Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie Asesor sądowy Jakub Polanowski Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 sierpnia 2024 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.133.2024.4.ID w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 maja 2024 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.133.2024.3.HJ, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz B. M. 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym postanowieniem z 12 sierpnia 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor", "organ interpretujący", "organ") utrzymał w mocy własne postanowienie z 31 maja 2024 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku B. M. (dalej: "wnioskodawca", "podatnik", "skarżący") o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem złożonym 12 lutego 2024 r. podatnik zwrócił się do Dyrektora o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Opisując we wniosku zdarzenie przyszłe podatnik podał, że w ramach działalności gospodarczej na podstawie umowy zawartej w styczniu 2024 r. miał świadczyć w 2024 r. usługi pośrednictwa sprzedażowego mające na celu budowanie sieci partnerów/klientów biznesowych spółki, co obejmuje usługi pośrednictwa komercyjnego i wyceny, które zostały szczegółowo opisane we wniosku skarżącego.

Spółka będąca kontrahentem skarżącego jest podmiotem działającym w sektorze IT. Specjalizuje się w projektowaniu oraz wdrażaniu rozwiązań IT mających na celu wspieranie kontrahentów spółki w zakresie tworzenia i wdrażania rozwiązań technologicznych w obszarze oprogramowania, analityki danych oraz T. E..

Z uwagi na bardzo dużą konkurencję na rynku IT, ważnym aspektem funkcjonowania spółki jest stały rozwój działań sprzedażowych, który umożliwia dotarcie przez spółkę ze swoimi usługami i produktami do nowych kontrahentów oraz utrzymywanie stałych relacji z obecnymi kontrahentami.

W ramach przedmiotowego kontraktu spółka zleca skarżącemu świadczenie na jej rzecz czynności w ramach usług sprzedażowych, w tym także obsługę klientów spółki, poprzez: a) przygotowywanie ofert handlowych; b) reprezentowanie firmy na spotkaniach z potencjalnymi oraz obecnymi klientami; c) przygotowywanie oraz analizę wyników finansowych; d) realizowanie strategii zarządu; e) zapewnienie należytej współpracy z jednostkami organizacyjnymi spółki; f) dbanie o uzyskiwanie jak najlepszych wyników finansowych; g) wykonywanie czynności faktycznych zmierzających bezpośrednio lub pośrednio do skutecznego zawarcia przez klientów spółki umów w przedmiocie sprzedaży produktów/umów spółki, wdrożenie produktu oraz usług i produktów dodatkowych; w ramach ww. czynności skarżący: przygotowuje oferty, prowadzi negocjacje z klientami.

Zadaniem skarżącego jest przede wszystkimi dbanie o realizację wyznaczonych celów sprzedażowych, utrzymywanie stałych i dobrych relacji z kontrahentami spółki, informowanie tych podmiotów o usługach i produktach spółki, negocjowanie warunków współpracy pomiędzy spółką a kontrahentami spółki w zakresie zakupu przez kontrahentów produktów i usług spółki, uczestniczenie w spotkaniach handlowych z kontrahentami i potencjalnymi kontrahentami spółki, pośredniczenie w zawieraniu umów handlowych pomiędzy spółką a jej kontrahentami, a także udzielanie kontrahentom oraz potencjalnym kontrahentom niezbędnych informacji na temat produktów lub usług spółki. Jednocześnie skarżący wskazał, że nie zajmuje się prowadzeniem fizycznej sprzedaży produktów oraz podpisywaniem umów we własnym imieniu i na własną rzecz.

Jednocześnie skarżący wskazał, że ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. z 2024 r. poz. 226 ze zm.), nie opłaca podatku w formie karty podatkowej, nie korzysta na podstawie odrębnych przepisów z okresowego zwolnienia od podatku dochodowego, nie osiąga w całości lub w części przychodów z tytułu prowadzenia aptek, działalności w zakresie kupna i sprzedaży wartości dewizowych, działalności w zakresie handlu częściami i akcesoriami do pojazdów mechanicznych, nie wytwarza wyrobów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, na podstawie odrębnych przepisów. Ponadto nigdy nie pozostawał ze spółką w stosunku pracy, w tym w ramach stosunku pracy ze spółką nigdy nie wykonywał czynności odpowiadających usługom sprzedażowym. W ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej skarżący nie osiągnął dotychczas przychodu przekraczającego 2 000 000 Euro. Podobnie, kwoty 2 000 000 Euro nie przekroczą przychody skarżącego w roku 2024. Na potrzeby rozliczania ryczałtu skarżący prowadzi ewidencję, jak również spełnia pozostałe wymogi ewidencyjne. Skarżący nie zajmuje się świadczeniem usług wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych sklasyfikowanych pod PKWiU 66.21.10.0, usług pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości sklasyfikowanych pod PKWiU 68.31.1, ani usług pośrednictwa związanych z wyceną nieruchomości sklasyfikowanych pod PKWiU 68.31.16.0.

W tak opisanych okolicznościach skarżący zadał pytanie o następującej treści: czy przychody osiągane z tytułu świadczonych przez niego opisanych we wniosku usług sprzedażowych w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, które osiągane będą w roku podatkowym 2024 oraz kolejnych, kwalifikują się do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów ewidencjonowanych według stawki 8,5% – zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U z 2022 r. poz. 2540 ze zm.), dalej "u.z.p.d."?

Przedstawiając swoje stanowisko skarżący wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 w związku z ust. 4 pkt 1 lit. a u.z.p.d., podatnicy będący osobami fizycznymi mogą opodatkowywać przychody z jednoosobowej działalności gospodarczej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych po spełnieniu warunków określonych w tej ustawie. Wszystkie wskazane ustawie przesłanki są spełnione, stąd też skarżący ma prawo do opodatkowania przychodów osiąganych z działalności gospodarczej zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Stawki podatkowe ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych zostały określone w art. 12 ust. 1 u.z.p.d. Zgodnie z pkt 5 lit. a tej ustawy stawka ryczałtu 8,5% dotyczy przychodów z działalności usługowej, w tym przychodów z działalności gastronomicznej w zakresie sprzedaży napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5%, z zastrzeżeniem pkt 1-4 oraz 6-8. Tym samym, jeśli usługi sprzedażowe, które mają być świadczone przez skarżącego na rzecz spółki, nie zostały wskazane wprost jako podlegająca opodatkowaniu inną stawką niż 8,5%, to właśnie ta stawka znajduje zastosowanie. Pośrednictwo komercyjne ujęte jest w klasie PKWiU 74.90.12.0. Stąd też, właściwym w tym wypadku jest zastosowanie stawki 8,5% dla świadczenia usług pośrednictwa komercyjnego, świadczonych przez skarżącego, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a u.z.p.d.

Skarżący podkreślił, że określenie przez niego klasyfikacji PKWiU świadczonych usług nie stanowi opisu stanu faktycznego dla złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, lecz przynależy do oceny prawnej stanu faktycznego dokonywanej przez organ interpretujący.

Pismem z 12 marca 2024 r. organ wezwał podatnika do uzupełnienia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – braków wniosku m.in. poprzez wskazanie czy świadczone przez podatnika usługi są sklasyfikowane pod PKWiU 74.90.12.0. Wezwanie to doręczono stronie 21 marca 2024 r.

Odpowiadając na to wezwanie, pismem z 28 marca 2024 r. skarżący wskazał, że jego zdaniem określenie przez niego klasyfikacji PKWiU świadczonych usług nie stanowi opisu stanu faktycznego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, lecz przynależy do oceny prawnej stanu faktycznego dokonywanej przez organ interpretacyjny. Klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i z tego tytułu podlegają wykładni i ocenie prawnej dokonywanej przez organ podatkowy.

Postanowieniem z 31 maja 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na podstawie art. 14g § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) pozostawił wniosek podatnika bez rozpatrzenia, uznając, że podatnik nie uzupełnił należycie braków wniosku, co spowodowało, że wniosek mimo częściowego uzupełnienia, nadal zawiera braki, które uniemożliwiają wydanie interpretacji indywidualnej.

W zażaleniu na postanowienie z 31 maja 2024 r. skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 14g § 1 oraz art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że we wniosku podał wszystkie elementy zdarzenia przyszłego, co umożliwia organowi dokonanie oceny prawnej. Powtórzył prezentowane wcześniej stanowisko, że nie zgadza się z organem w kwestii nieuznawania klasyfikacji PKWiU za element stanu faktycznego, gdyż jego zdaniem klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i z tego tytułu podlegają wykładni i ocenie prawnej dokonywanej przez organ podatkowy.

Opisanym na wstępie postanowieniem z 12 sierpnia 2024 r. Dyrektor utrzymał w mocy własne postanowienie, rozszerzając argumentację zawartą w jego uzasadnieniu. Stwierdził, że mimo pouczenia w wezwaniu, że klasyfikacji usług do określonego symboli PKWiU dokonuje sam podatnik, to skarżący wskazał, że oczekuje zakwalifikowania wykonywanych czynności do właściwego PKWiU przez organ. W ocenie Dyrektora podatnik nie dopełnił wymogu jednoznacznie sprecyzowanego w wezwaniu.

W skardze do Sądu na powyższe postanowienie podatnik, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z 31 maja 2024 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzucił naruszenie art. 14b § 1 i art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej przez pozostawienie bez rozpatrzenia jego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z zakresu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, uznając że skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku, podczas gdy spełnił on wszystkie wymagania przewidziane przez przepisy Ordynacji podatkowej odnoszące się do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a w szczególności w sposób wyczerpujący przedstawił stan faktyczny i zdarzenie przyszłe oraz przedstawił własne stanowisko w sprawie oceny prawnej. Natomiast żądanie organu podatkowego nie dotyczyło elementów, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione przez skarżącego we wniosku, a także przedstawiona prze niego ocena prawna są prawidłowe.

W uzasadnieniu skargi podatnik podkreślił, że spełnił wszystkie wymagania przewidziane przez przepisy Ordynacji podatkowej odnoszące się do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a w szczególności w sposób wyczerpujący przedstawił zdarzenie przyszłe oraz przedstawił własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia przyszłego. Wskazanie w tym przypadku przez skarżącego klasyfikacji PKWiU świadczonych usług nie stanowi stanu faktycznego ani zdarzenia przyszłego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, lecz przynależy do oceny prawnej stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego dokonywanej przez organ interpretacyjny. Według skarżącego klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i z tego tytułu podlegają procesowi wykładni i oceny prawnej dokonywanej przez organ podatkowy w kontekście stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji.

Podatnik wyjaśnił, że w trybie żądania uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jego uzupełnienia tylko o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna zaprezentowana przez podatnika są prawidłowe czy nie. W przedmiotowej sprawie skarżący uzupełnił braki wniosku na żądanie organu oraz wskazał argumentację odnoszącą się do określenia przez niego klasyfikacji PKWIU. Wskazanie przez skarżącego samodzielnie jako elementu zdarzenia przyszłego klasyfikacji statystycznej świadczonych przez niego usług pozbawiałoby interpretację indywidualną waloru ochronnego. Skarżący występuje bowiem o wydanie w jego sprawie interpretacji indywidualnej, ponieważ ma wątpliwości odnośnie do tego czy opisane przez niego usługi kwalifikują się do ich opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 8,5% na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a u.z.p.d.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie dotyczy oceny, czy prawidłowo Dyrektor stwierdził, że we wniosku skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego stan faktyczny sprawy nie został przedstawiony w sposób wyczerpujący i czy elementem tego stanu faktycznego jest klasyfikacja statystyczna (PKWiU) usług opisanych w tym wniosku, a w konsekwencji – czy w myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej skarżący obowiązany był do uzupełnienia wniosku przez wskazanie grupowania tych usług zgodnie z PKWiU.

Zauważyć należy, że w orzecznictwie zarysowywały się pewne wątpliwości co do sposobu rozstrzygania opisanej kwestii, czego wyrazem są również wyroki sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podkreślenia jednak wymaga, że wątpliwości te w istocie zostały wyjaśnione w postanowieniu składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2020 r., I FPS 3/19 (ONSAiWSA 2020, z. 5, poz. 61). Postanowieniem tym, wydanym po rozpoznaniu wniosku Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, wprawdzie NSA odmówił podjęcia uchwały wyjaśniającej: "Czy w świetle art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tDz. U. z 2018 r., poz. 800) wskazana przez składającego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej klasyfikacja statystyczna (PKWiU) stanowi element stanu faktycznego, a w konsekwencji czy organ interpretacyjny związany jest powołaną klasyfikacją statystyczną (PKWiU) i nie jest uprawniony do jej weryfikacji, czy też klasyfikacja statystyczna (PKWiU) stanowi element normy prawnej, w konsekwencji czego organ interpretacyjny zobowiązany jest w toku prowadzonego postępowania do zweryfikowania jej prawidłowości?" Zarazem jednakże w uzasadnieniu tego orzeczenia wyjaśniono i uporządkowano kluczowe kwestie związane z wykładnią przepisów prawa mających w tym przypadku zastosowanie.

Mianowicie NSA stwierdził, że ze specyfiki postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że wiążący dla organu opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej powinien zawierać wszystkie fakty lub okoliczności albo planowane czynności, które są istotne dla zastosowania przepisu prawa materialnego, o którego zastosowanie pyta wnioskodawca. Organ wydający interpretację nie prowadzi postępowania dowodowego, nie może też wyjść poza opisany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Podanie przez wnioskodawcę w treści wniosku symbolu klasyfikacji PKWiU nie jest – co do zasady – elementem stanu faktycznego w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. W świetle art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej przepisami prawa podatkowego są przepisy ustaw podatkowych, dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W sytuacji, gdy do danej ustawy podatkowej włączono elementy mające swoje umocowanie w przepisach innych ustaw, w tym przepisy o statystyce publicznej, to stają się one częścią przepisów podatkowych i w konsekwencji stanowią element wywodzonej z nich normy podatkowej. Organ interpretacyjny obowiązany jest więc ocenić stanowisko wnioskodawcy także w tym zakresie. Jedynie, gdy skarżący nie ma wątpliwości co do klasyfikacji usługi czy dostawy, może taki symbol uznać za część opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Wówczas nie wymaga to od organu oceny prawidłowości przyjętego symbolu, gdyż wydając interpretację jest tym przypisaniem do symbolu związany jako elementem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zdaniem NSA, to od wnioskodawcy formułującego wniosek zależy, jaką rolę przypisze określonym elementom normy prawa podatkowego: czy rolę tylko okoliczności faktycznej (elementu zdarzenia przyszłego), czy jednak rolę wymagającą przesądzenia prawnego co do ich prawidłowości na użytek zastosowania określonej normy prawa podatkowego. Tym samym podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może nie lokować ziszczenia się części normy prawnopodatkowej w ramach podania stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, bądź uczynić ją elementem części faktycznej wniosku i nie objąć wątpliwościami prawnymi. Przewidziane w art. 14b § 3 in fine Ordynacji podatkowej przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, nie musi dotyczyć całego zakresu znaczeniowego przepisu prawa podatkowego, lecz może ograniczać się tylko do tego jego fragmentu, który podatnik uważa za problematyczny w odniesieniu do swojej indywidualnej sprawy.

Analogiczne stanowisko NSA wyraził m.in. w wyrokach z: 27 stycznia 2021 r., I FSK 640/19, 11 lutego 2021 r., I FSK 849/19 i I FSK 851/19, 16 marca 2021 r., I FSK 982/20, 6 maja 2021 r., I FSK 675/18, 12 grudnia 2021 r., II FSK 851/20 oraz 8 lutego 2023 r., II FSK 1569/20.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni ten pogląd podziela.

W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w uzasadnieniu swojego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego (co do właściwej według wnioskodawcy stawki podatkowej) przedstawił swój pogląd, że oferowane przez niego usługi ujęte są w klasie PKWiU 74.90.12.0. Jednocześnie wyraźnie zastrzegł, że określenie przez niego klasyfikacji PKWiU świadczonych usług nie stanowi opisu stanu faktycznego dla wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, lecz przynależy do oceny prawnej stanu faktycznego. W przedstawieniu zdarzenia przyszłego wnioskodawca nie wskazał żadnej klasyfikacji tych usług według PKWiU.

W wezwaniu do uzupełnienia braków wniosku organ wezwał do uzupełnienia opisu sprawy przez wskazanie czy świadczone przez wnioskodawcę usługi są sklasyfikowane pod PKWiU 74.90.12.0. Wnioskodawca w odpowiedzi uzupełnieniu braków wniosku nie potwierdził, aby wskazane wyżej grupowanie PKWiU świadczonych usług było elementem opisu zdarzania przyszłego lub stanu faktycznego. Ponownie wyraźnie wskazał, że określenie przez niego klasyfikacji PKWiU świadczonych usług nie stanowi opisu stanu faktycznego dla wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, lecz przynależy do oceny prawnej stanu faktycznego.

Oznacza to, że sporna kwestia, istotna z punktu widzenia stosowanej normy prawa podatkowego, budziła wątpliwości wnioskodawcy, domagał się bowiem jej przesądzenia na użytek zastosowania określonej normy prawa podatkowego. Należy więc podkreślić, że organ w tych okolicznościach był zobowiązany udzielić odpowiedzi na zadane przez skarżącego pytania, a także wyjaśnić podstawy takiej odpowiedzi. Wniosek skarżącego zmierzał do uzyskania oceny, czy uzyskiwane ze szczegółowo opisanych usług przychody mogą podlegać opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne z zastosowaniem określonej przezeń stawki podatku. Organ uchylił się od odpowiedzi na pytania wnioskodawcy, przerzucając faktycznie na niego ciężar interpretacji przepisów budzących jego wątpliwości. Skoro wnioskodawca dokładnie opisał swoją działalność, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawione we wniosku wątpliwości. Organ interpretacyjny nie miał podstawy do żądania od wnioskodawcy uzupełnienia stanu faktycznego przez przypisanie usługom oferowanym przez wnioskodawcę konkretnego grupowania PKWiU. Zagadnienie to, na podstawie opisu stanu faktycznego, powinno być rozstrzygnięte przez organ interpretujący w ramach formułowanej przez niego oceny prawnej. Rozstrzygnięcie tej kwestii jest konieczne do udzielenia odpowiedzi na przedstawione przez podatnika pytanie dotyczące zastosowania konkretnej stawki zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Zaskarżone postanowienie istotnie narusza zatem prawo procesowe, co przełożyło się na wynik sprawy przez nieuprawnione zastosowanie przez organ art. 14g Ordynacji podatkowej. Taka sama ocena odnosi się również do utrzymanego zaskarżonym postanowieniem w mocy postanowienia Dyrektora z 31 maja 2024 r.

Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z 31 maja 2024 r. r. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.) Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składają się: 200 zł wpisu od skargi, 480 zł wynagrodzenia radcy prawnego, 17 opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa.