Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędzia NSA Marian Jaździński Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk - Gawęcka (spr.) Protokolant st. sekr. Krzysztof Kapelczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi K. Ć. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 rok od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych oddala skargę

Decyzją z dnia [...] o nr [...] , wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 245 § 1 pkt 3 lit a i b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 20 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpatrzeniu odwołania K. Ć. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] o nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] Nr [...] w sprawie ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie [...] od dochodów w kwocie [...] nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że podstawą wydania decyzji z [...], stanowiły ustalenia, wszczętego postanowieniem z dnia [...] postępowania podatkowego, w toku którego ustalono, że K. Ć. w 1999 r. poniósł wydatki w łącznej kwocie [...], w tym:

- [...] z tytułu nabycia lokalu użytkowego położonego w S. przy ul. [...],

- [...] z tytułu nabycia dobudowanego pomieszczenia w budynku położonym w S. przy ul. [...] (w tym nakłady poniesione na adaptację tego lokalu w wysokości [...]);

- [...] z tytułu nabycia lokalu użytkowego położonego w S. przy ul. [...],

- [...] z tytułu nabycia lokalu użytkowego położonego w S. przy ul. [...];

- [...] z tytułu nabycia udziału do 1/2 części w wieczystym użytkowaniu nieruchomości zabudowanej położonej w T. przy ul. [...];

- [...] jako dodatkowe koszty związane z ww. transakcją;

- [...] z tytułu zaliczek na podatek dochodowy zapłaconych w 1999 r. w związku z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą;

- [...] tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne;

-[...] z tytułu darowizny, odliczonej od dochodu w zeznaniu PIT -32 na 1999 r.

- [...] z tytułu wydatków na odpłatne świadczenia zdrowotne, wykazanych w zeznaniu PIT- 32 za 1999 r.;

- [...] jako koszty bieżącego utrzymania, ustalone w oparciu o dane statystyczne GUS (705,12 x 12m-cy);

- [...] z tytułu zakupu środków trwałych w związku z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą;

- [...] z tytułu spłaty kredytu zaciągniętego w Banku PKO S.A. VI Oddział w S., na podstawie umowy z dnia [...] nr [...];

- [...] z tytułu spłaty kredytu zaciągniętego w Banku PKO S.A. VI Oddział w S. na podstawie umowy z dnia [...];

Jak wskazano przy tym w treści podjętego rozstrzygnięcia, tak ustalone wydatki nie obejmowały rat kredytowych zapłaconych przez stronę w badanym roku z tytułu kredytu zaciągniętego w 1998 r. na kwotę [...] na zakup spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego położonego w S. przy [...], bowiem organ podatkowy nie dysponował wiedzą na ten temat.

Następnie, organ odwoławczy wskazał, że podatnik uzyskał w tym roku podatkowym przychody w łącznej kwocie [...], w tym:

- [...] z tytułu wykonywanej działalności gospodarczej w firmie "B. L." (dochód ten został ustalony decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z [...] nr [...]);

- [...] stanowiącą wartość odpisów amortyzacyjnych;

-[...] z tytułu kredytu uzyskanego w badanym roku w Banku PKO S.A. VI Oddział w S. w wysokości [...] na podstawie umowy nr [...];

- [...] z tytułu kredytu uzyskanego w badanym roku w Banku PKO S.A. VI Oddział w S. w wysokości [...] na podstawie umowy nr [...].

Z uwagi na to, iż podatnik w toku prowadzonego postępowania nie wskazał jako źródła finansowania wydatków poniesionych w 1999 r. zasobów finansowych zgromadzonych do 1 stycznia 1999 r. organ pierwszej instancji odstąpił od ustalenia ich stanu.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że w konsekwencji powyższych ustaleń Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. uznał, że kwota dochodów podatnika nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów wynosi [...], zaś podatek dochodowy od tego dochodu w wysokości 75% stanowi kwotę [...]. Tak dokonane ustalenia znalazły swój wyraz w decyzji z dnia [...] o nr [...], od której strona nie wniosła odwołania.

Następnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że pismem z 17 lutego 2006 i z 10 kwietnia 2006 r. skierowanym do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. K. Ć. skierował żądanie wznowienia postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie wskazując jako przesłankę okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Bowiem, w ocenie podatnika, został on pozbawiony prawa udziału w postępowaniu podatkowym z przyczyn leżących po stronie organu podatkowego.

Mając na uwadze powyższe, organ pierwszoinstancyjny wznowił postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, zakończone wskazaną powyżej decyzją ostateczną. W toku tego postępowania podatnik wskazał okoliczności, które, w jego ocenie, mogły mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia, jednak w konsekwencji pozbawienia go możliwości brania udziału w postępowaniu, składania dowodów, wyjaśnień oraz wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, nie były wzięte pod uwagę. Zdaniem strony, organ błędnie przyjął, iż na dzień 31 grudnia 1998 r. podatnik nie posiadał zasobów finansowych, zaś dowodem na ich posiadanie są dochody z działalności gospodarczej wykazane w składanych zeznaniach podatkowych, znajdujących się w aktach sprawy;

Następnie organ odwoławczy wskazał, że na poparcie podnoszonych przez siebie okoliczności podatnik złożył następujące dokumenty:

- umowę nr [...] o pożyczkę w Eurokoncie zawartą dnia [...] z Pekao S.A. VI Oddział w S.;

- umowę najmu lokalu użytkowego zawartą dnia [...] z Commercial- Union S.A.; pismo z dnia 30 września 1998 r. w sprawie kaucji w związku z zawartą umową najmu;

- umowę nr [...] o kredyt w rachunku bieżącym zawartą [...] z Bankiem Pekao S.A. VI Oddział w S.;

- porozumienie w sprawie przekazania kaucji z dnia 2 kwietnia 1998 r. dotyczącej umowy najmu lokalu w S. ul. [...];

- umowę nr [...] o pożyczkę w Eurokoncie VIP zawartą w dniu [...] z Bankiem Pekao S.A. VI Oddział w S.

Po dokonaniu analizy akt sprawy oraz ww. dokumentów Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S., decyzją z [...] o nr [...], odmówił uchylenia decyzji ostatecznej uznając, że przesłanka wznowienia postępowania, powołana przez K. Ć., nie wystąpiła. Jednocześnie jednak organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy pierwszej instancji, po uwzględnieniu dowodów przedłożonych przez podatnika uznał, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego określone w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej z uwagi na to, iż dowody te istniały w dniu wydania decyzji ustalającej podatek dochodowy za 1999 r. i nie były znane organowi podatkowemu. Niemniej, Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, że z uwagi na treść przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit b Ordynacji podatkowej, organ zobowiązany był, po przeprowadzeniu postępowania, mimo stwierdzenia istnienia przesłanki określonej w ww. artykule, wydać decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż wydanie nowej decyzji, orzekającej co do istoty sprawy, nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej.

Nie zgadzając się z tak podjętym rozstrzygnięciem, K. Ć. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie ww. decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, zarzucając naruszenie przepisów prawa określonych w ustawie Ordynacja podatkowa tj.:

- art. 121 § 1 - poprzez nieudzielenie pisemnych odpowiedzi na kierowane do organu pisma (wnioski) w szczególności z dnia 3 i 29 listopada 2005 r. oraz 19 i 28 grudnia 2005 r., w treści których podatnik informował organ o chęci zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego;

- art. 125 § 1 - bowiem, jak wskazał podatnik, z materiałów sprawy wynika, iż organy nie działały wnikliwie i szybko;

- art. 180 - poprzez niedopuszczenie wszelkich (znanych organowi) dowodów, mających istotne znaczenie dla sprawy;

- art. 70 § 4 - poprzez możliwość wydania nowej decyzji wymiarowej z uwagi na przerwanie biegu terminu przedawnienia w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego;

- art. 240 § 1 pkt 5 - poprzez wadliwą podstawę prawną wydania decyzji;

- art. 247 § 1 pkt 1 w związku z art. 244 § 2 - przepisów o właściwości, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 130 § 3 poprzez fakt, że wydanie decyzji nastąpiło przez organ, który podlega

wyłączeniu z urzędu na podstawie art. 130 § 4 w związku z art. 13;

Reasumując, K. Ć. wskazał, iż dokumenty będące w posiadaniu organu świadczą, że posiadał on o wiele więcej środków finansowych niż to przyjął organ podatkowy pierwszej instancji.

Następnie organ odwoławczy podał, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. przeprowadził na zlecenie organu odwoławczego dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiału dowodowego, w trakcie którego między innymi wezwano stronę do udzielenia informacji dotyczącej dokonanych w 1999 r. spłat kredytu zaciągniętego w 1998 r. w PBK S.A. Grupa Pekao S.A. VI Oddział w S. na kwotę [...], wszystkich, posiadanych do końca 1999 r. włącznie, rachunków bankowych i lokacyjnych, a także obrotów na tych rachunkach oraz rachunku [...] prowadzonego przez Bank PKO S.A. VI Oddział w S.w zakresie otrzymanej pożyczki w Eurokoncie z uwzględnieniem wysokości środków uruchomionych przez Bank, dotyczących wysokości środków zainwestowanych w związku z nabyciem papierów wartościowych oraz wysokości dochodów uzyskanych z tego tytułu do końca 1999 r., posiadanych oszczędności według stanu na koniec 1998 r. i ich udokumentowania z uwzględnieniem źródeł pochodzenia, o ile stanowiły źródło finansowania poniesionych w 1999 r. wydatków, jak również rzeczywistego wyniku finansowego osiągniętego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na powyższe wezwania K. Ć. skierował do organu pismo, w którym wskazał, że jego wyjaśnienia ograniczają się do wskazania, że posiadał środki w wysokości wynikającej z decyzji z dnia [...], oraz podniósł, iż uważa za zbędne jakiekolwiek inne wyjaśnienia zawarte w wezwaniach. Do pisma strona dołączyła dowody w postaci:

- kopii wyciągu bankowego z dnia [...] dotyczące rachunku podatnika, jak również kopię dowodu wpłaty kaucji w wysokości [...];

- oświadczenia podatnika, iż na dzień 1 stycznia 1999 r. posiadał kwotę około [...] w gotówce z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej;

- kopii wyciągów bankowych wskazujących salda rachunków kredytowych podatnika na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz na dzień 31 grudnia 1999 r.;

- kopii bankowej noty memoriałowej, dotyczącej uruchomienia w dniu 9 lipca 1998 r. kredytu walutowego w wysokości [...] oraz kopii umowy kredytowej nr [...], dotyczącej powołanego kredytu wraz z aneksami.

Następnie, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że na podstawie deklaracji PIT-5 złożonych do listopada 1995 r. uzyskano informacje o wysokości dochodów podatnika uzyskanych w 1995 r. z pozarolniczej działalności gospodarczej, bowiem w organie nie zaewidencjonowano zeznania o wysokości dochodów uzyskanych za cały 1995 r., zwrócono się do Banku PKO S.A. VI Oddział w S. o przesłanie stosownych informacji dotyczących rachunków bankowych podatnika, wezwano K. Ć. do złożenia zeznań w charakterze strony, który jednak odmówił składania zeznań, wezwano podatnika do złożenia stosownych wyjaśnień oraz dowodów. Podatnik jednak wyjaśnień w wymaganym zakresie nie złożył. Następnie, pismem z 8 lutego 2007 r. dodatkowo wezwano stronę do udzielenia wszelkich wyjaśnień w zakresie posiadanych w 1999 r. i latach wcześniejszych rachunków bankowych, kredytów oraz pożyczek. W odpowiedzi na powyższe podatnik pismem złożył wyjaśnienia, nie przedkładając przy tym żadnych dodatkowych dowodów.

Nadto, organ odwoławczy wskazał, że w toku podstępowania uzupełniającego, zgromadzono dodatkowe informacje dotyczące wysokości wpłat dokonanych przez K. Ć. z tytułu podatku VAT za lata 1995-1999.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie zgromadzonych dowodów organ odwoławczy ustalił stan środków podatnika na dzień 1 stycznia 1999 r., dokonując analizy dochodów oraz wydatków począwszy od 1993 r., ponieważ podatnik nie przedłożył dowodów potwierdzających wysokość uzyskanych dochodów przed 1993 r.

I tak, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji obszernie wskazał przychody uzyskane przez K. Ć. w latach 1993 – 1998 r. oraz wydatki poniesione w tych latach.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że nie negując tego, iż podatnik mógł w latach 1993 - 1998 gromadzić jakieś oszczędności z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak skala poczynionych przez stronę w badanym okresie wydatków, w szczególności dotyczących zakupu nieruchomości, nakazuje uznać, że dochody generowane z prowadzonej działalności musiały być na bieżąco wydatkowane.

Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że K. Ć. był wielokrotnie wzywany do wykazania rzeczywistych dochodów uzyskanych w ramach prowadzonej działalności lecz do wezwań tych nie stosował się, wskazując na posiadane już przez organ dokumenty lub podnosząc, że niewątpliwym jest, że posiadał wystarczające środki do sfinansowania wydatków 1999 r.

W związku z tym organ odwoławczy, mając na uwadze, że przychody oraz wydatki podatnika w poszczególnych latach, w okresie 1993-1998, ujmowane były w podatkowej księdze przychodów i rozchodów metodą kasową, a także po uwzględnieniu informacji wynikających z zeznań złożonych przez podatnika, decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] - znak: [...] formularzy PIT-5 złożonych przez podatnika za 1995 r. (z uwagi na brak zeznania rocznego), stanął na stanowisku, iż podatnik osiągnął w poszczególnych latach faktyczny dochód z prowadzonej działalności oraz innych źródeł w wysokości [...], przychód stanowiła kwota [...], natomiast łączna suma wydatków stanowiła kwotę [...].

Reasumując, organ odwoławczy podał, że kierując się wyżej wskazanymi okolicznościami, po dokonaniu analizy osiągniętych przez K. Ć. przychodów oraz poniesionych wydatków w latach 1993-1998 przyjęto, iż podatnik na dzień 1 stycznia 1999 r. mógł dysponować kwotą oszczędności z lat poprzednich w łącznej wysokości [...] stanowiącej różnicę sumy uzyskanych w latach 1993-1998 przychodów ([...]) oraz poniesionych w tym okresie wydatków [...]. Jednocześnie, organ podkreślił, że na powyższą kwotę składają się głównie uzyskany przez podatnika dnia [...] kredyt walutowy w wysokości [...]oraz kwota kaucji wpłaconej na konto podatnika dnia 19 listopada 1998 r. w wysokości [...].

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że uznać należało przychody uzyskane przez K. Ć. w 1999 r. stanowiły kwotę [...] , w tym:

1. dochód uzyskany w ramach działalności gospodarczej [...]

2. odpisy amortyzacyjne dokonane przez podatnika w 1999 r. [...]

3. kredyt w wysokości [...]

4. kredyt w wysokości [...]

5. kredyt obrotowy w rachunku bieżącym – [...] - wysokość [...]

wykorzystanego debetu

6. pożyczka w eurokoncie według stanu na koniec 1999 r. [...]

Następnie, Dyrektor Izby Skarbowej podał, że wobec faktu odmowy złożenia przez podatnika jakichkolwiek dowodów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, przyjął dla potrzeb niniejszego postępowania wielkość dochodu uzyskanego w badanym roku wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] o nr [...]. Jak wynika z ustaleń zawartych w ww. rozstrzygnięciu podatnik uzyskał dochód w 1999 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości [...] (przychód w wysokości [...]- koszty uzyskania przychodu w wysokości [...]). Jak wynika natomiast z decyzji oraz zeznania PIT - 32 złożonego za 1999 r. podatnik w badanym roku nie wykazał przychodu z innych źródeł przychodów. Przy czym organ uwzględnił, że zgodnie z oświadczeniem podatnika zarówno w 1999 r., jak i w latach wcześniejszych przychody i koszty ujmowane były w podatkowej księdze przychodów i rozchodów metodą kasową. W konsekwencji, w celu uzyskania rzeczywistej wielkości uzyskanego przez podatnika dochodu kwotę wynikającą z decyzji [...] w wysokości [...] należało skorygować o wielkość dokonanych przez podatnika w badanym roku odpisów amortyzacyjnych, które nie stanowią faktycznie poniesionych wydatków, a tym samym winny zostać ujęte po stronie przychodów badanego roku.

I tak, w oparciu o zapisy zawarte w przesłanej przez urząd kontroli skarbowej pismem z dnia 23 czerwca 2005 r. kopii podatkowej księgi przychodów i rozchodów, jak również kopii ewidencji środków trwałych założonej przez K. Ć. na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w ramach firmy "B. – L." w 1998 r. ustalono, iż w 1999 r. podatnik dokonał odpisów amortyzacyjnych na łączną kwotę [...].

Organ wskazał jednocześnie, że nie kwestionuje kwoty kredytów uzyskanych przez skarżącego. Jak wynika z treści umowy o kredyt w rachunku bieżącym nr [...] zawartej przez podatnika dnia [...] z Bankiem PKO S.A. VI Oddział w S. bank udzielił K. Ć. jako właścicielowi firmy "B.- L." kredytu obrotowego w rachunku bieżącym nr [...] w maksymalnej kwocie [...]. Z historii konta wynika, iż na koniec 1999 r. saldo rachunku wykazywało debet w wysokości [...] (zatem kwota spłaconego zadłużenia wynosiła [...]). W konsekwencji, organ podatkowy przyjął, że należy uwzględnić po stronie przychodów badanego roku kwoty rzeczywiście wykorzystanego kredytu na koniec 1999 r. Jednocześnie, organ odwoławczy stwierdził, że w pismach procesowych z dnia 10 października 2006 r. oraz z 11 czerwca 2007 r. podatnik dokonał wyliczenia, iż różnica pomiędzy kwotą wykorzystanego kredytu na dzień 31 grudnia 1999 r. (-) [...] a kwotą spłaconego zadłużenia [...] wynosi [...] która to kwota powinna powiększyć zasoby finansowe podatnika. Mając na względzie tak dokonane wyliczenia podatnika organ uznał, iż ujęcie przez organ po stronie przychodów kwoty wykorzystanego kredytu, zaś po stronie wydatków kwoty spłaconego zadłużenia skutkuje w konsekwencji, zgodnie ze stanowiskiem zawartym w treści odwołania, zwiększeniem zasobów finansowych podatnika o kwotę [...] ([...] – [...] ).

Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z informacją przekazaną przez Bank PKO S.A. VI Oddział w S. K. Ć. posiadał pożyczkę w Eurokoncie nr [...], która w 1998 r. uprawniała do zadłużenia się do wysokości limitu ustalonego w umowie z dnia [...]., tj. do wysokości [...], natomiast umową z dnia [...] limit zadłużenia podwyższono do kwoty [...]. Na podstawie ww. pisma, jak również historii konta ustalono też, że środki te zostały uruchomione, zaś saldo rachunku wskazywało na koniec 1998 r. debet w kwocie [...], natomiast na koniec 1999 r. debet w wysokości [...], co pozwala przyjać, że w 1999 r. podatnik faktycznie wykorzystał przedmiotową pożyczkę w kwocie [...] ([...] – [...]), bowiem na dzień 1 stycznia 1999 r. posiadał już zadłużenie w ramach przedmiotowej pożyczki w wysokości [...].Powyższe okoliczności uzasadniają zatem, w ocenie organu odwoławczego, uwzględnienie po stronie dochodów kwoty [...]

Tak więc, Dyrektor Izby Skarbowej, mając na uwadze powyższe, uznał, że suma wydatków K. Ć. w 1999 r. stanowiła kwotę [...], na którą składały się następujące kwoty:

1. z tytułu nabycia dobudowanego pomieszczenia w budynku [...]

położonym w S. przy ul.[...]

2. dodatkowe koszty związane z ww. transakcją [...]

3. z tytułu nabycia lokalu użytkowego położonego w [...]

S. przy ul. [...]

4. dodatkowe koszty związane z ww. transakcją [...]

5. z tytułu: nabycia lokalu użytkowego położonego w [...]

S. przy ul. [...] - akt notarialny z dnia

[...] Rep. [...] (po pomniejszeniu o wartość

kaucji w wys.[...])

6. dodatkowe koszty związane z ww. transakcją wynikające z aktu [...]

notarialnego

7. z tytułu: nabycia lokalu użytkowego położonego w [...]

S. przy ul. [...];

8. dodatkowe koszty związane z ww. transakcją [...]

9. z tytułu nabycia udziału do 1/2 części w wieczystym [...]

użytkowaniu nieruchomości zabudowanej, położonej w

T. przy ul. [...] ,

10. dodatkowe koszty związane z ww. transakcją wynikające z aktu [...]

notarialnego

11. zaliczki na podatek dochodowy zapłacone w 1999 r. w związku z [...]

prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą

12. składki na ubezpieczenie zdrowotne [...]

13. darowizna odliczona od dochodu w zeznaniu PIT-32 na 1999 r. [...]

14. wydatki na odpłatne świadczenia zdrowotne wykazane w [...]

zeznaniu PIT- 32 za 1999 r.

15. koszty bieżącego utrzymania, ustalone w oparciu o dane [...]

statystyczne GUS (705,12x12m-cy)

16. zakup środka trwałego w związku z prowadzoną pozarolniczą [...]

działalnością gospodarczą

17. spłata kredytu zaciągniętego w Banku PKO S.A. VI Oddział w [...]

S. na podstawie umowy z dnia [...] nr [...]

18. spłata kredytu zaciągniętego w Banku PKO S.A. VI Oddział w [....]

S., na podstawie umowy z dnia [...], nr [...];

19. spłata kredytu zaciągniętego w 1998 r. na kwotę [...]

nr umowy [...] z dnia [...] [...]

20. spłata kredytu wraz z odsetkami zaciągniętego w 1998r. na [...]

kwotę [...] nr umowy [...] z dnia [...] [...]

21. kredyt obrotowy w rachunku bieżącym[...] [...]

, kwota spłaconego zadłużenia

22. wpłaty z tytułu V A T [...]

23. rata za nieruchomość przy ul. [...] akt notarialny z dnia [...]

[...] (bez odsetek)

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w jego ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodzi wprost, iż podatnik w badanym roku dysponował środkami co najmniej w kwocie [...], których źródło pochodzenia nie zostało ujawnione, co wynika z faktu, że zasoby finansowe zgromadzone do 31 grudnia 1998 r. stanowiła kwota [...], z kolei łączna kwota dochodów uzyskanych w 1999 r. pochodzących z ujawnionych źródeł przychodów stanowiła kwotę [...], a suma wydatków poniesionych przez stronę w 1999 r. wyniosła [...].

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w sytuacji, gdy wartość ujawnionej nadwyżki wydatków nad ujawnionymi dochodami przekracza kwotę nadwyżki ustalonej przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy rozpoznaje odwołanie w sytuacji już istniejącego zobowiązania podatkowego ustalonego decyzją organu pierwszoinstancyjnego, a zatem upływ terminu przedawnienia prawa do wymiaru podatku nie stanowi przeszkody do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Następnie Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że pomimo stwierdzenia w badanym roku nadwyżki wydatków nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w wysokości wyższej aniżeli wynikająca z rozstrzygnięcia organu pierwszoinstancyjnego, z uwagi na treść przepisów art. 68 § 4 oraz 234 Ordynacji podatkowej, należało odstąpić od ustalenia zobowiązania podatkowego w wyższej wysokości aniżeli wynikająca z zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się z kolei do zarzutu odwołania polegającego na naruszeniu art. 247 § 1 pkt 1 w związku z art. 244 § 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdził, że przyczyną wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 14 listopada 2005 r. nie było działanie organu pierwszej instancji lecz konieczność zbadania zaistnienia przesłanek wskazanych przez podatnika, czyli brak czynnego udziału w postępowaniu. Jednakże, w ocenie organu, prawo to zostało bezsprzecznie zapewnione skarżącemu przez organ pierwszej instancji, wobec tego nie można tego organu obciążać odpowiedzialnością za brak udziału strony w postępowaniu. Zgodnie natomiast z treścią art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej organem właściwym w sprawie wznowienia był Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S., jako organ wydający decyzję w ostatniej instancji, natomiast zastosowanie wskazanych przez podatnika przepisów miałoby miejsce, gdyby pominięcie strony w postępowaniu nastąpiło w wyniku zamierzonego działania organu pierwszej instancji w celu uniemożliwienia stronie wzięcia w nim udziału. Udowodnienie powyższego spoczywało na stronie, tymczasem w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, K. Ć. nie dowiódł, aby okoliczność taka zaistniała.

Podobnie, w ocenie organu odwoławczego, za bezzasadny należało uznać zarzut o konieczności wyłączenia z postępowania w sprawie wznowienia zastępcy naczelnika organu podatkowego oraz pracownika prowadzącego bezpośrednio przedmiotową sprawę, gdyż powołany przez skarżącego przepis art. 130 § 1 pkt 6 miałby zastosowanie, wówczas gdy pracownik biorący udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji bierze udział w wydaniu decyzji w postępowaniu odwoławczym, a tymczasem prowadzono postępowanie w nadzwyczajnym trybie wzruszenie decyzji ostatecznej z dnia [...].

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy orzekł jak w rozstrzygnięciu.

K. Ć. zaskarżył powyższą decyzję w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 125 § 1, art. 126 Ordynacji podatkowej, a także art. 127 w zw. z art. 244 § 1 ww. ustawy poprzez przeprowadzenie postępowania po jego wznowieniu wyłącznie przez Izbę Skarbową, zamykając podatnikowi drogę do odwołania, a także naruszenie przepisu art. 200 § 1, art. 243 § 2 oraz art. 245 § 1 pkt 3 lit b ww. ustawy. Ponadto, skarżący zarzucił naruszenie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W uzasadnieniu skargi podatnik stwierdził, że brak było podstaw prawnych do żądania złożenia przez niego oświadczenia majątkowego, co nastąpiło w wezwaniu z dnia 30 maja 2005 r., gdyż instytucja określona w art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy działu IV, czyli postępowania podatkowego, a nie działania kontroli podatkowej. Skarżący wskazał też, że w pismach kierowanych do organu wykazywał chęć zapoznania się z materiałem dowodowym, lecz nie udzielono na nie żadnej odpowiedzi, co stanowiło naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący podał, że w dniu 13 marca 2006r. z notatki urzędowej dowiedział się o wydaniu w dniu [...] decyzji Nr [...] ustalającej zobowiązanie podatkowe na kwotę [...], czyli w jego ocenie powyższa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei "wywód organu" o unikaniu przez skarżącego udziału w postępowaniu, w celu uniemożliwienia doręczenia decyzji nazywa "insynuacją", gdyż na każdym etapie postępowania skarżący zgłaszał chęć zapoznania się z materiałem sprawy w terminie późniejszym, z uwagi na stan zdrowia. Ponadto, skarżący wskazał, że organ pierwszej instancji sprawę przesłanek do wznowienia postępowania prowadził od 14 kwietnia 2006 r. do 21 lipca 2006 r. Z kolei, przy prowadzeniu postępowania wznowieniowego, zdaniem podatnika, zostały pomieszane tryby postępowania, bowiem w tym wypadku chodziło o dwa odrębne postępowania, a sam skarżący nie wnosił o uchylenie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Skarżący wskazał też, że jego odwołanie organ potraktował "jak odwołanie od decyzji wymiarowej organu drugiej instancji", gdyż zlecił Pierwszemu Urzędowi Skarbowemu postępowanie uzupełniające materiał dowodowy "do merytorycznego rozstrzygnięcia zagadnień w zakresie osiągniętych dochodów i poniesionych wydatków", co zdaniem skarżącego stanowiło naruszenie procedury postępowania. Zdaniem podatnika, wydanie takiej decyzji w postępowaniu odwoławczym może służyć za "negatywny wzór postępowania organów podatkowych" z uwagi na to, że postępowanie odwoławcze prowadzone było przez okres prawie jednego roku, a także winno dotyczyć decyzji odmawiającej wznowienia postępowania a przekształciło się w decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe, która powinna orzekać (jako decyzja organu drugiej instancji) co do przesłanek odmowy wznowienia postępowania a nie ustalać zobowiązanie podatkowe, natomiast gdyby przyjąć, że jest to decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe – winna być to decyzja organu pierwszej instancji, od której służą inne środki prawne i odwoławcze.

Z kolei naruszenie prawa materialnego zaskarżoną decyzją, zdaniem skarżącego, polegało na mylnym ujęciu przez organ pojęcia przychodu i dochodu, co pociąga za sobą odzwierciedlenie w błędnym ustaleniu dochodu za rok objęty postępowaniem oraz za lata je poprzedzające. Organ odjął od dochodu podatek VAT zapłacony z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, a tymczasem w ocenie skarżącego, dochód liczy się od przychodu netto minus koszty netto.

W dalszej części uzasadnienia skargi K. Ć. zarzucił organowi, że błędnie interpretuje instytucję kredytu obrotowego, bowiem udzielony w trakcie roku nie oznacza, że jest w całości wykorzystany. Błędnie organ również zakwalifikował po stronie wydatków odsetki od kredytu dewizowego, bowiem odsetki te znajdowały się już w kosztach działalności gospodarczej, co m.in. było już przedmiotem kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w S. zakończonej decyzją ostateczną.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 11 grudnia 2007 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, K. Ć. powtórzył argumentację wyrażoną w uzasadnieniu swojej skargi do Sądu, a także wskazał, że podstawowy zarzut zaskarżonej decyzji stanowi fakt, że w postanowieniu o wszczęciu postępowania z urzędu nie wskazano jego podstaw. Ponadto organ nie wskazał podstawy prawnej żądania od skarżącego oświadczenia majątkowego. Natomiast za niezgodne z prawdą skarżący uznaje też przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że podstawą wznowienia postępowania był art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdy tymczasem podstawą żądania wznowienia postępowania przez skarżącego był przepis wyrażony w art. 240 § 1 pkt 4. Ponadto, zdaniem skarżącego organy podatkowe nie ustaliły w niniejszej sprawie w prawidłowej wysokości kwoty wydatków poniesionych przez podatnika oraz wartości zgromadzonego w 1999 r. mienia, a także zignorowały fakt zapłacenia przez podatnika podatku VAT. Powyższe w ocenie podatnika potwierdza, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia szeregu przepisów postępowania podatkowego, tj.: art. 121§ 1, art. 123§ 1, art. 125 § 1, art. 126, art. 127 w zw. Z art. 244 § 1, art. 200 § 1, art. 243 § 2, art. 245 § 1 pkt 3 lit.b Ordynacji podatkowej, jak również naruszenie prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd dokonuje kontroli zgodności ostatecznych decyzji administracyjnych z prawem.

Skarga okazała się nieuzasadniona, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa.

Zaskarżona decyzja została wydana po wznowieniu postępowania podatkowego, bowiem postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, zakończone zostało decyzją ostateczną z [...].

Przesłanki wznowienia postępowania wyszczególnione są w art. 240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.).

Składając wniosek o wznowienie postępowania podatnik wskazał na art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej podnosząc, że nie z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu.

Do wznowienia postępowania na tej podstawie niewystarczające jest stwierdzenie, że strona nie brała w nim udziału. Konieczne jest bowiem jednoczesne wykluczenie zawinienia strony, a ciężar tego wykluczenia spoczywa na stronie.

Analizując akta podatkowe pod tym kątem zgodzić należy się z organem odwoławczym, że skarżący nie wykazał, iż z winy organu nie miał możliwości uczestniczyć w podstępowaniu podatkowym. Skoro bowiem w okresie prowadzenia tego postępowania skarżący aktywnie prowadził działalność gospodarczą nie sposób przyjąć, że nie mógł uczestniczyć w prowadzonym postępowaniu tym bardziej, że skutecznie kierowano do niego korespondencję.

Zgodzić należy się także z organem odwoławczym, że sporne postępowanie zasadnie wznowiono wobec przedłożonych przez podatnika dokumentów, które istniały w dniu wydania decyzji lecz nie były znane organowi, tj. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Powyższa przesłanka umożliwiła zatem ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ewentualne ponowne rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Tak więc, w toku wznowionego postępowania zasadnie organy podatkowe ponownie, mając na względzie przedstawione przez skarżącego dokumenty, przystąpiły do ustalania wysokości zgromadzonych przez niego w 1999 r. i latach poprzedzających środków pochodzących ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, którymi pokryte zostały wydatki kontrolowanego roku podatkowego.

W tym miejscu wskazać należy, że regulując opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych, ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze. zm.) w art. 3 ust. 1 stanowi przede wszystkim, że osoby fizyczne, mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywające czasowo na tym terytorium w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy), zaś określając w art. 10 ust. 1 katalog źródeł przychodów - zalicza do nich też, obok źródeł wcześniej wymienionych - także "inne źródła", za przychody z tych źródeł uważając m.in.: przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nieujawnionych (art. 20 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r.).

Wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się, według art. 20 ust. 3 tej ustawy, na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tak ustalonego przychodu nie łączy się z przychodami (dochodami) z innych źródeł i pobiera od niego podatek w formie ryczałtu w wysokości 75% dochodu (art. 30 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy).

Z przedstawionej regulacji wynika, że ustalenie podlegającego opodatkowaniu przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych, wymaga z jednej strony ustalenia wysokości poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz wartości zgromadzonego przezeń w tym roku mienia, z drugiej zaś strony - ustalenia wielkości takiego mienia zgromadzonego w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które to mienie pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tylko takie bowiem mienie może być uznane za mienie pokrywające poniesione przez podatnika w danym roku podatkowym wydatki oraz wartość zgromadzonego przezeń w tym roku mienia. Jest oczywiste, że stanowiące przedmiot postępowania podatkowego ustalenia, dotyczące wysokości przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych, należą do zadań prowadzącego to postępowanie organu podatkowego, na którym też spoczywa ciężar dowodzenia faktów wskazujących na wysokość poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz wartości zgromadzonego przezeń w tymże roku mienia. O ile więc, na podatniku nie spoczywa ciężar dowodzenia tego, jakie w roku podatkowym poniósł wydatki lub mienie jakiej wartości zostało przez niego w ogóle zgromadzone, o tyle, z natury rzeczy i charakteru prawnopodatkowej instytucji opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych wynika, że ciężar dowodzenia tego, że wydatki te i wartości znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym, w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, w znacznej mierze obciąża podatnika, tylko on jest bowiem dysponentem pełnej wiedzy na temat przychodów uzyskanych w badanym roku i latach poprzednich.

Tak więc, ustalenie wysokości tych przychodów następuje w oparciu o dowody zgromadzone w postępowaniu przy aktywnym udziale podatnika, w interesie którego jest zgromadzenie ich i przeprowadzenie w sposób rzetelny. Jak już wskazano powyżej, stosownie do przepisów Ordynacji podatkowej, postępowanie dowodowe prowadzi w sprawie organ podatkowy, na którym ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a zebrane dowody podlegają przy tym swobodnej ocenie tego organu, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Swobodna ocena dowodów nie oznacza jednak samowoli organu podatkowego. Aby bowiem ocenę dowodów można było uznać za prawidłową, musi być przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny.

W świetle powyższego za nieuzasadnione należy uznać zatem zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 121, art. 123 i art. 125 Ordynacji podatkowej, a mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie także zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 1 i 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem po wznowieniu postępowania organy podatkowe podejmowały wszelkie niezbędne czynności celem zgromadzenia materiału dowodowego i wyjaśnienia sprawy. Tymczasem, poza przedstawionymi wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania dokumentami, skarżący odmówił złożenia zeznań i pisemnych wyjaśnień, czy też pozostałych niezbędnych dokumentów stając na stanowisku, że w dyspozycji organów znajdują się dostateczne materiały potwierdzające, że miał on wystarczające środki na pokrycie wydatków 1999 r.

Zgodnie z art. 127 i art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, a w razie konieczności wznowienia postępowania organem właściwym jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.

Mając na uwadze powyższe uregulowania wskazać należy, że postanowienie o wznowieniu postępowania wydał Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w dniu [...] wobec czego zarzut skargo dotyczący naruszenia ww. przepisów także nie może zostać uwzględniony.

Jak stanowi z kolei art. 245 § 1 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania "wznowieniowego" (tj. poprzedzonego postanowieniem o wznowieniu postępowania) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 lecz wydanie nowej decyzji, orzekającej co do istoty rzeczy mnie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie powyższe uregulowanie oznacza zatem, że w wypadku gdyby wznowione postępowanie uzasadniało podwyższenie kwoty podatku wymierzonego w postępowaniu zwyczajnym ustawodawca nakazuje wydanie decyzji odmawiającej wydania decyzji dotychczasowej.

Tak więc, mając na uwadze powyższe wskazać należy, że skoro przeprowadzone przez organ odwoławczy postępowanie wykazało, że w rzeczywistości podatnik dysponował środkami pochodzącymi z nieujawnionych źródeł co najmniej w kwocie 280 540,81 zł, a nie jak ustalił organ pierwszej instancji w kwocie 252 593,00 zł, ze względu na treść przepisu art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej, jak również art. 234 ww. ustawy ustanawiającego zasadę zakazu reformationis in peius w postępowaniu odwoławczym, tj. zakazu orzekania na niekorzyść strony odwołującej się, uchylenie zaskarżonej decyzji i merytoryczne orzekanie w sprawie nie było możliwe. W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, iż w niniejszej sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów art. 127 i art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się następne do pozostałych zarzutów skarżącego podniesionych w skardze i piśmie uzupełniającym skargę wskazać należy, że jak wynika z zestawienia wpłat i zwrotów podatku od towarów i usług VAT za lata 1995 -1999, podatnik w latach 1995 - 1998 dokonał wpłat z tytułu podatku VAT w łącznej kwocie [...], co po zsumowaniu z odsetkami zapłaconymi w tym okresie w wysokości [...] stanowi łączną kwotę w wysokości [...], która zasadnie została uznana jako faktycznie poniesiony wydatek danego okresu. Podobnie w 1999 r. podatnik dokonał wpłat z tytułu podatku VAT w łącznej wysokości [...], co po zsumowaniu z odsetkami zapłaconymi w tym okresie w wysokości [...] zostało uwzględnione, jako faktycznie poniesiony przez podatnika wydatek badanego okresu. W podjętym rozstrzygnięciu wskazano przy tym, iż w okresie 1993-1999, jak wynika z ww. zestawienia, podatnik nie otrzymywał zwrotu podatku od towarów i usług.

Prawidłowo także, w ocenie Sądu, postąpił organ odwoławczy, dokonując szczegółowej analizy historii konta skarżącego i uwzględniając po stronie przychodów badanego okresu kwotę rzeczywiście wykorzystanego kredytu na koniec 1999 r. w wysokości [...], zaś po stronie wydatków kwotę faktycznie spłaconego zadłużenia w wysokości [...]. Jak wynika bowiem z treści umowy o kredyt w rachunku bieżącym nr [...] zawartej przez podatnika dnia [...] z Bankiem PKO S.A. VI Oddział w S., bank udzielił skarżącemu, jako właścicielowi firmy "B. – L.", kredytu obrotowego w rachunku bieżącym nr [...] w maksymalnej kwocie [...]. Z historii konta wynika natomiast, iż na koniec 1999 r. saldo rachunku wykazywało debet w wysokości [...], a zatem kwota spłaconego zadłużenia wynosiła [...]. Powyższe wyliczenie zgodnie jest także ze stanowiskiem skarżącego wyrażonym, w tym zakresie, w piśmie z 11 czerwca 2007 r., w którym wskazał on, że jedynie kwota [...] ([...] – [...]) powinna powiększyć jego zasoby finansowe.

Na zakończenie wskazać należy, że w świetle odebranego przez żonę skarżącego w dniu 9 lipca 2007 r. zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się w spawie zgromadzonego materiału dowodowego, z którego to prawa podatnik skorzystał 16 lipca 2007 r., na okoliczność czego sporządzono stosowny protokół, nie zasługuje na uwzględnienie także, podniesiony w skardze, zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu, co najmniej, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).