III SA/Wa 2369/14 - Postanowienie

Data orzeczenia	2014-09-02	
Data wpływu	2014-07-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Małgorzata Długosz-Szyjko /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty	
Hasła tematyczne	Wstrzymanie wykonania aktu	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Skarbowej	
Treść wyniku	Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art. 61 par. 3 i par. 5; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.	
Sentencja
Dnia 2 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji	
Uzasadnienie
Skarżąca – H. M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych.

W skardze Skarżąca zawarła ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że w razie wyegzekwowania wynikającej z zaskarżonej decyzji kwoty w wysokości 4.139 r. może zajść niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody. Skarżąca jest bowiem emerytką, która nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednakże swojego wniosku. Skarżąca podniosła jedynie, że jest emerytką, która nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności. Z faktu tego wywiodła, że poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody.

W ocenie Sądu Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych okoliczności, które w istocie wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Skarżąca nie wskazała nawet, na czym szkoda taka miałby w jej konkretnym przypadku polegać. Nie załączyła także do wniosku żadnych dokumentów, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd nie stwierdził również, aby w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, znajdowały się dokumenty obrazujące obecną sytuację majątkową Skarżącej (co mogłoby umożliwić dokonanie powyżej wskazywanej oceny) lub też uprawdopodobniające twierdzenia Skarżącej o grożącym jej niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody.

W świetle powyższego stwierdzić trzeba więc, że Skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo-administracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.