Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 985/20 o odrzuceniu skargi B.B. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych [...] z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zdolności do służby postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 985/20, odrzucił skargę B.B. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie zdolności do służby.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skoro zaskarżone orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 maja 2019 r., to uznać należy, że najwcześniej z tą datą jego adresat – skarżący w niniejszej sprawie, mógł zapoznać się z jego treścią i zgodnie z zawartym w nim pouczeniu, wnieść skargę do sądu administracyjnego. Następnie Sąd pierwszej instancji podniósł, że w sprawie CKL dokonała doręczenia orzeczenia objętego skargą do Sądu w dniu 27 maja 2020 r., a zatem od tego zdarzenia rozpoczął się bieg terminu do jego zaskarżenia. Tymczasem, skarga została nadana w dniu 8 kwietnia 2020 r., a więc przed rozpoczęciem biegu terminu do jej wniesienia, dla którego w badanej sprawie zdarzeniem otwierającym możliwość złożenia skargi z zachowaniem ustawowego terminu, był dzień 27 maja 2020 r., w którym skarżący kwitował osobiście odbiór zaskarżonego orzeczenia. Wobec powyższego wniesioną skargę Sąd uznał za przedwczesną i tym samym niedopuszczalną. Dlatego też, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., WSA w Warszawie skargę odrzucił.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. niezastosowanie art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez pozbawienie skarżącego prawa do rzetelnego procesu sądowego i odrzucenie skargi jako przedwczesnej;

2. przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie poprzez przyjęcie, że skarga była niedopuszczalna, albowiem wniesiono ją przed doręczeniem stronie orzeczenia, w sytuacji gdy orzeczenie Komisji skutecznie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 marca 2020 r., a zatem skarga z dnia 8 kwietnia 2020 r. była wniesiona w terminie i była dopuszczalna.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych, a nadto wniósł o dopuszczenie dowodu na okoliczność faktycznej daty doręczenia skarżącemu orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej [...], potwierdzenia przez Centralną Komisję Lekarską przesłania orzeczenia do Komendy Miejskiej PSP [...] w dniu 4 marca 2020 r. oraz przekazania do Centralnej Komisji Lekarskiej skargi B.B. w dniu 16 kwietnia 2020 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżone orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 marca 2020 r. Nieprawdziwe jest zatem stwierdzenie, że skarga została nadana przed rozpoczęciem biegu terminu do jej wniesienia. Dniem rozpoczynającym bieg terminu do złożenia skargi był 19 marca 2020 r. Skarżący wniósł skargę w dniu 8 kwietnia 2020 r., a zatem z zachowaniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji rozpoznawał sprawę na podstawie niepełnych akt administracyjnych. Przede wszystkim w aktach tych brak jest dowodu doręczenia skarżącemu kasacyjnie przez Centralną Komisję Lekarską zaskarżonego orzeczenia z dnia [...] marca 2020 r. Ponadto w aktach tych brak jest również dokumentu potwierdzającego doręczenie stronie orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]. Z treści znajdującej się pod pouczeniem zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej wynika wprost, że orzeczenie wysłano listem poleconym pod adres zamieszkania orzekanego, co zostało ponadto odnotowane w karcie podjętych czynności orzeczniczych Komisji, w której pod datą 4 marca 2020 r. wpisano: "wydano orzeczenie [...] i rozesłano: KM PSP [...], RKL [...], zaint.". W aktach natomiast brak jest dokumentu potwierdzającego fakt doręczenia tego orzeczenia skarżącemu. Jednym dokumentem potwierdzającym fakt doręczenia zaskarżonego orzeczenia jest doręczenie tego orzeczenia do Wydziału Kadr Komendy Miejskiej PSP [...], które nastąpiło w dniu 17 marca 2020 r.

Podkreślenia ponadto wymaga niekonsekwencja w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji. W pierwszej części swojego uzasadnienia WSA w Warszawie podnosi bowiem, że: "zaskarżone orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 maja 2019 r., (...)" by następnie wskazać, że: "CKL dokonała doręczenia orzeczenia objętego skargą do Sądu w dniu 27 maja 2020 r., a zatem od tego zdarzenia rozpoczął się bieg terminu do jego zaskarżenia." Dla potwierdzenia tego faktu nie wskazuje jednak żadnego dokumentu. W aktach sprawy znajduje się natomiast zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że w dniu 27 maja 2019 r. skarżący odebrał bliżej nieokreśloną przesyłkę nadaną przez [...] Rejonową Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych [...]. Brak jest zaś dokumentu, który potwierdzałby, że skarżący odebrał jakąkolwiek przesyłkę w dniu 27 maja 2020 r. Ponadto nie jest możliwe, aby organ pierwszej instancji w dniu 27 maja 2019 r. doręczył skarżącemu orzeczenie organu drugiej instancji z dnia [...] marca 2020 r. Zasadnie zatem skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez pozbawienie go prawa do rzetelnego procesu sądowego. Sąd pierwszej instancji nie przeanalizował materiału dowodowego przed wydaniem swojego rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji będzie zobowiązany wezwać Centralną Komisję Lekarską do uzupełnienia akt administracyjnych poprzez nadesłanie zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącego kasacyjnie orzeczenia z dnia [...] marca 2020 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2019 r., aby możliwe było rzetelne ustalenie terminu do wniesienia skargi.

Uchybienia powyższe powodują, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Odnosząc się do wniosku zawartego w skardze kasacyjnej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wskazać należy, że zgodnie z art. 209 P.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA z 2008 r., nr 2, poz. 23). Takim postanowieniem jest postanowienie o odrzuceniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjnym nie miał więc podstawy prawnej do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zwrot kosztów podstępowania.