Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 10 grudnia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Marita Sukiennik - Sikora po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Fundacji [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 86/25 w sprawie ze skargi J. B. na Prezesa Fundacji [...] z siedzibą w [...] w przedmiocie niewykonania orzeczenia sądu w sprawie o sygn. akt III SAB/Gl 508/22 oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 86/25 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. B. (dalej: "skarżący") na Prezesa Fundacji [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Prezes Fundacji") w przedmiocie niewykonania orzeczenia sądu w sprawie III SAB/Gl 508/22 w pkt 1 wymierzył Prezesowi Fundacji grzywnę w wysokości 1000 zł; w pkt 2 stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dniu 17 lutego 2022 r. skarżący złożył do Fundacji wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Fundacja udzieliła odpowiedzi, jednak zdaniem skarżącego była ona nieprawidłowa i niepełna, wystąpił więc ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność Prezesa Fundacji, która została uwzględniona wyrokiem Sądu I instancji z 2 marca 2023 r. o sygn. akt III SA/Gl 508/22.

W wyroku tym Sąd stwierdził, że organ dopuści się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem.

Wobec tego, że żadna ze stron nie wywiodła od niego skargi kasacyjnej, wyrok stał się prawomocny. Organ otrzymał odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy 3 października 2023 r., co oznacza, że od następnego dnia rozpoczął bieg 14 dniowy termin do załatwienia sprawy, jednak upłynął on bezskutecznie. W związku z tym skarżący skierował do organu wezwanie do wykonania wyroku, które wpłynęło do niego 31 października 2023 r.

Pismem z 14 listopada 2023 r. skarżący wniósł skargę na niewykonanie przez Prezesa Fundacji wyroku WSA w Gliwicach z 2 marca 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 508/22 wskazując, że na dzień sporządzenia skargi na niewykonanie wyroku tj. 14 listopada 2023 r. – po 19 miesiącach od wystąpienia o udzielenie informacji publicznej – wnioskodawca nadal jej nie uzyskał. Organ jedynie zwrócił mu zasądzone koszty postępowania. Nadto nie przekazał skargi na niewykonanie wyroku do sądu administracyjnego, za co postanowieniem WSA w Gliwicach z 16 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SO/Gl 24/23 została mu wymierzona grzywna, a zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem NSA z 26 września 2024 r. sygn. akt III OZ 337/24.

Natomiast już po przekazaniu skargi na niewykonanie wyroku do WSA, pismem z 17 stycznia 2023 r. organ przekazał wnioskodawcy pismo określone jako "Realizacja wyroku", w którym ogólnikowo odniósł się do zagadnień związanych z informacją publiczną, nie udzielając jednak żadnej informacji ani nie wydając decyzji administracyjnej. Podniósł w szczególności, że informacje mogą być proste albo przetworzone, a skarżący żądał przekazania informacji publicznej, a nie informacji publicznej przetworzonej. Uznał, że skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji. Oświadczył, że choć wykaz umów zawartych pomiędzy Fundacją a osobami fizycznymi, innymi podmiotami albo instytucjami publicznymi stanowi informację publiczną, to nie oznacza to, że zostaje wyłączona ochrona prywatności. Zatem organ musi rozważyć, czy udostępnienie treści umów i aneksów nie narusza prawa do prywatności, a w niniejszym stanie faktycznym prawo do prywatności byłoby naruszone. Jednocześnie oświadczył, że ponieważ umowy – niezależnie od tego, czy wskazana przez pytającego strona umowy należy do kręgu osób pełniących funkcję publiczną – zasadna jest odmowa ich udostępnienia jako "niespełniających kryterium informacji publicznej".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że pismem z 17 stycznia 2023 r. Fundacja wykonała wyrok. Podniósł, że działa ona poprzez jedną tylko osobę, tj. Prezesa, zatem mogą występować w jej działaniu opóźnienia. Natomiast wnioskodawca prowadzi działalność konkurencyjną względem Fundacji i próbuje pozyskać dane, które objęte są tajemnicą handlową, RODO albo stanowią informację przetworzoną, której Fundacja nie ma obowiązku przetwarzać dla wygody wnioskodawcy. Jego działania godzą w dobre imię Fundacji i jej Prezesa. Stwierdził, że wnioskodawca nie działa w interesie społecznym, lecz realizuje swoje osobiste ambicje, które sprowadzają się do zamiaru ekonomicznego zniszczenia Fundacji poprzez wytaczanie kolejnych procesów sądowych.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skoro pismo stanowiące rzekome załatwienie sprawy zostało wysłane 17 stycznia 2023 r., nie było ono konsekwencją wezwania do wykonania wyroku, bo z tym wezwaniem skarżący wystąpił 31 października 2023 r., lecz skargi na niewykonanie wyroku z 14 listopada 2023 r. zawierającej wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W ocenie Sądu I instancji powyższe świadczy o celowym i zamierzonym unikaniu załatwienia sprawy przez organ, co uzasadnia stwierdzenie, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Sadu I instancji tezę o unikaniu załatwienia sprawy potwierdza także fakt, że skarga na niewykonanie wyroku nie została przez organ przekazana do Sądu i w związku z tym postanowieniem WSA w Gliwicach o sygn. akt III SO/Gl 24/23 została skarżącemu wymierzona grzywna, a zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem NSA o sygn. akt III OZ 337/24.

W ocenie Sądu I instancji przyjąć należy, że aktem administracyjnym powodującym wykonanie zobowiązania nałożonego przez sąd w trybie art. 149 p.p.s.a. będzie zarówno rozstrzygnięcie uwzględniające wniosek w całości, decyzja odmowna, czy decyzja umarzająca postępowanie, przy czym rozstrzygnięcia te mogą okazać się tak prawidłowe, jak i wadliwe w stopniu zasługującym na ich eliminację w instancyjnym toku postępowania. Sąd zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie nadal brak jest takiego aktu, co do którego taki tok instancyjny mógłby zostać wdrożony. Pismo z 17 stycznia 2023 r. ani nie przekazuje skarżącemu żądanych informacji ani nie stanowi decyzji administracyjnej, którą skarżący mógłby poddać kontroli instancyjnej. Zawiera ono jedynie ogólne uwagi na temat informacji publicznej i jej rodzajów, ale w żaden sposób nie odnosi się do istoty objętych wnioskiem informacji.

Zdaniem Sądu I instancji, pismo z 17 stycznia 2023 r. stanowi spóźnioną i jedynie pozorną realizację wyroku, związaną ze skargą strony żądającej wymierzenia organowi grzywny i to w wysokości na tyle dotkliwej dla organu, aby pozwoliło to na realizację jego prawa dostępu do informacji publicznej, a nie rzeczywisty zamiar wykonania orzeczenia Sądu.

Sąd i instancji stwierdził, że organ wskazań Sądu nie wykonał (w szczególności co do formy rozstrzygnięcia, o ile organ nadal będzie twierdził, że przekazaniu informacji stoi na przeszkodzie konieczność zachowania prywatności osób fizycznych lub tajemnica przedsiębiorcy), a te czynności, które podjął, wykonał z przekroczeniem terminu.

Organ wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając naruszenie:

I. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 ust. 1 i art. 61 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 u.d.i.p., poprzez uznanie, że Fundacja jest zobowiązana do udostępnienia wszelkich informacji, nie dokonując analizy, czy dana informacja ma charakter publiczny oraz czy Fundacja wykonuje zadania publiczne w zakresie żądanych danych;

II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 154 ust. § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, że Fundacja pozostała bezczynna i nie wykonała wyroku, którym strona została zobowiązana;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku, brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało naruszeniem powyższych przepisów postępowania sądowo-administracyjnego i miało istotny wpływ na wynik sprawy,

3. art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd dokonał rozstrzygnięcia w sposób łamiący podstawowe zasady postępowania administracyjnego nie przeprowadzając analizy materiału dowodowego, Sąd nie powinien uwzględniać skargi. Doszło do naruszenia przez Sąd przepisów postępowania, w tym art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 11 k.p.a., 77 k.p.a., 107 § 3 k.p.a.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli - tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a.

2. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi na niewykonanie wyroku zależy od tego czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku i bez zbędnej zwłoki (terminowo) wykonał wskazania sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności, czyli treści rozstrzygnięcia (załatwienia) sprawy (por. wyrok NSA z 29 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 3213/23).

Przypomnieć należy, że przedmiotem wyrokowania Sądu I instancji w niniejszej sprawie była skarga na niewykonanie prawomocnego wyroku (o sygn. akt III SAB/GI 508/22) dotyczącego wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej. W wyroku tym Sąd I instancji uwzględnił skargę na bezczynność organu. Organ nie wniósł od tego wyroku skargi kasacyjnej a ponadto strona wezwała pisemnie organ do wykonania wyroku.

Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do oceny, czy rzeczywiście organ (jak twierdził) wykonał wyrok Sądu I instancji (o sygn. akt III SAB/GI 508/22) wysyłając pismo z 17 stycznia 2023 r. określone jako "Realizacja wyroku". Zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ nadal pozostaje w bezczynności i zasadnie wymierzył organowi grzywnę za niewykonanie orzeczenia sądu w sprawie o sygn. akt III SAB/GI 508/22, z kilku zasadniczych względów.

Po pierwsze - wyrokiem o sygn. akt III SAB/GI 508/22 organ został zobowiązany do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. Z akt sprawy wynikało, że akta zostały zwrócone 3 października 2023 r. a zatem termin do załatwienia sprawy upłynął bezskutecznie 17 października 2023 r. Już wskazana sytuacja powoduje, że skarga strony jest uzasadniona, gdyż organ nie wykonał wyroku we określonym wyraźnie terminie. W orzecznictwie wskazuje się, że "niewykonanie wyroku", o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi. Zatem nawet gdyby teoretycznie przyjąć, że organ "wykonał wyrok" (co nie miało miejsca w niniejszej sprawie o czym dalej w uzasadnieniu wyroku) to i tak nie wykonał tego w odpowiednim terminie, gdyż:

- pismo stanowiące rzekome załatwienie sprawy zostało wysłane 17 stycznia 2023 r.;

- pismo to nie było konsekwencją wezwania do wykonania wyroku (z takim wezwaniem strona wystąpiła 31 października 2023 r.) lecz skargi na niewykonanie wyroku z 14 listopada 2023 r. zawierającej wniosek o wymierzenie organowi grzywny.

Po drugie – wskazane okoliczności faktyczne zasadnie Sąd I instancji zakwalifikował jako "celowe i zamierzone unikanie załatwienia sprawy przez organ". To z kolei uzasadniało stwierdzenie, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z "rażącym" naruszeniem prawa (por. pkt 2 sentencji).

Po trzecie – zasadnie również Sąd I instancji wskazał, że tezę o unikaniu załatwienia sprawy potwierdza także fakt, że skarga na niewykonanie wyroku nie została przez organ przekazana do Sądu. Wskazano, że w związku z tym postanowieniem WSA w Gliwicach z 16 kwietnia 2024 r. (sygn. akt III SO/GI 24/23) została skarżącemu wymierzona grzywna (500 zł) a zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem NSA z 26 września 2024 r. (sygn. akt III OZ 337/24).

Po czwarte – organ w niniejszej sprawie nadal pozostaje w bezczynności. Aktem administracyjnym powodującym wykonanie zobowiązania nałożonego przez Sąd w trybie art. 149 p.p.s.a. będzie zarówno rozstrzygnięcie uwzględniające wniosek w całości, decyzja odmowna, czy decyzja umarzająca postępowanie, przy czym rozstrzygnięcia te mogą okazać się tak prawidłowe, jak i wadliwe w stopniu zasługującym na ich eliminację w instancyjnym toku postępowania (por. wyrok NSA z 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 71/18). W niniejszej sprawie nadal brak jest takiego aktu (załatwienia sprawy), co do którego taki tok instancyjny mógłby ewentualnie zostać wdrożony.

Po piąte – zasadnie stwierdził Sąd I instancji, że pismo organu z 17 stycznia 2023 r. ani nie przekazuje wnioskodawcy żądanych informacji ani nie stanowi decyzji administracyjnej, którą wnioskodawca mógłby poddać kontroli instancyjnej. Zawiera jedynie ogólne uwagi na temat informacji publicznej i jej rodzajów, ale w żaden sposób nie odnosi się do istoty objętych wnioskiem informacji. Pismo to z jednej strony jest spóźnioną reakcją organu a z drugiej jedynie pozoruje realizację wyroku.

Podsumowując, zdaniem NSA, wobec ustalenia, że organ nie wykonał wyroku Sądu w terminie, a działanie organu nosi znamiona unikania załatwienia sprawy, Sąd I instancji prawidłowo orzekł o wymierzeniu Prezesowi Fundacji [...] z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 1000 zł i stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z "rażącym" naruszeniem prawa.

3. W niniejszej sprawie podstawy skargi kasacyjnej obejmują naruszenie zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego.

Nie jest zasadny pierwszy z zarzutów wskazujący na naruszenie art. 6 ust. 1 i art. 61 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p., poprzez uznanie, że: "Fundacja jest zobowiązana do udostępnienia wszelkich informacji, nie dokonując analizy, czy dana informacja ma charakter publiczny oraz czy Fundacja wykonuje zadania publiczne w zakresie żądanych danych". Zarzut ten jest źle skonstruowany i nie odnosi się do zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, który dotyczył "niewykonania orzeczenia" a odnosi się wprost do ponownej polemiki merytorycznej właśnie z niewykonanym wyrokiem Sądu (którego Fundacja nie zaskarżyła i jest prawomocny). Stanowi zatem swoistą próbę polemiki z prawomocnym wyrokiem w zupełnie innym postępowaniu sądowym (tj. w sprawie "niewykonania orzeczenia").

Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej jest również niezasadny i źle skonstruowany. Nie odnosi się bowiem również do istoty analizowanej sprawy a wskazuje na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 154 ust. § 1 w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, że "Fundacja pozostała bezczynna i nie wykonała wyroku, którym strona została zobowiązana". Taki zarzut można było formułować w ewentualnej skardze kasacyjnej do innego wyroku, której to skargi Fundacja jednak nie złożyła.

Trzeci z zarzutów wskazuje na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez "(...) wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku, brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów co miało istotny wpływ na wynik sprawy". Zarzut ten jest niezasadny i również źle skonstruowany. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd I instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można też kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 233/24). O naruszeniu normy wynikającej z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Podobnie niezasadne jest wskazywanie na naruszenie w niniejszej sprawie art. 133 § 1 p.p.s.a. Naruszenie "zasady orzekania na podstawie akt sprawy" może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli polega ona na oddaleniu skargi, pomimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Ponadto należy wskazać, że Sąd I instancji nie naruszył również art. 141 § 4 p.p.s.a. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza automatycznej wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Ostatni z zarzutów wskazujący na naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. jest również niezasadny. Przypomnieć trzeba, ż Sąd I instancji nie mógł naruszyć wskazanych przepisów k.p.a., gdyż ich nie stosował. Sąd oceniając zastosowanie przepisów k.p.a. przez organ administracji stosuje bowiem przepisy p.p.s.a.

4. Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.