Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 8 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. Z. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 28 sierpnia 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Skarżący R. Z. (dalej jako: "Skarżący") w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł także o zwolnienie od kosztów sądowych. W treści formularza PPF zawarł informację o wysokości swojego dochodu oraz zestawienie ponoszonych wydatków.

W związku z powyższym, pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r. wezwano Skarżącego do nadesłania dodatkowych informacji na temat sytuacji finansowej. Wezwanie to następnie ponowiono z uwagi na omyłkowe wrzucenie przesyłki przez listonosza do pocztowej skrzynki oddawczej adresata. Wezwanie doręczono Skarżącemu na wskazany w skardze adres w dniu 7 sierpnia 2018 r., w trybie doręczenia zastępczego (dwukrotne awizo). Na wezwanie to Skarżący jednak nie odpowiedział.

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia starszy referendarz sądowy wskazał, że wykorzystał uprawnienie, jakie daje mu przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") i wezwał Skarżącego do nadesłania dodatkowych informacji. Wezwania tego jednak Skarżący nie wykonał. W efekcie oświadczenia Skarżącego zawarte w formularzu PPF są niewystarczające do podjęcia decyzji o przyznaniu mu prawa pomocy w żądanym zakresie.

Na powyższe postanowienie w przepisanym terminie sprzeciw wniósł Skarżący. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazał, że rzeczywiście nie dostarczył żądanych informacji, jednak nie było to wynikiem zaniedbania ale poważnej choroby (reumatoidalne zapalenie stawów – gościec postępujący), na którą cierpi od wielu lat i która przechodzi w fazy zaostrzenia uniemożliwiające mu normalne funkcjonowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. W świetle zaś art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., do czynności referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy należy m.in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Do czynności referendarza sądowego w zakresie postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy należy również badanie złożonych wniosków o przyznanie prawa pomocy co do wymogów formalnych, a także co do ich treści (art. 258 § 2 pkt 3 p.p.s.a.).

W ocenie sądu rację ma referendarz sądowy wskazując, że wykorzystał on uprawnienie nadane mu przepisem art. 255 p.p.s.a. i wezwał Skarżącego do nadesłania dodatkowych, wskazanych informacji. Skarżący nie wykonał zarządzenia referendarza sądowego, co skutkowało oddaleniem wniosku o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.

W świetle powyższego nie mogą znaleźć uznania argumenty Skarżącego podniesione w sprzeciwie, że usprawiedliwieniem dla niedostarczenia żądanych dokumentów jest choroba Skarżącego i hospitalizacja. Choroba ta nie przeszkodziła bowiem Skarżącemu w złożeniu sprzeciwu na postanowienie z dnia 28 sierpnia br. Sąd wskazuje również, że Skarżący w celu nadesłania żądanych przez referendarza dokumentów mógł posłużyć się osobami trzecimi, w tym osobami najbliższymi. Należy również podnieść, że w sprzeciwie Skarżący nie przytoczył innych okoliczności, które mogłyby rzutować na przyznanie mu prawa pomocy ani nie załączył do niego żadnych dokumentów.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego.