich wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wobec nie uwzględnienia skargi nie było podstaw do orzekania w przedmiocie wniosku o zwrot kosztów postępowania (art. 200 i art. 209 ppsa).