Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant Ilona Obara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia przez województwo nieruchomości oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołania B. G. (dalej powoływana jako skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...] własności nieruchomości położonej w obrębie M., oznaczonej jako działka nr [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżąca pismem z dnia 30 grudnia 2005 r. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej przejęcie powołanej działki jako zajętej pod drogę publiczną.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia przejęcia nieruchomości na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) wskazując, że przedmiotowa działka od 1971 r. stanowi własność Skarbu Państwa, bowiem została wywłaszczona decyzjami Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] marca i [...] marca 1971 r. Poza tym znajduje się w całości poza pasem drogowym drogi wojewódzkiej nr [...].

Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Skarbu Państwa w 1971 r. a zatem w dacie 31 grudnia 1998 r. stanowiła już własność Skarbu Państwa, w związku z tym nie może być przejęta ponownie w trybie art. 73 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r.

W związku z powyższym Minister wskazał, że skarżąca jako osoba, która w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była właścicielem przedmiotowej nieruchomości nie posiada interesu prawnego do złożenia żądania uregulowania stanu prawnego spornej działki.

Na powyższą decyzję B. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniosła zarzuty dotyczące legalności decyzji wywłaszczeniowych z 1971 r. w szczególności to, że zostały skierowane do osoby nieżyjącej. Ponadto skarżąca uważa, że organy powinny wyjaśnić kwestię odszkodowania za wywłaszczoną działkę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, dlatego Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi

2. Kluczowe znaczenie dla przedmiotowej sprawy ma treść wniosku skarżącej z dnia 31 grudnia 2005r. w którym domaga się potwierdzenia, że sporna działka była zajęta pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998r. Tym samym Wojewoda [...] prawidłowo uznał, że jest to wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 73 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r.

3. Przepis ten wymaga jako koniecznej przesłanki do wydania decyzji o przejściu własności nieruchomości na rzecz gminy albo Skarbu Państwa - braku własności tych podmiotów do nieruchomości zajętych pod drogi publicznej w dniu 31 grudnia 1998 r. Treść tej przesłanki jest jednoznaczna i nie wywołuje żadnych wątpliwości.

4. Tymczasem w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że objęta wnioskiem skarżącej nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność Skarbu Państwa, co potwierdza treść księgi wieczystej Kw nr [...] prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości przez Sąd Rejonowy w W. Skoro więc przedmiotowa nieruchomość stanowiła w tej dacie własność Skarbu Państwa, to nie ma do niej zastosowania przepis art. 73 ust. 1 powołanej ustawy. Dlatego też w niniejsze sprawie w ogóle nie może być mowy o zastosowaniu tego przepisu, co wykazały organy obu instancji w toku postępowania administracyjnego. Przy tym dla sprawy nie ma żadnego znaczenia okoliczność, czy działka jest zajęta pod pas drogowy czy też nie.

5. Zarzuty, które podnosi strona w skardze, a dotyczące legalności powołanych decyzji wywłaszczeniowych z 1971 r. nie mają znaczenia w niniejszym postępowaniu i powinny być podniesione w ramach wniosku o stwierdzenie nieważności tych decyzji. Tylko w takim postępowaniu dopuszczalna będzie ocena legalności samego wywłaszczenia. Organy nie były jednak uprawnione aby uczynić to w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 73 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r.

6. Wprawdzie w powołanych okolicznościach sprawy organ powinien wydać decyzję o odmowie stwierdzenia nabycia własności, a nie o umorzeniu postępowania, jednak powyższe uchybienie procesowe nie miało w istocie wpływu na wynik sprawy, ponieważ i tak nie mogła być wydana pozytywna dla strony decyzja. Rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania wydaje się tylko wtedy, kiedy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością mamy do czynienia tylko wtedy, kiedy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej sprawy co do istoty.

Z przytoczonych względów zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, a argumenty prezentowane w skardze nie mogły zostać uwzględnione.

Mając powyższe na uwadze na zasadzie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.