Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 29 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu w dniu 29 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi C.T. na zawiadomienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozpoznania skargi wniesionej w trybie art. 227 K.p.a. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę

C.T pismem (zatytułowanym: "odwołanie") z dnia 25 sierpnia 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie skargę na działalność Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie dotyczącej realizacji nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, w związku z pismem organu

z dnia 30 lipca 2014 r., nr [...]

W uzasadnieniu strona podniosła, że w zawiadomieniu z dnia 30 lipca 2014 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej (błędnie nazwanym przez stronę decyzją) odmówił jej prawa do otrzymania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zwrotu środków pieniężnych stanowiących – kwotę ulgi na dzieci w podatku dochodowym od osób fizycznych.

W nawiązaniu do argumentacji organu strona wskazała: "Kwestionuję brak środka zaskarżenia wobec podejmowanych decyzji przez Urząd Skarbowy. jest to sprzeczne z Konstytucją. Wnoszę o nakazanie wydania decyzji Urzędowi Skarbowemu dotyczącej zaboru pieniędzy, wnoszę o nakazanie Dyrektorowi Izby Skarbowej wydanie decyzji w skarżonej sprawie. Wnoszę o nakazanie zwrotu zabranych pieniędzy, bowiem to odpis – ulga na dzieci z podatku dochodowego a nie dochód służący do zaboru. Wnoszę o ustalenie środka odwoławczego od podejmowanych decyzji przez Urzędy Skarbowe i żądam stwierdzenie do zastosowania takiego środka przez stronę zgodnie z Europejską Konwencją Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.".

Ponadto strona w treści uzasadnienia podkreśliła, że "sprawa zaboru pieniędzy jest aktem czynności administracyjnych, i Naczelnik I Urzędu Skarbowego zobowiązany był wydać decyzje o przekazaniu tych pieniędzy komornikowi, ja mam mieć świadomość ile mi zabrano a w szczególności Naczelnik Urzędu Skarbowego powinien odmówić wydania tych pieniędzy komornikowi bo nie jest to nadpłata

a ulga na dziecko właśnie.".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej, gdyż o sposobie załatwienia w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego skargi na działanie organu podatkowego stanowiło realizację wynikającego z art. 237 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązku i nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, ani też nie kształtuje praw lub obowiązków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", gdyż do jej rozpoznania nie jest właściwy sąd administracyjny.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – dalej: "u.u.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Poddanie w przepisie art. 1 u.u.s.a. wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści

art. 3 p.p.s.a., który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne.

Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków,

inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] stanowi jedną z prawnych form działania administracji wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Należy wskazać, że przedmiotowe pismo nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto ww. pismo nie jest innym niż decyzja, czy postanowienie aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia

30 lipca 2014 r., nr [...] nie posiada tej ostatniej cechy, co przesądza

o niezaskarżalności tego typu czynności.

Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na podstawie

art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. mogą być akty lub czynności, które: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3, są podejmowane w sprawach indywidualnych, albowiem akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa (por. postanowienie NSA z 28 listopada 2005 r., I OSK 1756/06, dostępne w Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 29-30).

W ocenie Sądu pozwala to zakwalifikować skargę, jako skargę wniesioną na podstawie art. 227 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej: "k.p.a.". Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia ma okoliczność, że skarga z art. 227 k.p.a. nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w p.p.s.a. Skarga z art. 227 k.p.a. jest bowiem odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów podmiotów, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialnotechniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy.

Z kolei skargi, o których mowa w p.p.s.a. są sformalizowanym środkiem sądowej kontroli działalności administracji publicznej, której zakres wyznacza

art. 3 p.p.s.a., z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje skargi na decyzje i inne akty administracyjne oraz na bezczynność organu administracji publicznej w ich wydaniu, nie rozpatruje natomiast skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2002 r.,

II SA/Wr 3121/01, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dodatkowo wyjaśnić należy, że zasadą w postępowaniu sądowym jest, stosownie do przepisu art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a., niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie jednak z art. 222 p.p.s.a. nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Z tych powodów Sąd nie wzywał skarżącego do wniesienia wpisu od skargi.

W związku z powyższym skarga jest niedopuszczalna i na podstawie

art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.