Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Górska sędzia WSA Anna Janowska Protokolant specjalista Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. R., T. R., K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 10 lipca 2025 r., nr SKO.53.443.2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz skarżących M. R., T. R., K. R. kwotę 4.126 zł (słownie: cztery tysiące sto dwadzieścia sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

M. R., T. R., K. R. (dalej jako skarżący, strony, spadkobiercy), reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej jako organ, SKO, Kolegium) z 10 lipca 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z 2 grudnia 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r.

Z akt sprawy wynika, że A. R. i M. R. na mocy aktu notarialnego z 7 lutego 2005 r. Rep. A nr [...] nabyli do majątku wspólnego udziały po [...] na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej we współużytkowaniu wieczystym gruntu położonego w [...] , składającego się z działek gruntu nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz nr [...] o powierzchni [...] m2 (obręb [...]), sklasyfikowanych jako inne tereny zabudowane (Bi) oraz taki sam udział w prawie własności położonego na ww. działkach, budynku garażowo-handlowego. Z powyższym udziałem związane jest prawo wyłącznego korzystania ze znajdujących się w budynku szeregu stanowisk garażowych.

Po śmierci A. R. (dalej także jako spadkodawca, zmarły) w dniu 16 listopada 2021 r., spadek odziedziczyli: żona M. R., syn T. R. oraz syn K. R., wszyscy w udziale po 1/3. Wynika to z aktu poświadczenia dziedziczenia z 26 listopada 2021 r. – akt notarialny Rep. A nr [...]. Następnie 7 marca 2022 r. sporządzono umowę o całkowity dział spadku i umowę o całkowity podział majątku wspólnego (akt notarialny Rep. A nr [...]), z której wynika, że małżonkom A. i M. R., na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej, oprócz wskazanego wyżej udziału w przedmiotowej nieruchomości gruntowej i w budynku garażowo-handlowym przysługiwało m.in. przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55[1] k.c prowadzone pod firmą: D., stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej: [...], stanowiące zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych, przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. W nadesłanej wraz z aktami sprawy kopii aktu notarialnego z 7 marca 2022 r. brak istotnych dla sprawy stron 31 i 32.

M. R. złożyła 3 sierpnia 2022 r. (data wpływu) informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 za okres od maja 2022 r. wykazując współwłasność działek gruntu nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz nr [...] o powierzchni [...] m2.

Po wszczęciu postępowania podatkowego postanowieniem z 13 czerwca 2024 r. Prezydent decyzją z 2 grudnia 2024 r. wymierzył M. R., T. R. i K. R. podatek od nieruchomości za styczeń-marzec 2022 r. w kwocie [...] zł.

Na skutek wniesienia odwołania przez spadkobierców SKO wydało decyzję zaskarżoną obecnie do Sądu. Organ odwoławczy podał, że A. R. zmarł 16 listopada 2021 r., małżonkowie A. i M. R. nie złożyli stosownej informacji podatkowej wykazującej sporne nieruchomości do opodatkowania – nie wydano decyzji podatkowej za styczeń-marzec 2022 r., a udział spadkodawcy w tej nieruchomości nabyli jego spadkobiercy: żona M. R. oraz synowie T. R. i K. R. Organ wywiódł, że wskazane osoby zasadnie wobec tego stały się stronami postępowania podatkowego. Powołując się na informacje o prowadzeniu działalności gospodarczej przez M. R. zamieszczone w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (w skrócie CEiDG) Kolegium wskazało, że po śmierci spadkodawcy nieruchomość w [...] w dalszym ciągu pozostawała w posiadaniu przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w skrócie u.p.o.l.) oraz nadal była wykorzystywana w działalności gospodarczej jako przedmiot najmu i dzierżawy. W konsekwencji również po śmierci spadkodawcy nieruchomość podlegała opodatkowaniu według stawek właściwych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak stwierdziło SKO, organ pierwszej instancji stosownie do art. 3 ust. 4 u.p.o.l. zasadnie wymierzył zobowiązanie podatkowe za styczeń-marzec 2022 r. M. R., T. R. i K. R., na których ciążył solidarny obowiązek podatkowy z tytułu władania spornymi nieruchomościami. Wprawdzie T. R. i K. R., będący współwłaścicielami majątku spadkowego po zmarłym w częściach ułamkowych nie prowadzili w okresie styczeń-marzec 2022 r. działalności gospodarczej i nie posiadali statusu przedsiębiorcy, to jednakże przedmiotowa nieruchomość pozostawała we współwłasności przedsiębiorcy M. R. i była wykorzystywana do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, co w konsekwencji uzasadniało objęcie spornych nieruchomości opodatkowaniem przy zastosowaniu najwyższych stawek podatkowych.

Na podstawie opinii biegłego z zakresu budownictwa J. L., sporządzonej w grudniu 2011 r. organ inaczej niż odwołujący się uznał, że sporny obiekt budowlany wypełnia znamiona budynku w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l., ponieważ jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Fakt, że najwyższa kondygnacja budynku, pełniąca funkcję pokrycia dachowego, zabezpieczającego budynek od góry przed opadami atmosferycznymi, pełni również funkcję użytkową (stanowiska garażowe), nie dyskwalifikuje niniejszego obiektu z kategorii obiektów budowlanych uznanych jako budynek. Na potwierdzenie tej oceny SKO wskazało na dwie decyzje Prezydenta: z 28 kwietnia 1997 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę garażu wielokondygnacyjnego w [...], oraz z 26 lipca 1999 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania wydzielonego przyziemia garażowego na pomieszczenie handlowo-usługowe w tym budynku garażu otwartego wielokondygnacyjnego. Ponadto zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków, których organ podatkowy nie może pominąć przy wymiarze podatku wobec treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1151), budynek w [...] jest wpisany do ewidencji jako handlowo-usługowy, a M. R. widnieje jako jego współwłaścicielka. Natomiast w księdze wieczystej nr [...] przedmiotowy obiekt opisano jako budynek garażowo-handlowy. Organ odwoławczy odnotował również, że w identycznym stanie faktycznym i prawnym, odnoszącym się do omawianego budynku i uwzględnionej w postępowaniu podatkowym za 2019 r. opinii biegłego z zakresu budownictwa J. L. w sprawie ustalenia czy obiekt [...] w [...] jest budynkiem, WSA w Olsztynie prawomocnym wyrokiem z 18 lutego 2020 r., I SA/Ol 767/19 oddalił skargę m.in. na decyzję Kolegium z [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2019 r.

SKO oceniło jako niesłuszne i niemające znaczenia dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy powoływanie się stron na interpretację indywidualną Prezydenta z 11 marca 2015 r. w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości niezadaszonego parkingu usytuowanego na dachu budynku innego podmiotu oraz wyrok WSA w Olsztynie z 17 września 2015 r., I SA/Ol 389/15 oddalający skargę na tą interpretację indywidualną.

Kolegium stwierdziło niezasadność zarzutu naruszenia art. 4 ust. 2 u.p.o.l. poprzez nieuwzględnienie możliwości zastosowania regulacji nakazującej obniżenie podstawy opodatkowania o 50%, a także zarzutu naruszenia art. 5 ust. 2 i ust. 4 tej ustawy i art. 122 Ordynacji podatkowej (w skrócie O.p.)

W skardze do WSA w Olsztynie skarżący, reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem okoliczności podniesionych w skardze. Zarzucili zaskarżonej decyzji istotne naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 187 § 1 i 3 O.p. w związku z art. 123 § 1 O.p. poprzez niezastosowanie tych przepisów oraz powołanie się przez Kolegium na dowody – dwie decyzje Prezydenta: z 28 kwietnia 1997 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę garażu i z 26 lipca 1999 r. o udzieleniu pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania wydzielonego przyziemia garażowego na pomieszczenia handlowo-usługowe w budynku garażu otwartego wielokondygnacyjnego [...] w [...]:

a) o których istnieniu skarżący nie zostali poinformowani,

b) które nie zostały wskazane w postanowieniu Prezydenta z 13 czerwca 2024 r. o dopuszczeniu dowodów w sprawie,

c) ani w piśmie Prezydenta z 10 lutego 2025 r. zawierającym stanowisko organu w sprawie odwołania i wskazującego dokumenty włączone do akt sprawy przez organ podatkowy,

- a organ podatkowy drugiej instancji nie poinformował skarżących o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i przed wydaniem decyzji uniemożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, tym samym uniemożliwił stronom czynny udział w postępowaniu,

2. art. 121 § 1 O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, tj. przez bezpodstawne przyjęcie przez organ drugiej instancji, że podatnicy nie złożyli wcześniej deklaracji IN-1 dotyczącej nieruchomości mimo, że:

a) biorąc pod uwagę, że zmarły od czasu nabycia nieruchomości w [...] w lutym 2005 r. płacił na rzecz Prezydenta opłatę za wieczyste użytkowanie gruntów trudno przyjąć, że Prezydent nie miał wiedzy, że jest on współużytkownikiem wieczystym gruntu i współwłaścicielem znajdującego się na tym gruncie parkingu,

b) Prezydent jako organ podatkowy w toku postępowania powołał się na opinię z grudnia 2011 r. dotyczącą obiektu budowlanego [...] w [...], przy czym nie zostało ustalone czego i kogo dotyczyło to postępowanie, w którym została wydana wskazana opinia,

c) organ podatkowy nie może oczekiwać aby skarżący dysponowali potwierdzeniem złożenia takiej deklaracji sprzed 20 lat z uwagi na upływ czasu oraz fakt, że parkingiem zajmował się tylko i wyłącznie zmarły,

3. art. 120 O.p. poprzez przyjęcie przez organ drugiej instancji wbrew jednoznacznym zapisom ustawy prawo budowlane, że obiekt budowlany jest budynkiem mimo, że nie ma dachu ani pełnych ścian w efekcie ignorowanie jednoznacznej definicji budynku określonej w przepisach ustawy,

4. art. 122 O.p. przez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań zmierzających do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy (naruszenie zasady prawdy obiektywnej), wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez:

a) niesprawdzenie w CEiDG czy skarżący byli przedsiębiorcami w okresie którego dotyczy podatek,

b) nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin parkingu i w efekcie błędne uznanie, że omawiany parking jest budynkiem a nie budowlą,

c) nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin parkingu i w efekcie błędne zastosowanie pełnego wymiaru powierzchni zamiast powierzchni w części obniżonej do 50% mimo, że wysokość w newralgicznym dla wykorzystania parkingu punkcie na podjeździe pierwszym jest niższa niż 220 cm co ogranicza jego wykorzystanie tylko do obiektów poniżej tej wysokości oraz odległość na poszczególnych poziomach między podłogą a najniższymi elementami konstrukcyjnymi sufitu jest mniejsza niż 220 cm,

d) oparcie decyzji podatkowej na nieaktualnej i budzącej wątpliwości opinii z 2011 r., która jest sprzeczna z interpretacją podatkową Urzędu Miasta w [...] z [...] r. oraz wyrokiem WSA w Olsztynie z 17 września 2015 r., I SA/ Ol 389/15,

5. błędnym przyjęciu, że Prezydent prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a tym samym nieodniesienie się przez SKO do twierdzeń i zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu, co też stanowi brak rozpoznania istoty sprawy i brak wszechstronnej oceny dowodów, które to naruszenia miały zasadniczy wpływ na wynik sprawy.

Zarzucono ponadto istotne naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

6. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. przez błędne przyjęcie, że do nieruchomości [...] w [...] przy ustalaniu podatku za styczeń-marzec 2022 r. należy zastosować stawkę jak dla nieruchomości wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej podczas, gdy T. R. i K. R. nie prowadzili działalności gospodarczej w przedmiotowej nieruchomości ani w zakresie wynajmu nieruchomości; nie prowadzą wcale działalności gospodarczej,

7. polegające na błędnym zastosowaniu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tej ustawy przez błędne przejęcie, że omawiany parking jest budynkiem podczas, gdy obiekt ten z uwagi na brak dachu oraz ścian, tj. brak wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych nie ma cech określonych dla budynku i jest budowlą, w efekcie ustalenie dla budowli – omawianego parkingu – podatku od nieruchomości jak dla budynku tj. stawką od m2 powierzchni parkingu zamiast od wartości budowli w sytuacji, gdy obiekt ten jest budowlą,

8. poprzez błędne zastosowanie art. 4 ust. 2 u.p.o.l. i ustalenie dla wskazanego parkingu zawyżonej wysokości podatku podczas, gdy nawet przy przyjęciu, że obiekt jest budynkiem, powinna być uwzględniona powierzchnia w 50% (dla pomieszczeń o wysokości od 140 cm do 220 cm),

9. art. 5 ust. 2 i ust. 4 u.p.o.l. poprzez niezastosowanie i ustalenie dla spornego parkingu zawyżonej wysokości podatku przez nieuwzględnienie w szczególności lokalizacji, rodzaju zabudowy, przeznaczenia i sposobu wykorzystywania gruntu oraz rodzaju prowadzonej działalności przy ustalaniu opodatkowania dla tej nieruchomości.

Ponadto skarżący wnieśli w skardze o dopuszczenie dowodu ze zdjęć parkingu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Pismem procesowym z 29 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżących wniósł o przeprowadzenie dowodu z dołączonej opinii z 22 grudnia 2025 r. na okoliczność, że parking w [...] należy zakwalifikować jako budowlę. Wniosek dowodowy cofnięto na rozprawie 25 lutego 2026 r. Na rozprawie pełnomocnik podał, że dołączone do akt sprawy zdjęcia złożono tylko do celów poglądowych. Ponadto skarżący nie wiedzą czy informacja podatkowa została złożona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd, poddając kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Bezspornym jest w sprawie, że skarżący stali się właścicielami udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu oraz udziału w prawie własności obiektu budowlanego od chwili śmierci A. R. Co za tym idzie organy powinny ustalić stan faktyczny dotyczący skarżących jako osób względem których powstał bądź nie powstał obowiązek podatkowy. Ocenie organu podlegać również powinna okoliczność czy nieruchomość winna zostać opodatkowana jako nieruchomość związana z prowadzeniem działalności gospodarczej zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Zdaniem Sądu, w związku z wyrokiem z 12 grudnia 2017 r., SK 13/15 należy odmiennie rozumieć związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej w przypadku współposiadania jej z osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. W wyroku tym, Trybunał zauważył, że w przypadku osób fizycznych posiadających nieruchomość podlegającą opodatkowaniu, należy mieć na uwadze, że osoba taka może występować zarówno jako osoba prywatna posiadająca majątek osobisty, jak również jako przedsiębiorca. Niezbędne jest zatem ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanej nieruchomości stanowiącej współwłasność z osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. Taką osobą jest skarżąca zaś skarżący T. R. i K. R. są osobami nie prowadzącymi działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał na ustalenie związku opodatkowanej nieruchomości z prowadzoną w roku podatkowym przez skarżącą działalnością gospodarczą. Organ jedynie lakonicznie stwierdził, ze skarżąca prowadzi działalność gospodarczą nie dokonując żadnych bliższych ustaleń w tym zakresie. Podkreślić należy, że skarżąca stała się współwłaścicielką spornej nieruchomości wraz z synami nie prowadzącymi działalności gospodarczej jako spadkobierczyni, osoba fizyczna – żona zmarłego przedsiębiorcy, a nie jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą czy przedsiębiorca prowadząca na spornej nieruchomości działalność gospodarczą.

Odwołać się w tym kontekście należy się do rozważań czynionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r. III FSK 4061/21, w którym Sąd wypracował kryteria umożliwiające ocenę tego, czy grunty i budynki mogą zostać uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co pozwoliłoby opodatkować je wyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:

1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55[1] kodeksu cywilnego, w szczególności, gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub

2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub

3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:

- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo

- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że nie można a priori przyjąć, że każda nieruchomość będąca własnością osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą powinna być opodatkowana stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organy powinny ustalić czy nieruchomość nie była wykorzystywana do prywatnych (osobistych) celów spadkobierców, nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Podkreślić należy, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą występują w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoby prywatne (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Wiąże to się z tym, że posiadająca status przedsiębiorcy osoba fizyczna dysponuje majątkiem, który z jednej strony wiąże się z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, z drugiej - majątkiem służącym realizacji potrzeb osobistych podatnika, a często również i jego rodziny. Występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie podatku od nieruchomości szczególnie gdy, tak jak w niniejszej sprawie, nabycie nieruchomości nastąpiło przez spadkobranie.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w pkt 1. sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższej oceny prawnej i przeprowadzenia postępowania i analizy w zakresie ustalenia w jakim charakterze skarżąca stała się współwłaścicielką spornej nieruchomości i czy spełnia przesłanki obciążenia podatkiem w stawce właściwej dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., jak w punkcie 2. sentencji wyroku.

Wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu wyroku dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).