Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...]

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A.

S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012r., znak: [...]; odmawiającej stwierdzenia, na wniosek A. S.,

nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010r., Nr [...], znak:

[...]: zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Polskiej

Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej

sieci [...], w skład której wchodzą: wieża kratowa, system anten nadawczo-

odbiorczych wraz z okablowaniem, kontener techniczny, zjazd, przyłącze energetyczne

i ogrodzenie w Ł. przy ul. O., dz. nr ew. [...] i [...] - utrzymał w

mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że projekt budowlany

zatwierdzony ww. decyzją Starosty [...] dotyczy budowy bazowej stacji

nadawczo-odbiorczej. Na projektowanej wieży zostaną zainstalowane trzy anteny

sektorowe Dual Band typu AS-5 pracujące w paśmie GSM/DCS, trzy anteny sektorowe

typu AS-2 pracujące w paśmie DCS, cztery anteny radiolinii typu AM-1. Wyposażenie

dodatkowe stanowią urządzenia zasilające, sterujące oraz aparatura nadawcza

zainstalowane u podnóża wieży w specjalnym kontenerze.

Organ przywołał przepisy art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy

Prawo budowlane. Stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 201 Or.

nie narusza w sposób rażący postanowień art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa

budowlanego. Inwestor [...] Sp. z o.o. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na

budowę z dnia [...] lipca 2010r., złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o

posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Planowana

inwestycja, nie wymagała natomiast uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu. Z akt sprawy wynika bowiem, że obszar na którym

zaprojektowano sporny obiekt, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęty był

postanowieniami uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2001 r. Nr

[...]; w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy

[...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] grudnia 2001 r. Nr [...] poz. [...]). Inwestycja

nie narusza ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie bowiem z zapisami ww. uchwały dnia [...] października 2001r. Nr [...];

działki inwestycyjne położone są na obszarze oznaczonym symbolem P/U o

podstawowym przeznaczeniu na działalność produkcyjną oraz składowanie i

magazynowanie i usługi handlu o niskiej intensywności zagospodarowania. Na ww.

terenie dopuszcza się również urządzenia infrastruktury technicznej jako uzupełniające

przeznaczenie terenu (wypis z planu zagospodarowania przestrzennego gminy

[...] dotyczący terenu oznaczonego symbolem P/U, karta 32 akt organu stopnia

podstawowego).

Odnosząc się do argumentacji odwołania, dotyczącej niezgodności

przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w

zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy do dwóch kondygnacji naziemnych, organ

wskazał, że pojęcie "kondygnacji" użyte w ww. przepisie miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego, nie zostało w tym akcie zdefiniowane, a definicja

legalna pojęcia "kondygnacja" zawarta w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim

powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie stanowi, że przez pojęcie kondygnacji

należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku (..). Stacja bazowa,

nie stanowi ona budynku, w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i nie podlega

ograniczeniom stanowionym ww. zapisem miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego.

W dalszej kolejności Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że

stosownie do postanowień art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r., o

udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w

ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr

199, poz. 1227 ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest

wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać

na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na

środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09

listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco

oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z

kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na

środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257. poz. 2573 z późn. zm.) w brzmieniu

obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji organu powiatowego,

przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko wymagającymi

sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są instalacje

radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii,

emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0.03 MHz do 300.000 MHz,

w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej

anteny wynosi : a) nie mniej niż 2.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się

w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki

promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W. a miejsca dostępne dla ludności

znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi

głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W. a miejsca

dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka

elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż

20.000 W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r.

przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko i mogącymi

wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są

instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, nie wymienione w § 2

ust. 1 pkt 7. z wyłączeniem radiolinii. emitujące pola elektromagnetyczne o

częstotliwościach od 0.03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc

promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż

15 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od

środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej

niż 100 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż

20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c)

nie mniej niż 500 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie

większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania

tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w

odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki v

promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W. a miejsca dostępne dla ludności

znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka

elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż

5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200

m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki

promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W. a miejsca dostępne dla ludności

znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka

elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Organ wskazał, że w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę

inwestor złożył dokument, co do kwalifikacji spornego przedsięwzięcia i obowiązku

sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządzona przez mgr inż.

K. K., z której wynika, że przedmiotowa inwestycja nie

kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przez

co nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na

realizację przedsięwzięcia. Projektowane anteny typu Kathrein AS-5 emitują pola

elektromagnetyczne o częstotliwościach od 824 MHz do 960 MHz oraz od 1710 MHz do

1880 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla

pojedynczej anteny wynosi od 3732.53W do 4467.02W. Zaś, projektowane anteny typu

Kathrein AS-2 emitują pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 1920MHz do

2170MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla

pojedynczej anteny wynosi 1066.48 W. Wzdłuż osi maksymalnego promieniowania

anten typu Kathrein AS-5 nie ma miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie

większej niż 200m od środka elektrycznego anteny, bowiem - jak wynika z rys. nr [...].

(«Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania [...]" - karta [...] akt organu

stopnia podstawowego) - wzdłuż osi maksymalnego promieniowania anten typu

Kathrein AS-5 (na długości 200m) znajdują się trzy budynki położone o 19.64m. 19.67m

oraz 9.87m poniżej głównej osi wiązki. Również wzdłuż osi maksymalnego

promieniowania projektowanych anten typu Kathrein AS-2 nie ma miejsc dostępnych

dla ludności w odległości nie większej niż 70 m.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, sporna inwestycja nie

należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź też

mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym nie

wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację

przedsięwzięcia. Ponadto, jak wynika z kwalifikacji spornego przedsięwzięcia do

obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację

przedsięwzięcia - "w otoczeniu stacji przebywanie ludzi będzie podlegało

ograniczeniom, przyjmując odpowiednie marginesy bezpieczeństwa, w zasięgu dla

anten rozsiewczych do maksymalnie ok. 85.9 m od anten nadawczych w szczególności

w głównych kierunkach ich promieniowania, generalnie od wysokości 31,05m n.p.t. do

wysokości 57.45 m n.p.t. natomiast dla anteny radiolinii do maksymalnie ok. 83,25m od

anteny nadawczej, generalnie od wysokości 46.75 m n.p.t. do wysokości 48.95 m n.p.t.

Zasięgi tych obszarów wyznaczają przestrzeń, w której obowiązuje pełne ograniczenie

przebywania ludzi niezwiązanych z obsługą stacji. Nie mniej jednak ze względu na

sposób zagospodarowania terenu lokalizacji i terenów sąsiednich oraz przeznaczenia

tych terenów, realizacja przedsięwzięcia nie narusza interesów osób trzecich i nie

zachodzi konieczność ustanawiania odrębną decyzją ograniczeń użytkowania terenów

znajdujących się w zasięgu tych obszarów. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten

można stwierdzić, że przewyższają one otaczającą zabudowę".

Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że

kwestionowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 201 Or. Nr [...].

znak: [...]; nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156

§ 1 pkt 1-7 k.p.a. tj. decyzja nie narusza przepisów o właściwości, nie została wydana

bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją

ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była

niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w

razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady

powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Dodatkowo, odnosząc się do argumentacji strony skarżącej dotyczącej

naruszenia w toku niniejszego postępowania art. 7 i 77 k.p.a., Główny Inspektor

Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem w toku

postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia

nieważności decyzji organ bada stan prawny i faktyczny istniejący w dniu wydania

kontrolowanego rozstrzygnięcia. Co do zasady niedopuszczalne jest uzupełnianie

materiału dowodowego i orzekanie na podstawie dokumentacji, którą nie dysponował

organ wydający kontrolowane rozstrzygnięcie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe

decyzję wniosła A. S.. Skarżąca zarzuciła: naruszenie przepisów

postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 138 § 1 k.p.a.

poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca

2012 r. podczas gdy prawidłowym było uchylenie w całości ww. decyzji stwierdzenie

nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. ewentualnie

uchylenie tej decyzji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ

pierwszej instancji; art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa w zw. z art. 32 ust. 4 raz 35 ust. 1 pkt 1

ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 oraz § 12 uchwały nr

[...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2001 r. poprzez

przyjęcie, iż powołane w uzasadnieniu zmiana planu zagospodarowania

przestrzennego gminy [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w

[...] z dnia [...] października 2001 r. mogła stanowić podstawę wydania decyzji

przez Starostę [...], podczas gdy stanowiła ona jedynie zmianę

dotychczasowego starego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

wprowadzonego uchwałą nr [...] Rady Narodowej w [...] z dnia [...]

lutego 1984r., który zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przestał obowiązywać, co należy uznać

za niewystarczającą przesłankę obowiązywania określonych w niej zapisów, a tym

samym brak podstaw do uwzględnienia go przy wydawaniu decyzji przez Starostę

[...]; art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa w zw. z art. 7, 77 i 80 § 1 k.p.a. poprzez

przyjęcie, iż prawidłowo doszło do przebadania przez Starostę [...]

przeznaczenia terenu wokół stacji bazowej zgodnie z zapisami planu

zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy ww. organ nie dokonał w tym zakresie

własnych ustaleń, natomiast oszczędna analiza w powyższym zakresie zawarta w

dokumencie pochodzącym od strony pt. Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku

uzyskania [...] zawierała niezgodne z planem stwierdzenia, czym organ ten w

konsekwencji, rażąco naruszył przepisy postępowania tj. art. 7, 77 i 80 § 1 k.p.a., art.

156 ust. 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 3

ust. 1 pkt 8 i § 2 ust. 1 pkt 7 poprzez przyjęcie, iż w zakresie inwestycji objętej decyzją

Starosty [...] nie zachodziła konieczność uprzedniego uzyskania raportu

oddziaływania na środowisko; art. 156 ust. 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1

ustawy Prawo budowlane oraz § 4, 5, 6 ust. 3 pkt 1 uchwały Rady gminy w [...]

z dnia [...] października 2001 r. nr [...] poprzez uznanie, iż prawidłowo przyjęto

w decyzji Starosty [...], iż inwestycja w postaci stacji bazowej nie naruszała

ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikającego z ww.

uchwały z dnia [...] października 2001 r. nr [...], gdyż obszar, na którym

zaprojektowano przedmiotową inwestycję, oznaczony symbolem P/U - tereny

budownictwa produkcyjno-usługowego przewidywał jako przeznaczenie uzupełniające

m.in. urządzenia i sieci infrastruktury technicznej; art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.

oparcie się przy ocenie prawidłowości wydania decyzji przez Starostę [...]

zaistnienia przesłanek uzasadniających stwierdzenie jej nieważności - na dokumencie,

który nie stanowił akt postępowania, w oparciu o które wydano decyzją tego organu,

gdyż został on przedstawiony przez wnioskodawcę już po wydaniu tej decyzji, tj . rys. nr

2 mającym wg. organu drugiej instancji, stanowić załącznik do przedstawionego przez

wnioskodawcę w tamtejszym postępowaniu prywatnego dokumentu pt. Kwalifikacja

przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania [...]"; art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z

§ 3 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez

przyjęcie definicji legalnej pojęcia "kondygnacja" dla interpretacji zapisów zmiany

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wprowadzonej

uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2001 r. a zatem na

podstawie aktu, który nie istniał w chwili formułowania zapisów ww. zmiany planu.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi skarżąca wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji

Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr

[...] oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów

postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że uznaje skargę za bezzasadną i

wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.

Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), było

poddanie zaskarżonej decyzji ocenie pod względem zgodności z przepisami prawa.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada

przepisom prawa.

Sąd w pełni podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej

decyzji. Organ zasadnie stwierdził, że decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu

nieważnościowym nie jest obarczona żadną z wad o jakiej mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Zarzuty skargi nie mają uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy.

I tak, w sprawie pozwolenia na budowę udzielonego kontrolowaną decyzją mógł

mieć zastosowanie plan zagospodarowania przestrzennego wskazany przez organ.

Pomimo braku wyraźnej regulacji dotyczącej uchwał podjętych na podstawie przepisów

ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139)

w sprawie zmiany planów, uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., należałoby

przyjąć, że zachowują one moc obowiązującą, o ile mają na tyle samodzielny charakter,

iż w zakresie objętym nowelizacją mogą w sposób zupełny określać przeznaczenie i

zagospodarowanie terenu.

W postępowaniu nieważnościowym, gdzie o wadliwości decyzji może decydować

tylko rażące, a więc kwalifikowane naruszenie prawa, ustalenie wady w oparciu o inną

ocenę dopuszczalności zastosowania planu jest niedopuszczalne. Wada, wskazująca

na potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego w postępowaniu

nieważnościowym, musi bowiem mieć charakter oczywistego naruszenia prawa, a nie

naruszenia ustalonego w wyniku interpretacji przepisu prawa.

Zdaniem Sądu, gdy zważyć na ww. wskazania, dopuszczalność inwestycji mogła zostać oceniana, w postępowaniu o pozwolenie na budowę, przez pryzmat ww. planu

zagospodarowania przestrzennego, a w świetle tego dokumentu była dopuszczalna.

Inwestycja stanowiła formę infrastruktury technicznej i tylko wyłączenie w planie takiej

inwestycji mogłoby stanowić o zakazie jej sytuowania na danym terenie.

Nie ma racji skarżąca, kiedy wiąże wysokość wierzy objętej pozwoleniem z

zapisem planu, co do ilości pięter budynków na tym terenie. Liczba pięter budynków w

żaden sposób nie determinuje oceny dopuszczalności niniejszej inwestycji z punktu

widzenia jej wysokości. Sąd w pełni podziela wywody organu.

W ocenie Sądu, zasadnie w sprawie oceniono brak obowiązku inwestora w

zakresie raportów oddziaływania inwestycji na środowisko. Także w tym zakresie

wywody organu Sąd uznaje za w pełni wyczerpujące. Podkreślić należy, że dokument

złożony przez inwertora, został sporządzony przez osobę uprawnioną i mógł być dla

organu wiążący. W zakresie powyższej analizy organ, wbrew wywodom skarżącej, nie

dopuścił się w niniejszym postępowaniu naruszenia zasad wynikających z przepisów

art. 7, 77 k.p.a.

Jak wskazywano to już wyżej, postępowanie nieważnościowe jest szczególnym

trybem umożliwiającym poddanie decyzji ocenie pod względem zgodności z przepisami.

Jednak wady, które mogłyby doprowadzić do jej wyeliminowania muszą mieć charakter

wad kwalifikowanych , stanowić rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt

2 k.p.a. Sąd podziela argumentację organu, że kontrolowana w niniejsze sprawie

decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa i jak wskazał organ nie

obarcza jej także żadna inna przesłanka nieważnościowa w rozumieniu ww. przepisu

k.p.a.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270).