Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. M., D. M. (zam. w [...]), D. M. (zam. w [...]) i Z. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 1949/24 o odmowie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu z 8 lipca 2025 r. w sprawie ze skargi T. M., D. M. (zam. w [...]), D. M. (zam. w [...]) i Z. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 17 września 2024 r. znak: SKO-GN-4160-109/24 w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 8 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji"), na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") zwrócił T. M., D. M. (zam. w [...]), D. M. (zam. w [...]) i Z. M. (dalej: "Skarżący") kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych z tytułu nienależnie uiszczonej opłaty od skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że skarga kasacyjna Skarżących, od której uiszczono wpis w kwocie 50 złotych została odrzucona postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r. i w związku z tym wniesiona opłata została zwrócona.

Pismem z 4 sierpnia 2025 r., sprecyzowanym pismami z 22 września 2025 r. i 4 grudnia 2025 r. Skarżący T. M. wniósł o sprostowanie postanowienia z 8 lipca 2025 r. Uzasadniając wniosek podał, że oczywista pomyłka Sądu I instancji w ww. postanowieniu dotyczy istotnego naruszenia przepisów postępowania, polegającego na braku powołania podstawy prawnej w osnowie sentencji tego postanowienia.

Postanowieniem z 22 grudnia 2025 r. Sąd I instancji, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. odmówił sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu z 8 lipca 2025 r.

W uzasadnieniu podał, że postanowienie z 8 lipca 2025 r. nie wymaga sprostowania. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że jego podstawę stanowi przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zgodnie z którym, Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Skoro w niniejszej sprawie od skargi kasacyjnej uiszczono wpis w kwocie 50 złotych, opłata podlegała zwrotowi wobec odrzucenia skargi kasacyjnej.

Podał ponadto, że zgodnie z art. 138 p.p.s.a. sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu. Przepis art. 138 p.p.s.a., który - z uwagi na treść art. 166 p.p.s.a. - znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień, nie przewiduje więc wymogu umieszczania w sentencji orzeczenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Końcowo Sąd I instancji zauważył, że wniosek o sprostowanie orzeczenia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Co zaś istotne, w niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi z 4 marca 2024 r. jest już prawomocne.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli Skarżący, wnosząc o jego uchylenie.

W uzasadnieniu wskazali, że nie domagali się zmiany rozstrzygnięcia ani jego uzupełnienia w sensie materialnym lecz jedynie formalnego oznaczenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sentencji postanowienia, która to podstawa została jednoznacznie wskazana w jego uzasadnieniu. Ich zdaniem, żądanie to nie prowadziłoby zatem do modyfikacji rozstrzygnięcia, a jedynie do usunięcia uchybienia formalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Na mocy art. 166 powołanej ustawy uprawnienie to obejmuje również postanowienia sądu. W myśl powyższych przepisów sprostowaniu podlegają wadliwości występujące w sentencji orzeczenia - tak w jego części wstępnej (komparycji) oraz w rozstrzygnięciu (tenorze) - jak i w uzasadnieniu orzeczenia.

Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Trafnie przyjmuje się, że oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu lub omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami sprawy.

W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że sentencja postanowienia z 8 lipca 2025 r., której sprostowania domagają się Skarżący zawiera wszystkie niezbędne prawem elementy, o których mowa w art. 138 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniu Skarżących w tenorze sentencji ww. postanowienia nie podaje się podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak sobie tego życzą Skarżący. Prawidłowo została ona wskazana w uzasadnieniu do ww. postanowienia. Dodać należy przy tym, że uzasadnienie jest sprawozdaniem zawierającym zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie tej podstawy, co też uczynił Sąd I instancji.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.