Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. jawna w G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia ... września 2014 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia: 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz M. Sp. jawna w G. kwotę ... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi z 27 października 2014 r. wniesionej przez M. Sp. jawna z G. jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z ... września 2014 r. nr ... stwierdzające niedopuszczalność zażalenia z dnia 5 sierpnia 2014 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie nr ... z dnia ... lipca 2014 r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek skarżącej z dnia 15 kwietnia 2014 r. o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej i eksportu samochodów osobowych z uwagi na nieusunięcie w wyznaczonym terminie braków formalnych.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, iż Spółka reprezentowana przez F. U. – pełnomocnika, w dniu 15 kwietnia 2014 r. złożyła wniosek o zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej i eksportu 14 samochodów osobowych. Do ww. wniosku załączono stosowne pełnomocnictwa, z których wynikała wola strony do podejmowania czynności prawnych przez pełnomocników w postępowaniu podatkowym. Wyjaśniono, iż nie ulega wątpliwości, że organ I instancji uznał umocowanie jednego z dwóch pełnomocników – F.U. do reprezentowania Spółki, wydając rozstrzygnięcie w zakresie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku strony. Zatem, konsekwentnie w dniu wydania postanowienia, tj. ... lipca 2014 r. pełnomocnikiem w przedmiotowej sprawie był F. U., któremu należało doręczyć powyższą decyzję, a nie podmiotowi nieumocowanemu do jej odbioru (...).

W ocenie organu odwoławczego, podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie w sposób nieuzasadniony pominął w swoich czynnościach pełnomocnika strony. Wskazano, iż skarżone postanowienie zostało skierowane lecz niedoręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi (błędne oznaczenie adresata). Przyjmując, że pominięcie pełnomocnika w sprawie jest jednoznaczne z pominięciem strony, w ocenie organu, należy uznać, iż nie doszło do doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie nr .... z dnia ... lipca 2014 r. Zatem, zaskarżone postanowienie nie weszło do obrotu prawnego i nie wywiera skutków prawnych. Z uwagi na to, że postanowienie nie weszło do obrotu prawnego zgodnie z art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.); dalej: "o.p.", Dyrektor Izby Celnej stwierdził na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 o.p. niedopuszczalność zażalenia.

Pismem z dnia 27 października 2014 r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia ... września 2014 r. W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ I instancji błędnie uznał, że strona nie usunęła w ustawowym terminie braków. W ocenie Spółki, pozostawienie wniosku bez rozpoznania w przypadku nieusunięcia braków formalnych dotyczących części wniosku nie powinno automatycznie odnosić skutku co do całego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wymaga przede wszystkim podkreślenia, że fakt wadliwego doręczenia postanowienia organu pierwszej instancji z naruszeniem art. 145 § 2 o.p. w sytuacji, gdy skarżąca Spółka ustanowiła pełnomocnika w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, którego pominięto przy doręczeniu, nie może być utożsamiany z brakiem doręczenia. Trzeba bowiem odróżnić brak doręczenia od doręczenia wprawdzie wadliwego ale dokonanego. W rozróżnieniu tym uprawnione jest oparcie się na fakcie terminowego złożenia zażalenia zwłaszcza, gdy uczyniła to osoba, której postanowienie należało doręczyć. Wniesienie zażalenia oznacza, że postanowienie do tej osoby dotarło w terminie i w sposób umożliwiający jej uczynienie tego.

W rozpatrywanej sprawie można przyjąć, że doszło do konwalidacji wadliwej czynności doręczenia organu z uwagi na działania podjęte przez pełnomocnika skarżącej. Otrzymawszy postanowienie organu pierwszej instancji wniósł bowiem od niego zażalenie w terminie.

Sąd nie odnosi się do zarzutów skargi ponieważ orzekanie o nich na obecnym etapie postępowania, należy uznać za przedwczesne.

W tym stanie rzeczy uznając, iż w toku postępowania podatkowego doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone postanowienie należało uchylić w oparciu o przepis art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.