II SA/Gl 1219/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-05	
Data wpływu	2025-09-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Krzysztof Nowak
Renata Siudyka
Tomasz Dziuk /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2025 nr 0 poz 1691; art. 129, art. 134; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 106 par. 3, art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. w K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 28 lipca 2025 r. nr WINB.WOA.7721.244.2025.KZ w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 lipca 2025 r. nr WINB.WOA.7721.244.2025.2025.KZ Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej: ŚWINB, organ) działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca

1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm., dalej p.b.) w wyniku rozpatrzenia odwołania S. sp. z o. o. w K. (dalej: Spółka, strona skarżąca) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PINB) z dnia 13 czerwca 2025 r., którą organ I instancji nakazał Spółce rozbiórkę parkingu na działce rolnej [...] w I., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 13 czerwca 2025 r. PINB wydał decyzję, którą nakazał stronie skarżącej rozbiórkę parkingu na działce rolnej nr [...] w I. przy ul. [...].

Podał, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone Spółce w dniu 20 czerwca 2025 r., zaś w dniu

23 lipca 2025 r. do ŚWINB wpłynęło odwołanie S. sp. z o.o. reprezentowanej przez pełnomocnika z dnia 7 lipca 2025 r.

Następnie organ podał podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ II instancji zobowiązany jest do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Zaznaczył, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało doręczonej skarżącej Spółce 20 czerwca 2025 r. Czternastodniowy termin na złożenie odwołania upłynął zatem 4 lipca 2025 r., natomiast odwołanie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej 7 lipca 2025 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.

W piśmie z dnia 1 września 2025 r. S. sp. z o. o. w K., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na ww. postanowienie ŚWINB, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podczas gdy przez błąd pracownika administracyjnego strony skarżącej, dowiedziała się ona o doręczeniu decyzji z dnia 13 czerwca 2025 r. w dniu 23 czerwca 2025 r., co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, że odwołanie od decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu. Jednocześnie skarżąca Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania na okoliczność daty dowiedzenia się o doręczeniu decyzji oraz błędu pracownika co do poinformowania o dacie jej doręczenia, uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę pełnomocnik argumentował, że pracownik poinformował, stronę skarżącą o odbiorze przesyłki 23 czerwca 2025 r., pomimo, że odebrał ją

20 czerwca. Strona skarżąca, przekonana o doręczeniu decyzji 23 czerwca, złożyła odwołanie 7 lipca 2025 r., a więc z zachowaniem czternastodniowego terminu.

W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2026 r., poz. 143, ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Kontrolując zaskarżone postanowienie w oparciu o wskazane powyżej kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego oraz mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa procesowego, Tymczasem jedynie takie naruszenie norm procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w świetle powyższych przepisów p.p.s.a. daje podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie ŚWINB, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB w B. z 13 czerwca 2025 r. nr [...], którą nakazano stronie skarżącej rozbiórkę parkingu na działce rolnej nr [...] w I.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Powołany przepis obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego, w ramach którego podejmowane są czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego odwołania, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie, zobowiązuje organ do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 134 k.p.a., a więc postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia. Treść art. 134 k.p.a. została sformułowana w sposób jasny, kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Po stwierdzeniu niedotrzymania terminu do złożenia odwołania organ odwoławczy nie może już merytorycznie rozpatrzyć odwołania, ale ma obowiązek wydania postanowienia, stwierdzającego uchybienie terminowi. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka odwoławczego prowadziłoby do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności (tj. rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.)

W realiach rozpoznawanej sprawy dla oceny prawidłowości kontrolowanego postanowienia ŚWINB, stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania kluczowe znaczenie ma ustalenie daty, w której rozpoczął się bieg terminu na wniesienie odwołania tj. daty doręczenia decyzji PINB w B. z 13 czerwca

2025 r.

Według ustaleń organu decyzja ta została doręczona stronie skarżącej w dniu 20 czerwca 2025 r. Według Sądu ustalenie to jest prawidłowe. Wskazana przez organ data doręczenia wynika jednoznacznie ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 44 akt administracyjnych). Oznacza to, że 14 dniowy termin na wniesienie odwołania upłynął w dniu 4 lipca 2025 r.

Tymczasem, jak wynika z pieczęci urzędu pocztowego na znajdującej się w aktach sprawy koperty, w której przesłane zostało odwołanie, przesyłka polecona zawierająca to odwołanie została nadana w dniu 7 lipca 2025 r. Zdaniem Sądu nie budzi więc żadnych wątpliwości to, że odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia 13 czerwca 2025 r. zostało złożone z uchybieniem 14 dniowego terminu na jego wniesienie. ŚWINB prawidłowo ustalił zarówno datę, w której doręczono decyzję organu I instancji oraz datę, w której skarżący wniósł odwołanie i w odniesieniu do tak ustalonego stanu faktycznego sprawy prawidłowo zastosowało art. 134 w związku z art. 129 § 2 k.p.a.

Podniesiony przez stronę skarżącą zarzut, że odbierający przesyłkę zawierającą decyzję pracownik przekazał ją z trzydniowym opóźnieniem nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu to na skarżącej Spółce jako przedsiębiorcy spoczywa obowiązek takiego zorganizowania procesu przyjmowania i wydawania korespondencji, aby do opisanej sytuacji nie dochodziło. W jego interesie leży także właściwe pouczenie i przeszkolenie personelu w omawianej kwestii. Według Sądu uchybienie pracownika Spółki w prawidłowym poinformowaniu o dacie wpływu decyzji nie zwalnia strony skarżącej od obowiązku zachowania terminu do wniesienia odwołania. Wymaga przy tym podkreślenia, że niezachowanie przez pracownika należytej staranności pociąga również konsekwencję dla Spółki, w której jest zatrudniony. Strona bowiem ponosi odpowiedzialność za działania lub zaniechania swoich pracowników.

Natomiast odnosząc się do wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania na okoliczność dowiedzenia się o dacie doręczenia decyzji - należy zauważyć, że stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Brak jest jednak podstaw prawnych do przeprowadzania przez sąd administracyjny dowodu z przesłuchania świadków. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. Tym samym więc przeprowadzenie wnioskowanego dowodu było, w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a., wykluczone.

Mając na względzie przedstawione dotychczas rozważania Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa w kontrolowanym postanowieniu, które w świetle cytowanego na wstępie art. 145 § 1 p.p.s.a. dawałyby podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.