III SAB/Kr 116/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-18	
Data wpływu	2025-10-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Grzegorz Karcz /sprawozdawca/
Michał Niedźwiedź
Urszula Zięba /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	stwierdzono przewlekłość postępowania	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; Art. 119 pkt 4, art. 20, art. 161  par. 1  pkt 3, art. 149 par. 1  pkt 3, art. 149 par. 1a, art. 151, art. 200; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie WSA Michał Niedźwiedź WSA Grzegorz Karcz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. S. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Małopolskiego w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy l. umarza postępowanie w zakresie skargi na bezczynność Wojewody Małopolskiego, II. stwierdza, że Wojewoda Małopolski dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałym zakresie skargę oddala, zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W sprawie niniejszej T. S. (dalej: Cudzoziemka, Skarżąca) działając przez tzw. nieprofesjonalnego pełnomocnika nadała w dniu 23 czerwca 2025 r. w polskiej placówce pocztowej wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Do tego wniosku załączono pełnomocnictwo oraz kopię dwóch pierwszych stron paszportu Cudzoziemki.

Wniosek Cudzoziemki wpłynął do Wojewody Małopolskiego (dalej: Organ) w dniu 26 czerwca 2025 r.

W dniu 8 lipca 2025 r. akta sprawy Cudzoziemki oceniono pod kątem braków formalnych a następnie w dniu 19 sierpnia 2025 przeprowadzono ich weryfikację merytoryczną.

W dniu 3 września 2025 r. pełnomocnik Cudzoziemki sporządził ponaglenie, które nadał w dniu 8 września 2025 w polskiej placówce pocztowej.

Ponaglenie wpłynęło do Organu w dniu 11 września 2025 r.

Pismem z dnia 16 września 2025 r. Organ poinformował pełnomocnika Cudzoziemki o pozostawieniu ponaglenia bez rozpoznania argumentując, że nie rozpoczął się jeszcze bieg terminu do rozpatrzenia jej sprawy z uwagi na dostrzeżone braki formalne wniosku.

Jednocześnie w tym samym dniu tj. 16 września 2025 r. Organ wezwał Cudzoziemkę do osobistego stawiennictwa w dniu 1 grudnia 2025 r. celem pobrania odcisków linii papilarnych oraz o uzupełnienie w tym samym terminie braków formalnych i fiskalnych wniosku tj. kserokopii wszystkich zapisanych stron ważnego dokumentu podróży, czterech fotografii, załącznika nr 1, opłaty skarbowej w wysokości 440 zł pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie bezczynności organu skutkującej niezałatwieniem w terminie sprawy z wniosku Skarżącej o zezwolenie na pobyt czasowy

2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3. zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku,

4. przyznanie od organu na rzecz Skarżącej kwoty 3 300 złotych na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

5. skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez przeprowadzania rozprawy

6. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania

Uzasadniając skargę zaprezentowała swoje stanowisko i pogląd na sprawę podnosząc, że choć od daty złożenia wniosku upłynęły trzy miesiące, to Organ nie powiadomił jej o rozpoczęciu procedury administracyjnej, nie umożliwił uzyskania pieczątki w paszporcie, nie wezwał jej do uzupełnienia brakujących dokumentów, zarówno formalnych, jak i merytorycznych od daty złożenia wniosku, nie poinformował pełnomocnika o brakujących przesłankach, które uniemożliwiały wydanie decyzji, nie przedstawił przyczyn opóźnienia w rozpoznaniu sprawy, ani okoliczności, które mogłyby usprawiedliwić przedłużenie terminu, nie poinformował o przekazaniu ponaglenia do organu nadrzędnego nie odniósł się do treści ponaglenia.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że po analizie skargi oraz w świetle podejmowanych przez organ czynności proceduralnych skierowanych na załatwienie sprawy skargę należy uznać za bezzasadną, gdyż sprawa Skarżącej objęta postępowaniem znajduje się z przyczyn leżących po iei stronie w Zespole do Spraw Braków Formalnych Wydziału dla tej przyczyny, że wniosek Skarżącej nadal jest obarczony brakami formalnym uniemożliwiającymi jego prawidłowe procedowanie. Okoliczność ta powoduje, iż nie rozpoczął się bieg terminu do rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji. W takiej zaś sytuacji zarzucana Organowi bezczynność na niezałatwienie sprawy w terminie nie znajduje żadnego uzasadnienia.

W dniu 30 grudnia 2025 r. Organ przesłał do tutejszego Sądu materiały uzupełniające w zakresie podjętych w sprawie czynności po dacie przekazania akt sprawy do Sądu m.in. pozostawienie wniosku Skarżącej bez rozpoznania wobec nie uzupełnienia w zakreślonym terminie braków wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Zacząć należy od tego, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2026.143 dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W dalszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2024.1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie zaś do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalne wówczas, gdy strona przed wniesieniem skargi wniosła do organu ponaglenie, wyczerpując przysługujący jej środek zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje już w chwili złożenia ponaglenia w organie (por. postanowienia NSA z 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2654/13, Lex nr 1398173; z 25 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1210/18, Lex nr 2520783).

W sprawie niniejszej Skarżąca przed wniesieniem skargi spełniła powyższy wymóg formalny.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Wyjaśnić jednocześnie trzeba, że nie każde przekroczenie przez organ terminów załatwiania spraw oznacza, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest bowiem poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (por. wyroki NSA: z 13 maja 2011 r., I OSK 711/11, LEX nr 818629; z 24 lipca 2018 r., II OSK 3021/17, LEX nr 2547323).

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że zgodnie z art. 112a ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz.U.2025.1079) decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni.

Termin ten biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie ze zdarzeń określonych w art. 112a ust. 2 tej ustawy. Organ nie jest jednak zwolniony od obowiązku dokonania kontroli formalnej poprawności wniosku cudzoziemca w terminie ogólnym wynikającym z art. 35 k.p.a. Należy pamiętać, iż zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r., sygn. akt. I OPS 2/13 (ONSAiWSA 2014, nr 1, poz. 2) skutek wszczęcia postępowania administracyjnego wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (art. 63 § 2-3a k.p.a.), o ile nie zajdą okoliczności wskazane w art. 61a § 1 k.p.a. Oznacza to, że czynności wymienione w art. 64 § 2 k.p.a. (bądź też w art. 105 ust. 2 i art. 106 ust. 2a ustawy o cudzoziemcach) organ podejmuje w toku wszczętego już postępowania. Z dniem usunięcia braków formalnych wniosku nie następuje wszczęcie postępowania, lecz w oparciu o art. 112a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach ma miejsce rozpoczęcie biegu szczególnego terminu do wydania decyzji określonego w art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, taki stan rzeczy nie oznacza, że w okresie od złożenia wniosku (tj. od wszczęcia postępowania) do zaistnienia zdarzeń określonych w art. 112a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach organ nie musi podejmować żadnych czynności, jak choćby wezwać cudzoziemca do usunięcia braków wniosku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2743/24). Przyjmuje się, że przepis art. 112a ustawy o cudzoziemcach nie ma wpływu na ocenę momentu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż reguluje jedynie kwestię terminu załatwienia sprawy, nie zaś datę wszczęcia postępowania (wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Po 248/21, z 6 września 2022 r., sygn. akt IV SAB/Po 86/22; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 966/22; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 29 czerwca 2023 r., sygn. akt III SAB/Gd 84/23). Kompletność wniosku pozwala jedynie na nadanie dalszego biegu sprawie, celem jej skutecznego zakończenia, ale nie przesądza o wszczęciu postępowania. Powyższe oznacza, że art. 112a ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach nie wprowadził żadnych zmian w zakresie momentu wszczęcia postępowania administracyjnego.

Jak wynika z przedstawionego wcześniej stanu faktycznego, wniosek wszczynający postępowanie w sprawie został nadany przez pełnomocnika Skarżącej pocztą w dniu 23 czerwca 2025 r. a do Organu wpłynął w dniu 26 czerwca 2025 r. i od tej daty do dnia wniesienia przez Skarżącą skargi upłynęły trzy miesiące.

Okoliczność, że zgodnie z obecnym brzmieniem art. 100d ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2025 r., poz. 337, dalej: u.o.p.) w okresie do dnia 4 marca 2026 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres niczego nie przesądza.

Owszem, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowano, że art. 100d, a wcześniej także 100c ww. ustawy nie naruszają Konstytucji RP, prawa unijnego, w tym Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej KPP), jak również art. 6 i 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej EKPCz) (zob. np. wyroki NSA z 23 października 2024 r., II OSK 801/24; z 30 października 2024 r., II OSK 1961/24; z 26 lutego 2025 r., II OSK 1287/24; z 27 lutego 2025 r., II OSK 2470/24; z 2 kwietnia 2025 r., II OSK 2316/24;z 16 kwietnia 2025 r., II OSK 1280/24) jednakże pogląd ten zachowywał swoją aktualność do 30 czerwca 2024 r. NSA zastrzegł bowiem w niektórych orzeczeniach, że konieczne jest, aby sformułowane wyżej oceny dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostały poczynione z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności aktualnych na dzień oceny bezczynności lub przewlekłości dokonanej w zaskarżonym wyroku (por. np. wyroki NSA: z 13 kwietnia 2023 r., II OSK 1985/22, z 18 listopada 2024 r., II OSK 926/24; z 21 stycznia 2025 r., II OSK 1123/24; z 20 lutego 2025 r., II OSK 2212/24 i II OSK 2146/24; z 27 lutego 2025 r., II OSK 2470/24; z 9 kwietnia 2025 r., II OSK 1188/24). Sygnalizowano więc, że ewentualna istotna zmiana tych okoliczności może doprowadzić do odmiennej oceny spełnienia przesłanki niezbędności wprowadzenia ograniczeń przewidzianych w art. 100d ww. ustawy. Rozwiązania legislacyjne uwarunkowane nadzwyczajnymi okolicznościami mogą być bowiem uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy okoliczności te trwają. Wymóg niezbędności ograniczeń stanowi zaś, obok przesłanek przydatności i proporcjonalności sensu stricto, nieodzowny element testu proporcjonalności (por. np. wyrok TK z 22 września 2005 r., Kp 1/05, OTK-A 2005/8/93). Ostatecznie w orzecznictwie NSA uznano, że przedłużenie obowiązywania art. 100d ww. ustawy na okres po 30 czerwca 2024 r. nie miało już uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej oraz konwencyjnej przesłance konieczności ograniczenia prawa do sądu w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania (zob. np. wyroki NSA z 19 maja 2025 r., II OSK 2921/24, z 3 lipca 2025 r., II OSK 3117/24, z 5 sierpnia 2025 r., II OSK 3111/24, z 5 sierpnia 2025 r., II OSK 2743, z 25 sierpnia 2025 r., II OSK 3109/24). Tym samym przedłużenie na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 854) nastąpiło z naruszeniem zasady proporcjonalności, a tym samym z naruszeniem m.in. art. 45 ust. 1 w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 KPP. Podobną ocenę, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, należy przyjąć w odniesieniu do zmiany treści art. 100d dokonanej na mocy art. 10 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 1301), który w punkcie 1 stanowi, że w art. 100d w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy "do dnia 30 września 2025 r." zastępuje się wyrazami "do dnia 4 marca 2026 r.".

Oceny bezczynności albo przewlekłości w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 ustawy, należy zatem dokonywać z uwzględnieniem zdarzeń zaistniałych od 1 lipca 2024 r.

W rozpatrywanej sprawie wniosek Skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wpłynął do Organu w dniu 26 czerwca 2025 r., a więc po ww. dacie, dlatego ocena bezczynności/przewlekłości postępowania Organu powinna zostać dokonana przez pryzmat przepisów k.p.a. oraz ustawy o cudzoziemcach, a także przepisów prawa europejskiego regulujących problematykę udzielania cudzoziemcom zezwoleń pobytowych. Jednocześnie należy mieć na względzie, że wniosek Skarżącej pozostawiono bez rozpoznania wobec nie uzupełnienia w zakreślonym terminie braków tego wniosku, co wynika z pisma Organu skierowanego do Sądu w dniu 30 grudnia 2025 r.

Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Bezczynność określona została jako niezałatwienie sprawy w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. Skarga na przewlekłość jest skargą na stan postępowania, w którym opieszałość organu powoduje niezałatwienie sprawy niezwłocznie lub szybciej, niż to wynika z art. 35 § 1 – § 3a k.p.a. lub z przepisów szczególnych (zob. uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19).

Takim przepisem szczególnym jest przytoczony wcześniej art. 112a ust. 1-3 ustawy o cudzoziemcach. Przywołany przepis ustala termin na wydanie decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, który wynosi 60 dni, a ponadto ustala reguły liczenia tego terminu. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że chodzi o uzupełnienie wszelkich wymogów wynikających z ww. ustawy oraz jego braków formalnych.

Wobec przyjęcia, że norma art. 100d "ustawy pomocowej" obowiązywała do dnia 30 czerwca 2024 r., termin 60 dni na załatwienie sprawy wynikający z art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach rozpoczął swój bieg wraz z wpływem tego wniosku do Organu, a więc jego złożeniem przez Skarżącą w dniu 26 czerwca 2025 r. A zatem w chwili wnoszenia skargi w dniu 24 września 2025 r. termin ten upłynął. W tym okresie Organ nie podejmował żadnej istotnej aktywności, która sugerowałaby konieczność dłuższego procedowania. Nie ulega przy tym wątpliwości, że Organ w sprawie niniejszej działał przewlekle. Jak bowiem wynika z akt akta sprawy Skarżącej oceniono pod kątem braków formalnych dopiero w dniu 8 lipca 2025 r. zaś ich merytoryczną weryfikację przeprowadzono w dniu 19 sierpnia 2025 r. Następnie Organ wezwał Skarżącą do uzupełninia braków wniosku i złożenia odcisków palców dopiero w dniu 16 września 2025 r. i to po wcześniejszym wpłynięciu do Organu w dniu 11 września 2025 r. ponaglenia. Ponadto nie można tracić z pola widzenia, że termin do osobistego stawiennictwa się przez Skarżącą celem złożenia odcisków palców Organ wyznaczył na dzień 1 grudnia 2025 r.

Przy tej ocenie należy równocześnie wziąć pod uwagę, że zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. (Dz.U.UE.L.2011.343.1), "Właściwy organ wydaje decyzję w sprawie kompletnego wniosku w najkrótszym możliwym terminie, lecz w każdym razie w terminie czterech miesięcy od daty złożenia wniosku". Z tego względu, z uwagi na przekroczenie terminu wskazanego ww. aktem, zwłokę Organu należałoby kwalifikować jako bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponieważ jednak na datę wyrokowania wniosek Skarżącej pozostawiono bez rozpoznania wobec nie uzupełnienia w zakreślonym terminie braków tego wniosku, co wynika z pisma Organu skierowanego do Sądu w dniu 30 grudnia 2025 r. trudno wiec zobowiązać Organ do rozpoznania tego wniosku Skarżącej. Innymi słowy wskutek bierności Skarżącej postepowanie w sprawie bezczynności Organu stało się bezprzedmiotowe, w związku z czym Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł – jak w pkt I wyroku.

Powyższe nie stało jednak na przeszkodzie stwierdzeniu, że w świetle zaistniałych w sprawie okoliczności Organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Wskazują na to bowiem ustalone i wskazane w stanie faktycznym terminy podejmowanych przez organ czynności, a więc to, że akta sprawy Skarżącej oceniono pod kątem braków formalnych dopiero w dniu 8 lipca 2025 r. a ich merytoryczną weryfikację przeprowadzono w dniu 19 sierpnia 2025 r. po czym Organ wezwał Skarżącą do uzupełninia braków wniosku i złożenia odcisków palców dopiero w dniu 16 września 2025 r. i to po wcześniejszym wpłynięciu do Organu w dniu 11 września 2025 r. ponaglenia. Takie prowadzenie sprawy w ocenie Sądu wpisuje się w charakterystykę przewlekłego prowadzonego postępowania i z tego względu Sąd na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt II wyroku.

Z uwagi jednak na relatywnie niedługie okresy stwierdzonej przewlekłości, jak również ze względu na fakt, że skarga została wniesiona po niecałych dwóch tygodniach od wpływu ponaglenia do Organu i już po tym jak Skarżącą wezwano do uzupełnienia braków formalnych oraz fiskalnych wniosku, Sąd nie widzi podstaw, by przewlekłość tę klasyfikować jako przejaw rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się bowiem, że kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Z tego względu Sąd na podstawie art. 149 §1a p.p.s.a. orzekł jak w pkt III wyroku.

Sąd nie znalazł też podstaw by uwzględnić żądanie skargi związane z przyznaniem od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Wprawdzie Skarżąca podniosła, że w związku z bezczynnością organu, nie może w pełni realizować swoich praw a brak jasno określonego statusu pobytowego wprowadza ją w stan niepewności co do możliwości życia i pracy w Polsce jednak nie przedstawiła na tę okoliczność żadnych wiarygodnych dowodów. Z tego powodu twierdzenia te trzeba było uznać za gołosłowne. To po pierwsze. A po drugie trudno przyjmować, że sprawa miała dla niej w istocie znaczenie życiowe, skoro Skarżąca nie uzupełniła jednak w zakreślonym terminie braków wniosku co skutkowało pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania. Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł w pkt IV wyroku o oddaleniu skargi w tym zakresie.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzono od Organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania, które obejmują uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł orzekając o tym w punkcie V wyroku.