II SA/Sz 1196/06 - Wyrok

Data orzeczenia	2007-04-12	
Data wpływu	2006-10-25	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie	
Sędziowie	Danuta Strzelecka-Kuligowska
Henryk Dolecki
Stefan Kłosowski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; ; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant Agata Banc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku o d d a l a skargę.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., zwanej dalej k.p.a.), Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku R. S. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu D. i R. G. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], po czym, decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a., stwierdził wydanie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r. z naruszeniem prawa tj. art. 145 § 1 pkt 4 kpa i odmówił jej uchylenia, stwierdzając, że nawet gdyby postępowanie prowadzone było bez naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to podjęte rozstrzygnięcie odpowiadałoby w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Po rozpatrzeniu odwołania R. S. Wojewoda [...] decyzją z dnia z dnia [...] r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż przedmiotowa decyzja z dnia [...]. o pozwoleniu D. i R. G. na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego nie naruszyła przepisów prawa materialnego i uzasadnionych interesów R. S, a jego zarzuty w zakresie niezachowania wymaganych przepisami odległości obiektu od granicy działki są bezpodstawne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie R. S. podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu, że rozbudowę budynku p.G. zaprojektowano za blisko granicy działki, co spowodowało zacienienia działki skarżącego oraz obniżenie jej wartości poprzez obniżenie komfortu korzystania z tej nieruchomości. Zarzucił też, że nie ustanowiono inspektora nadzoru. Ponadto skarżący podniósł że budowę rozpoczęto bez ważnego pozwolenia na budowę, a samo pozwolenie uzyskano w wyniku przestępstwa, bowiem zgoda na rozbudowę wydana przez Oddział Służby Ochrony [...] z dnia [...]r. dotyczyła innego projektu. W czasie składania odwołań zmieniono projekt budowlany i wybudowano obiekt niezgodny z zatwierdzonym projektem.

Wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt II SA/Sz 1085/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą

ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skarga jest zasadna, jednakże z innych przyczyn niż wskazał skarżący. W uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa organ musi wykazać,

że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Stosując art. 146 § 2 k.p.a. organ zobligowany jest wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości pozbawiona jest wadliwości materialnej. Okoliczność taka oznacza konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających w sprawie zastosowanie. W ocenie Sądu, przyjęta przez oba organy ocena, że decyzja jaką należałoby wydać po wznowieniu postępowania, byłaby decyzją odpowiadającą w istocie decyzji dotychczasowej mogłaby być uznana za zgodną z prawem, gdyby poprzedziło ją wszechstronne wyjaśnienie okoliczności podnoszonych przez skarżącego, dotyczących niezachowania w zatwierdzonym projekcie budowlanym minimalnych odległości przedmiotowej inwestycji od granicy z nieruchomością skarżącego. W konkluzji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., a przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu winno być wyeliminowanie powyższych uchybień. Sąd zaznaczył także, że zarzuty skarżącego, dotyczące realizacji spornej inwestycji, a więc odnoszące się do istniejącego aktualnie stanu faktycznego są bezprzedmiotowe dla rozstrzygnięcia tej sprawy ponieważ wykraczają poza granice przedmiotowe postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielanie pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Starosta [...] powołując się na art. 104, art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 k.p.a., ponownie stwierdził , że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa z powodu braku udziału strony w postępowaniu i odmówił jej uchylenia.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał też że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. doręczona została inwestorowi w dniu

[...] r. Z dniem [...]r. powyższa decyzja stała się ostateczna. Dnia [...]r. upłynęło pięć lat od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji inwestorowi, wskutek czego, zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a., jej uchylenie nie może nastąpić. Okoliczność, że R. S. nie brał czynnego udziału w postępowaniu (nie otrzymał w przepisowym czasie decyzji i nie złożył odwołania) nie miała wpływu na treść wydanej przez Prezydenta Miasta [...] decyzji, z dnia [...]. bowiem inwestor spełnił wszelkie niezbędne wymagania do uzyskania pozwolenia na budowę. Rozbudowa budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] przy ul. Budowlanej w [...] zgodna była z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...] r. Nr [...], z decyzją Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]r. oraz pozytywną opinią Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony [...] z dnia [....]r. Starosta [...] stwierdził też, że odległości planowanej rozbudowy budynku na działce nr [...] od granicy z działką sąsiednią nr [...] były zgodne z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140, ze zm.) a planowana rozbudowa była zgodna z planem zagospodarowania działki dołączonym do projektu budowlanego, będącego załącznikiem do wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę i protokołem kontroli budowy Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r.

Od tej decyzji R. S. również wniósł odwołanie do Wojewody [...] podnosząc te same argumenty co poprzednio.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], Wojewoda [....] uchylił powyższą decyzję Starosty [...]i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ I instancji nie w pełni spełnił wiążące go zalecenia Sądu, wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2005 r

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art.151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Starosta [...] ponownie odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r. stwierdzając, że decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa z powodu braku czynnego udziału strony w postępowaniu, jednakże okoliczność ta nie wpłynęła na treść decyzji i gdyby postępowanie poprzedzające wydanie decyzji przeprowadzone było bez naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. to wydana byłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, bowiem w świetle w przepisów prawa budowlanego, obowiązujących w dacie wydania decyzji z dnia [...]r., inwestor spełnił wszelkie wymagania niezbędne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Planowana rozbudowa budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] zgodna była z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym przez Miejską Radę Narodową w [...] uchwałą z dnia [...] r. Nr [...], decyzją Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. oraz opinią Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony [...] z dnia [...]r. W wyniku wznowionego postępowania nie stwierdzono, by odległość planowanej rozbudowy budynku na działce nr [...], od granicy z działką sąsiednią tj. [...] nie były zachowane. Wynoszą one [...] m w parterze i [...] m na wysokości I piętra, a zatem są zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Planowana rozbudowa była też zgodna z planem zagospodarowania działki dołączonym do projektu budowlanego będącego załącznikiem do wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Potwierdza to protokół kontroli budowy przez Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia

[...] r.

Odwołując się od powyższej decyzji R. S. podtrzymał podnoszone dotychczas zarzuty, wskazując, że decyzja Starosty [...] z dnia [...]r. jest tożsama z dwiema uprzednio uchylonymi w trybie postępowania administracyjnego i sądowego. Jego zdaniem, organ I instancji nadal pominął milczeniem wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 września 2005 r. oraz w decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy powyższą decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. stwierdzając, że po przeprowadzeniu merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez pryzmat obowiązujących w dacie wydania decyzji z dnia [...]r. przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych oraz zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie uznać należy, iż inwestor spełnił wszystkie wymagania, określone przepisami, niezbędne do uzyskania przedmiotowego pozwolenia na budowę. Organ I instancji dokonał prawidłowej oceny zgodności projektu budowlanego z przepisami ustawy Prawo budowlane i w myśl tychże przepisów zobowiązany był do wydania pozwolenia na budowę.

Powyższą decyzję R. S. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wydane orzeczenie, poprzez przyjęcie wbrew art. 151 k.p.a., iż nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji, oraz naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140) oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 15 czerwca 2002 r.) poprzez wydanie zezwolenia na rozbudowę budynku w odległości mniejszej, niż przewidują to wskazane rozporządzenia,

2) § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001r. w sprawie rodzajów o obiektów budowlanych przy których realizacji jest wymagane ustanowienie nadzoru inspektorskiego ( Dz. U. z 4 grudnia 2001 r.) poprzez brak nakazania ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego w sytuacji, gdy jego ustanowienie jest prawem nakazane, wobec prowadzenia rozbudowy w strefie objętej ochroną Konserwatora Zabytków.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wobec naruszenia jego prawa do brania udziału w postępowaniu, organ, który wznowił postępowanie powinien był uchylić przedmiotową decyzję oraz wydać nową. Nie wolno było mu utrzymać w mocy decyzji dotkniętej wznowieniem. Podtrzymał też swe stanowisko, iż odległość przedmiotowej inwestycji od granicy nieruchomości skarżącego, wynosząca [...] m, jest sprzeczna z przepisami powołanych rozporządzeń Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Ministra Infrastruktury. Starosta [...] , rozpoznając sprawę po wznowieniu postępowania, powinien był zastosować przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji, dotyczące nadzoru konserwatorskiego, w przypadku rozbudowy obiektu, znajdującego się pod taką opieką. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rodzajów o obiektów budowlanych przy których realizacji jest wymagane ustanowienie nadzoru inwestorskiego, ustanowienie inspektora w takich przypadkach jest prawem nakazane i w decyzji stosowny obowiązek nie może zostać pominięty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi wskazując, że skarżący nie wykazał naruszenia żadnych jego interesów spowodowanych przedmiotową rozbudową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. dalej P.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli decyzji pod względem zgodności z prawem, oceniając zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa materialnego oraz badając czy organy administracji w toku postępowania administracyjnego nie naruszyły przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Zaznaczyć należy, iż w niniejszej sprawie Sąd ponownie rozpatruje sprawę, po uchyleniu wyrokiem z dnia 7 września 2005r. sygn. akt II SA/Sz 1085/04 poprzednio wydanych w trybie wznowienia postępowania, decyzji administracyjnych.

W wyroku tym Sąd wskazał, iż wniesiona przez R. S. skarga na wydaną w wyniku wznowienia postępowania decyzję Starosty [...] z dnia [...] . stwierdzającą wydanie przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...]. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pp G. pozwolenia na rozbudowę ich budynku z naruszeniem prawa i odmawiającą na podstawie art. 146 § 2 kpa jej uchylenia, utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...]. jest zasadna, jednakże z innych przyczyn, niż wskazał skarżący. Wadą postępowania, która spowodowała uchylenie zaskarżonych decyzji obu instancji, było niezbadanie przez te organy czy decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...]. oprócz, wady wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa (brak udziału skarżącego w postępowaniu ) dotknięta jest również wadliwością materialną, a w szczególności podnoszonym przez skarżącego, który złożył wniosek o wznowienie postępowania, niezachowaniem norm odległości obiektu, na który wydano pozwolenie na budowę, od granicy działki.

Oznacza to - zdaniem Sądu - konieczność zbadania, czy w sprawie nie naruszono przepisów materialnych mających w sprawie zastosowanie,

a dotyczących niezachowania w zatwierdzonym projekcie budowlanym minimalnych odległości przedmiotowej inwestycji od granicy z działką skarżącego, co podnosił skarżący we wniosku o wznowienie postępowania .

Sąd wskazał też, iż zarzuty skarżącego, dotyczące samej realizacji przedmiotowej inwestycji, a więc odnoszące się nie do projektu budowlanego i pozwolenia na budowę lecz do istniejącego aktualnie stanu faktycznego są bezprzedmiotowe dla rozpatrzenia niniejszej sprawy, ponieważ wykraczają poza granice przedmiotowe postępowania, które dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o zatwierdzony projekt.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Zatem obowiązkiem organu w toku wznowionego postępowania było zbadanie, czy oprócz niekwestionowanej wadliwości formalnej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] . (tj. niedoręczenie jej skarżącemu, któremu przysługiwał przymiot strony postępowania) nie była ona dotknięta wadliwością materialną, tj. zarzucanym przez skarżącego niezachowaniem w zatwierdzonym projekcie budowlanym odległości od granicy sąsiedniej działki, określonych w § 12 ust.4 pkt 1 obowiązującego w dacie wydanie tej decyzji rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140).

Kwestia ta, jak wynika z treści obecnie zaskarżonej decyzji, została przez organ I instancji przeanalizowana.

Zgodnie z zatwierdzonym projektem odległość ta wynosi w parterze [...] m, a na wysokości I piętra [...] m, co odpowiada przepisowi § 12 ust.4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 14 grudnia 1994r. (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140) stanowiącego podstawę orzekania w tej sprawie przez organ wydający decyzję

z dnia [...[r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego

i udzielenia pozwolenia na budowę.

Skarżący ani w odwołaniu ani w skardze do Sądu odległości tych nie zakwestionował i nie wyjaśnił na czym – jego zdaniem – polega naruszenie przez organ wydający pozwolenia na budowę z [...]. odległości, wskazanych w rozporządzeniu z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Na rozprawie przed Sądem skarżący podał, iż "w tej chwili odległość ta wynosi [...] m, ponadto z budynku zostały wypuszczone stropy, w wyniku czego budynek zbliżył się do ok. [...] m od granicy działki", oraz że "budynek został zrealizowany niezgodnie z uzgodnieniem, które wydał konserwator zabytków oraz niezgodnie z projektem".

Zarzuty te jednak wykraczają poza granice przedmiotowe sprawy, dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę w oparciu

o ten projekt, a zatem – zgodnie ze wskazaniami sądu wyrażonymi w wyroku z dnia 7 września 2005r. - są bezprzedmiotowe dla rozpatrywanej sprawy. Kontrola prawidłowości realizacji budowy zgodnie z zatwierdzonym projektem należy do właściwości organów nadzoru budowlanego.

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej obecnie decyzji polega na zbadaniu, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiły wskazane w art. 146 § 1 lub § 2 kpa negatywne przesłanki, uniemożliwiające organowi, który wznowił postępowanie uchylenie dotychczasowej decyzji .

Należą do nich upływ 10 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia przedmiotowej decyzji (art. 146 § 1 kpa) oraz ocena, iż w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 Kpa), czyli – jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2005r. ocena, czy wadliwość procesowa decyzji, stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania, wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie prawa materialnego. Chodzi oczywiście o prawo materialne obowiązujące w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem wznowienia.

Powoływanie się zatem przez skarżącego na naruszenie aktów prawnych wydanych po dniu [...]. jest zatem całkowicie chybione.

W niniejszej sprawie organ I instancji, po przeprowadzeniu w wyniku wznowionego postępowania dodatkowych czynności dowodowych, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie z dnia 7 września 2005 r. oraz w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. zasadnie przyjął, że przedmiotowa decyzja z [...]. pozbawiona jest wadliwości materialnej, wobec czego w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., czyli zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę, co stanowi negatywną przesłankę uchylenia ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania określoną w art. 146 § 2 Kpa.

Niezależnie od tego w sprawie wystąpiła też druga przesłanka negatywna skutkująca niemożnością uchylenia wspomnianej decyzji, jaką jest upływ pięcioletniego terminu od dnia wydania decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r. (art. 146 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. w sytuacji zaistnienia którejkolwiek z owych przesłanek, organ może wydać wyłącznie decyzję o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej

z naruszeniem prawa, któremu to obowiązkowi organ I instancji zadośćuczynił.

W tej sytuacji podjęcie przez Wojewodę [...] decyzji

o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji stanowiło właściwy sposób rozstrzygnięcia w toku postępowania odwoławczego i brak jest podstaw do uznania, iż wydana ona została z naruszeniem prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a, należało orzec jak w sentencji.