Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej skargi kasacyjnej S. (...) S.A. w upadłości likwidacyjnej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1270/16 w sprawie ze skargi S. (...)S.A. w upadłości likwidacyjnej w W. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia (...) marca 2016 r. nr (...) w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S. (...)S.A. w upadłości likwidacyjnej w W.na rzecz Ministra Inwestycji i Rozwoju kwotę 18.750 (osiemnaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1270/16 oddalił skargę Syndyka masy upadłości D SS S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia (...) marca 2016 r. nr (...)w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania na realizację projektu.

Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1, art. 175 § 1 oraz art. 177 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżając w całości powyższy wyrok, opierając skargę kasacyjną na następujących podstawach:

na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 28 k.p.a oraz art. 135 p.p.s.a. polegające na oddaleniu przez Sąd skargi na decyzję organu odwoławczego, pomimo zajścia w rzeczonej decyzji kwalifikowanego naruszenia prawa materialnego w postaci art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Syndykowi przysługuje przymiot strony w znaczeniu materialnoprawnym oraz że jest on maferialnoprawnie zobowiązany do zwrotu kwoty dofinansowania, pomimo że (i) postępowanie administracyjne nie mogło się toczyć z udziałem Syndyka jako strony W znaczeniu materialnym, a jedynie formalnym, a (ii) podmiotem praw i obowiązków wynikających ze zdarzeń mających miejsce przed ogłoszeniem upadłości DSS, a w konsekwencji stroną postępowania administracyjnego w znaczeniu materialnym mógł być ewentualnie wyłącznie Upadły, gdyż wierzytelność objęta zaskarżoną decyzją PARP jest zaspokajana wyłącznie w trybie zgłoszenia do masy upadłości, które to naruszenie skutkowało obarczeniem decyzji organu odwoławczego wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy Sąd zobligowany był uwzględnić skargę i stwierdzić nieważność decyzji organu odwoławczego w całości, a na podstawie art. 135 p.p.s.a. jednocześnie stwierdzić nieważność decyzji PARP.

W sytuacji, gdyby Sąd nie podzielił powyższych zarzutów, na podstawie art. 174 pkt 1 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

lI. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

1. art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (dalej: u.f.p.) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że obowiązek zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., nie powstaje z mocy prawa z chwilą wykorzystania rzeczonych środków z naruszeniem ww. procedur, a do powstania obowiązku zwrotu rzeczonych środków wymagane jest dodatkowo rozwiązanie przez PARP umowy o dofinansowanie zawartej z beneficjentem, co skutkowało przyjęciem przez Sąd, iż w stanie niniejszej sprawy zobowiązanie pieniężne do zwrotu środków dotacji przekazanych Beneficjentowi przez PARP powstało dopiero po ogłoszeniu upadłości DSS, z chwilą doręczenia Beneficjentowi oświadczenia PARP o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie ze skutkiem natychmiastowym, podczas gdy prawidłowa wykładnia przytoczonego art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. prowadzi do wniosku, iż przepis ten nie zawiera elementów uznaniowości i nie przewiduje możliwości odstąpienia przez właściwy organ od dochodzenia zwrotu środków w ramach udzielonego dofinansowania, wykorzystanych w sposób zakreślony hipotezą art. 207 ust. 1 u.f.p., a w konsekwencji obowiązek zwrotu środków przez beneficjenta powstaje z mocy prawa z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych tym przepisem, to jest w szczególności z chwilą wydatkowania środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p.;

2. art. 342 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 343 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2015 roku (dalej: Prawo upadłościowe) (Zgodnie z treścią art. 449 ustawy z dnia 15 maja 2015 roku – Prawo restrukturyzacyjne w sprawach w których przed dniem wejścia w życie ustawy wpłynął wniosek o ogłoszenie upadłości stosuje się przepisy dotychczasowe) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że wyłączną przesłanką determinującą uznanie danej należności za należność podlegającą zaspokojeniu w kategorii pierwszej z funduszów masy upadłości jest powstanie jej po dniu ogłoszenia upadłości dłużnika, co łącznie z błędnym wnioskiem Sądu, iż w stanie niniejszej sprawy zobowiązanie pieniężne do zwrotu środków dotacji przekazanych Beneficjentowi przez PARP powstało dopiero z chwilą doręczenia Beneficjentowi oświadczenia PARP o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie, skutkowało przyjęciem przez Sąd, iż wierzytelność PARP względem Upadłego jest wierzytelnością wobec masy upadłości, nie podlegającą zgłoszeniu na listę wierzytelności, a zaspokajaną w kategorii pierwszej, w trybie denotowanym przez art. 343 ust. 1 Prawa upadłościowego, podczas gdy prawidłowa wykładnia przytoczonego przepisu prowadzi do wniosku, iż o uznaniu danej należności za podlegającą zaspokojeniu w kategorii pierwszej decyduje nie sama chwila powstania wierzytelności, a możność przypisania jej do jednej z kategorii należności enumeratywnie wskazanych w art. 342 ust. 1 pkt 1 Prawa upadłościowego;

3. art. 144 ust. 1 i 2 w zw. z art. 145 ust. 1 Prawa upadłościowego poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że w przypadku wierzytelności, która nie należy do kategorii pierwszej zaspokojenia i podlega zgłoszeniu do masy upadłości dopuszczalne jest wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego przeciwko Syndykowi, co skutkowało oddaleniem skargi, podczas gdy prawidłowa wykładnia przytoczonego przepisu prowadzi do wniosku, iż w sprawach o wierzytelności, które podlegają zgłoszeniu do masy upadłości, istnieje prawny zakaz wszczynania i prowadzenia postępowania administracyjnego zarówno przeciwko upadłemu, jak i przeciwko syndykowi, albowiem wyłącznym właściwym trybem dochodzenia wierzytelności podlegających procedurze zgłoszenia i uznania w postępowaniu upadłościowym jest ich zgłoszenie sędziemu-komisarzowi postępowania upadłościowego w trybie art. 236 Prawa upadłościowego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 188 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez (i) stwierdzenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., nieważności w całości decyzji organu odwoławczego, z powodu zajścia w rzeczonej decyzji kwalifikowanego naruszenia prawa materialnego w postaci art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż Syndykowi przysługuje przymiot strony w znaczeniu materialnoprawnym oraz że jest on materialnoprawnie zobowiązany do zwrotu kwoty dofinansowania, pomimo że (i) postępowanie administracyjne nie mogło się toczyć z udziałem Syndyka jako strony w znaczeniu materialnym, a jedynie formalnym, a (Ii) podmiotem praw i obowiązków wynikających ze zdarzeń mających miejsce przed ogłoszeniem upadłości DSS, a w konsekwencji stroną postępowania administracyjnego w znaczeniu materialnym mógł być ewentualnie wyłącznie Upadły, albowiem wierzytelność objęta zaskarżoną decyzją PARP jest zaspokajana wyłącznie w trybie zgłoszenia do masy upadłości, które to naruszenie skutkowało obarczeniem decyzji organu odwoławczego wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz (II) stwierdzenie, na podstawie art. 135 p.p.s.a., nieważności w całości decyzji PARP, poprzedzającej decyzję organu odwoławczego.

Ewentualnie, na wypadek gdyby Sąd nie podzielił stanowiska o wystąpieniu w zaskarżonym wyroku naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 135 p.p.s.a., na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 188 p.p.s.a, wniesiono o:

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez (1) uchylenie w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt I lit. a) i c) p.p.s.a., decyzji organu odwoławczego oraz (ii) uchylenie w całości, na podstawie art. 135 p.p.s.a., decyzji PARP, poprzedzającej decyzję organu odwoławczego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a.

Specyfika sprawy oraz powiązania pomiędzy zawartymi w skardze kasacyjnej zarzutami determinują Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania w pierwszej kolejności łącznie zarzutu zawartego w punkcie I petitum skargi kasacyjnej oraz w zarzutu ujętego w punkcie II. 1 petitum skargi kasacyjnej.

Zarzuty te okazały się być nieuzasadnione. Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Zgodnie zaś z art. 207 ust. 8 u.f.p. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona odpowiednio w ust. 9, 11 i 11a lub instytucja, która podpisała z beneficjentem umowę o dofinansowanie, wzywa do: 1) zwrotu środków lub 2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast zgodnie z art. 207 ust. 9 pkt 1 u.f.p. po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, albo ustawy o zasadach realizacji programów - wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2, oraz zawierającą pouczenie o sankcji wynikającej z ust. 4 pkt 3, z zastrzeżeniem ust. 7.

Zatem PARP, działając jako Instytucja Wdrażająca na podstawie Umowy PO IG nr (...)w sprawie systemu realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, na lata 2007-2013, zawartej w Warszawie w dniu 3 stycznia 2008 r. (z późn. zm.), pomiędzy Ministrem Gospodarki a PARP oraz upoważnienia, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885, ze zm., dalej: "u.f.p."), udzielonego aneksem nr 2 z dnia 10 lutego 2010 r. do ww. umowy, miała podstawy prawne do wszczęcia z urzędu i prowadzenia wobec upadłego po ogłoszeniu upadłości likwidacyjnej postępowania oraz wydania decyzji w sprawie zwrotu środków pochodzących z umowy o dofinansowanie wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - w trybie art. 207 ust. 9 u.f.p.

Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji decyzja podejmowana na podstawie art. 207 ust. 1 u.f.p. jest decyzją deklaratoryjną, a w konsekwencji postępowanie w niniejszej sprawie mogło być prowadzone wobec upadłego w świetle przepisów prawa upadłościowego i naprawczego, gdyż obowiązek zwrotu środków wykorzystanych przez skarżącą z naruszeniem procedur określonych zaskarżoną decyzją powstał już po ogłoszeniu upadłości spółki.

Zobowiązanie do zwrotu środków wykorzystanych przez spółkę z naruszeniem procedur, które określono zaskarżoną decyzją nie istniało w dniu ogłoszenia upadłości spółki. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego (...) dla spraw upadłościowych i naprawczych o sygn. akt (...) upadłość spółki została ogłoszona w dniu 20 lutego 2015 r. Podkreślenia natomiast wymaga, że z zawartej umowy o dofinansowanie z dnia 30 grudnia 2010 r. nie wynikało zobowiązanie do zwrotu tych środków, a jedynie zobowiązanie beneficjenta do jej prawidłowej realizacji, a udzielona dotacja miała charakter bezzwrotny. Dopiero wystąpienie okoliczności po stronie beneficjenta uzasadniających rozwiązanie przez PARP umowy skutkowało powstaniem zobowiązania do zwrotu środków udzielonej dotacji. Umowa zaś uległa rozwiązaniu z chwilą doręczenia oświadczenia w tym zakresie, tj. w dniu 11 września 2015 r., co oznacza, że dopiero w tym dniu powstało zobowiązanie pieniężne do zwrotu środków dotacji przekazanych przez PARP w celu realizacji projektu. Sama decyzja o zwrocie środków miała już tylko charakter deklaratoryjny.

Z powyższego wynika, że wierzytelność PARP wobec spółki powstała w dniu doręczenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie, tj. w dniu 11 września 2015 r., a więc już po ogłoszeniu upadłości spółki w dniu 20 lutego 2015 r.

Mając na uwadze powyższe niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Wierzytelności podlegające zaspokojeniu w postępowaniu upadłościowym dzielą się na dwie grupy, które można określić jako: 1) wierzytelności upadłościowe, tzn. wierzytelności majątkowe powstałe w stosunku do upadłego przed ogłoszeniem upadłości; 2) wierzytelności w stosunku do masy, czyli wierzytelności majątkowe powstałe w zasadzie po ogłoszeniu upadłości, a wynikające z reguły z czynności syndyka lub zarządcy masy upadłości, w tym z czynności dokonywanych przez upadłego, jeżeli w postępowaniu z możliwością zawarcia układu powierzono mu sprawowanie zarządu masą; do wierzytelności w stosunku do masy upadłości zaliczyć należy także te, które wynikają ze stosunków obligacyjnych zawiązanych jeszcze przed ogłoszeniem upadłości, w które to stosunki po ogłoszeniu upadłości "wstąpił" syndyk (lub zarządca masy), np. należność z tytułu czynszu najmu za okres po ogłoszeniu upadłości (A. Jakubecki, Komentarz do art. 236 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze, Lex nr 96136).

Stanowisko powyższe potwierdził również Sąd Najwyższy w wyroku z 4 listopada 1997 r. II CKN 439/97 (Lex nr 1227188) wskazując, że wierzytelności powstałe przed datą ogłoszenia upadłości są wierzytelnościami skierowanymi przeciwko upadłemu, a powstałe po tej dacie - wierzytelnościami przeciwko masie upadłości.

Z powyższego wynika, że wierzytelność PARP wobec spółki jest wierzytelnością w stosunku do masy upadłości. Z art. 144 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego wynika, że z dniem ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego dochodzi do zmiany strony postępowania sądowego i administracyjnego dotyczącego masy upadłości. Postępowania takie mogą być bowiem wszczęte i dalej prowadzone jedynie przez syndyka lub przeciwko niemu. Postępowania te stosownie do treści art. 144 ust. 2 cyt. ustawy syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym. Upadły pozbawiony jest więc legitymacji formalnej do występowania w tych postępowaniach, legitymację tę ma bowiem syndyk. Nie ulega więc wątpliwości to, że po ogłoszenia upadłości stroną toczącego się postępowania podatkowego (w tym przypadku administracyjnego) staje się syndyk, a wobec tego wszelkie pisma w tym postępowaniu powinny być doręczane jemu, a nie upadłemu (por wyrok NSA z 29 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 1018/12).

Powyższe oznacza, że w tej sprawie organy prawidłowo prowadziły postępowanie z udziałem strony - Syndyka i prawidłowo skierowały decyzję do Syndyka. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., art. 28 oraz art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Nie jest również zasadny zarzut ujęty w punkcie II.2 petitum skargi kasacyjnej. Niezasadność tego zarzutu opiera się na tym, że wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył, poprzez błędną wykładnię, postanowień art. 342 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 343 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2015 roku. Zastrzec należy, że wskazane nienaruszenie ww. regulacji prawa upadłościowego wiąże się z tym, że Sąd ten w ogóle nie zastosował tych przepisów w tej sprawie. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie mógł tych przepisów w ogóle zastosować, gdyż w żadnej mierze nie stanowią one podstawy prawnej decyzji w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania na realizację projektu. Decyzja rozstrzygająca o zwrocie dofinasowania na realizację projektu wyłącznie potwierdza (określa) obowiązek świadczenia pieniężnego Beneficjenta na rzecz organu administracyjnego. Może ponadto stanowić podstawę do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie są natomiast elementem stanu prawnego i faktycznego takiej decyzji zagadnienia dotyczące kwestii kolejności zaspokajania wynikających z takiego aktu administracyjnego wierzytelności, co natomiast stanowi wyłączną materię szeroko pojmowanej procedury upadłościowej regulowanej przepisami Prawa upadłościowego, która - co należy podkreślić - leży poza właściwością organów administracyjnych oraz poza kognicją sądów administracyjnych.

Nie jest wreszcie zasadny zarzut ujęty w punkcie II.3 petitum skargi kasacyjnej. Nieuwzględnienie tego zarzutu wiąże się z wcześniejszym ustaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny, że w tej sprawie mamy do czynienia z zobowiązaniem spółki powstałym już po ogłoszeniu upadłości spółki w dniu 20 lutego 2015 r. W konsekwencji zastosowanie znalazł art. 144 ust. 1 i 2 , a nie art. 145 ust. 1 Prawa upadłościowego. Ponadto według Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego przez organy administracyjne w związku z postanowieniami art. 144 ust. 1 i 2 Prawa upadłościowego abstrahuje od tego, do jakiej kategorii należności zostanie ujęta należność publicznoprawna przypadająca za okres po ogłoszeniu upadłości.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku - na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 wyroku – na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a. § 14 ust. 1 pkt 2 lit.a w zw. z § 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804) zasądzając od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu kwotę 18.750 zł za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie oraz udział w rozprawie przed NSA.