Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r. o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w części decyzję nr [...] Prezydenta Miasta K. z [...] października 2019 r. w sprawie uchylenia po wznowieniu postępowania i ponownego ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2019 r. i w to miejsce określiło wysokość podatku od nieruchomości należnego za 2019 r. w kwocie łącznej [...] zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 233 § 1 pkt. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r., poz. 900 ze zm.); dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p", art. 2 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1659), uchwałę Nr XXXV/502/17 Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 13 września 2017 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Kołobrzeg (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego z 2017 r. poz. 3809).

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Prezydent Miasta K. uchylił decyzję ostateczną nr [...] z [...] lutego 2019 r. ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na [...] zł dotyczącą nieruchomości położonej przy ul. [...]. Jednocześnie orzekł o nowym naliczeniu podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie [...]zł.

Organ podatkowy I instancji uzyskał informację, iż ww. lokal będący współwłasnością B. i M. M. jest przedmiotem umowy najmu zawartej 6 czerwca 2017 r. z Firmą Handlowo Usługową M. I. (J. A.), która to osoba prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m.in. wynajmu obiektów turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania. W ocenie organu podatkowego oznacza to, że podatnicy powinni zgłosić ww. apartament jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nadto podatnicy dotychczas nie zgłosili do opodatkowania części wspólnych budynku o powierzchni 9,76 m2 przynależnych do lokalu mieszkalnego. Po wezwaniu przez organ podatkowy podatnicy złożyli korekty informacji IN, w których powierzchnię użytkową nieruchomości lokalowej wraz z częściami wspólnymi łącznie 59,70 m2 zadeklarowali jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś powierzchnię gruntu 43,69 m2 według stawki jak za grunty pozostałe. Dotychczas (pierwsza deklaracja złożona w 2007 r.) podatnicy deklarowali powierzchnię do opodatkowania jedynie w wymiarze 49,94 m2 według stawki jak za budynki mieszkalne.

Organ podatkowy z urzędu wznowił postępowanie w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta K. z [...] lutego 2019 r. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2019 r. Stwierdził, że podatnicy przed dniem wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości nie zgłaszali do opodatkowania części wspólnych budynku, jak również, że zawarli umowę najmu na lokal niemieszkalny z przedsiębiorcą, które przez najemcę zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto, w celu wyłączenia z opodatkowania najwyższą stawką okresów zajęcia lokalu na potrzeby własne organ podatkowy wezwał o dostarczenie zestawienia pobytów właścicieli lokalu w okresie trwania umowy. Podatnicy odmówili twierdząc, iż lokal był wykorzystywany na zaspokajanie własnych potrzeb mieszkaniowych z wyłączeniem krótkotrwałych okresów najmu. Po wezwaniu najemca drogą mailową dostarczył zestawienie pobytów turystów w lokalu.

Organ wskazał, że zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego i przekazanie go przez właściciela w posiadanie przedsiębiorcy, którego działalność gospodarcza polega na udostępnianiu lokali turystom (krótkotrwałe zakwaterowanie) powoduje, że lokal ten zostaje zajęty przez tego przedsiębiorcę na prowadzenie działalności gospodarczej niezależnie od tego, czy faktycznie został udostępniony osobom trzecim, czy też nie.

Ostatecznie organ podatkowy I instancji stwierdził brak opodatkowania części wspólnych budynków za cały rok podatkowy oraz zajęcie lokalu mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej. Wobec powyższego uchylił w całości decyzję dotychczasową i w tym aspekcie orzekł co do istoty sprawy.

Rozpatrując wniesione przez stronę odwołanie, Kolegium potwierdziło, że w sprawie spełniona została przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż podatniczka do czasu wszczęcia postępowania wznowieniowego nie ujawniła, iż sporny lokal był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Według Kolegium materiał dowodowy w postaci umowy najmu nieruchomości i ogólnodostępnych danych z CEIDG na okoliczności przedmiotu działalności M. I. pozwala na konstatację, że ta osoba jako przedsiębiorca wykorzystywała najmowany od podatniczki lokal (za jej wiedzą i zgodą) w celach prowadzenia działalności gospodarczej (tj. hotele i podobne obiekty zakwaterowania, pozostałe zakwaterowanie; wynajem i zarządzanie nieruchomościami), co przesądza o przyjętej stawce w podatku od nieruchomości. Podatniczka czerpała z tego konkretne korzyści finansowe, a mieszkanie stanowi dla niej lokatę kapitału, gdyż swoje potrzeby mieszkaniowe zaspokaja w W.. Decyzja organu I instancji nie uwzględniła jednak okoliczności, że w lutym, marcu, kwietniu i maju 2019 r. lokal nie był faktycznie zajmowany na działalność gospodarczą. Z tego powodu Kolegium orzekło reformatoryjnie.

B. M. zaskarżyła decyzję Kolegium w części, w jakiej decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy, tj. co do kwoty [...]zł, ponad kwotę [...]zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię umowy łączącej skarżącą z M. I. z 6 czerwca 2017 r. z pominięciem rzeczywistej woli stron co do ukształtowania tego stosunku prawnego jako swoistej umowy ramowej i umowy o zarządzanie oraz uznanie, iż była to umowa najmu, na podstawie której M. I. zajął na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w K., podczas gdy ww. umowa nie stanowiła umowy najmu i nie stanowiła podstawy zajęcia lokalu przez M. I., w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

2. art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie złożonych przeze skarżącą wniosków o:

a) przeprowadzenie dowodu z przesłuchania M. I., na okoliczność:

- wykorzystywania przez skarżącą i jej męża M. M. przedmiotowego lokalu dla własnych potrzeb mieszkaniowych w okresie obowiązywania ww. umowy,

- nieobjęcia przedmiotowej nieruchomości w posiadanie zależne przez M. I.,

- sposobu wykonywania umowy zawartej z M. I.,

b) przeprowadzenie dowodu z kopii korespondencji z M. I., z której wynika, że w okresie obowiązywania umowy z M. I. skarżąca pozostawała posiadaczem przedmiotowego lokalu,

podczas gdy przeprowadzenie ww. dowodów miało kluczowe znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji dla jej rozstrzygnięcia;

3. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i uznanie, że przedmiotowy lokal został zajęty na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej z pominięciem wyjaśnień skarżącej i wyłącznie w oparciu o błędnie dokonaną analizę zestawienia pobytów najemców dostarczonego przez M. I..

Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

4. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędne jego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy w sytuacji, gdy nie wystąpiła przesłanka do jego zastosowania w postaci zajęcia lokalu na prowadzenie działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.

Strona wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej decyzję organu I instancji ponad kwotę [...]zł, tj. co do kwoty [...]zł oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ponad kwotę [...]zł i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania; rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym; w przypadku rozpoznania sprawy na rozprawie, rozpoznanie jej także pod nieobecność skarżącej; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, w zaskarżonym zakresie; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Postanowieniem z 29 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej i drugiej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).dalej: "p.p.s.a".

Zauważyć należy, że przesłanka nowych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wymiarowego. Natomiast sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu. Z kolei, za "istotne" dowody lub okoliczności faktyczne przyjmuje się takie dowody i okoliczności faktyczne, których ocena miałaby znaczenie w sprawie i nie tylko prowadziłaby do wznowienia postępowania administracyjnego, ale także mogłaby wpłynąć na zmianę treści ostatecznej decyzji. Dlatego istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść orzeczenia. Ocena istotności nowych okoliczności lub dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie.

Mając na uwadze okoliczności sprawy bezspornie zasadnie organ wznowił postępowania dotyczące ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r. z uwagi na wyjście na jaw nowych okoliczności i nowych dowodów, które wpływają na wysokość ustalonego w decyzji podatku. Okoliczności i dowody wynikają z informacji, że ww. lokal będący współwłasnością B. i M. M. jest przedmiotem umowy najmu zawartej 6 czerwca 2017 r. z firmą Handlowo Usługową M. I. (J. A.), która to osoba prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m.in. wynajmu obiektów turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania.

Bezsporne jest także, że skarżąca w złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych nie wykazała zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego.

Mając na uwadze zarzuty skargi, poddając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję kontroli legalności Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Wydana przez organ decyzja jest wyrazem prawidłowo dokonanej subsumpcji przepisów prawa, na tle ustalonego prawidłowo stanu faktycznego.

Sąd stwierdza, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sprawie. Sąd nie dopatrzył się też uchybień organów w zakresie postępowania dowodowego. Organ oparł się o umowę najmu dotyczącą mieszkania przy ul. [...], wyjaśnienia złożone przez skarżącą, informacje uzyskane od Firmy Handlowo Usługowej M. I. (J. A.), wydruk z CEIDG.

Ponadto, zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji dokonano trafnej wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczących podatku od nieruchomości w tym co do pojęcia osoby podatnika, obowiązku podatkowego i stawki podatku od nieruchomości a także zajęcia na działalność gospodarczą lokalu mieszkalnego.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest to, że właścicielem przedmiotu opodatkowania jest skarżąca wraz z mężem. Skarżąca nie jest przedsiębiorcą, wynajmuje mieszkanie w K. przy ul. [...] najemcom prowadzącym działalność gospodarczą - firmie Handlowo Usługowej M. I., która prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m.in. wynajmu obiektów turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania.

Przedmiotem działalności ww. firmy jest m.in. zakwaterowanie w zakresie hoteli i podobnych obiektów. Stroną umowy najmu począwszy od 6 czerwca 2017 r. jest skarżąca. Zgodnie z umową M. I. otrzymał lokal do używania i pobierania pożytków. Z zestawienia sporządzonego przez J. A. wynika, że w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 28 sierpnia 2019 r. przedmiotowy lokal mieszkalny był zajęty na zakwaterowanie turystów.

Zdaniem skarżącej, umowa najmu nie zmieniła charakteru lokalu mieszkalnego, gdyż miała ona jedynie "charakter ramowy".

Zdaniem organu, jeżeli działalność gospodarcza przedsiębiorcy polega na wynajmowaniu nieruchomości, lokal wynajmowany temu przedsiębiorcy a pełniący funkcje mieszkalne uznać należy za zajęty na wykonywanie działalności gospodarczej.

W tak zakreślonych ramach sporu rację należy przyznać organowi.

Jak wynika z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definiuje grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l.

Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Osobą zobowiązaną do uregulowania należności podatkowej jest podatnik. Podatników podatku od nieruchomości zdefiniowano w art. 3 ust. 1 u.p.o.l., w którym wskazano, że są nimi osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych,

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,

3) użytkownikami wieczystymi gruntów,

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa; lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem osób fizycznych posiadających lokale mieszkalne niestanowiące odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego.

Z art. 3 u.p.o.l. wynika, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na skarżącej czyli właścicielu nieruchomości. Posiadacz zależny może być obciążony podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy przedmiotem jego władztwa są nieruchomości, obiekty budowlane lub ich części stanowiące własność Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego.

W tym miejscu należy odnieść się do przepisów prawa cywilnego i wyjaśnić pojęcie posiadacza. Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Z treści art. 3 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że w niniejszej sprawie dla określenia kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości nie mają znaczenia umowy najmu zawierane przez Skarżącego jako właściciela nieruchomości. Z przytoczonych przepisów wynika, że jeżeli nieruchomość jest własnością osoby fizycznej, na tej osobie ciąży obowiązek podatkowy, niezależnie od zawartej umowy najmu części lub całości nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania. Podatnikiem w niniejszej sprawie jest zatem skarżąca, która jest właścicielem nieruchomości.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma zatem znaczenia, kto prowadzi działalność gospodarcza na danej nieruchomości. Bez wpływu na obowiązek podatkowy właściciela jest okoliczność czy to właściciel nieruchomości we własnym imieniu i na własny rachunek, czy też najemca zajmują dany lokal mieszkalny (część budynku) na prowadzenie działalności gospodarczej. Obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości powstaje bowiem niezależnie od tego, czy podatnik osiąga dochody z danej nieruchomości czy też nie. Na marginesie z umowy najmu wynika, że skarżąca taki dochód uzyskuje w postaci czynszu najmu (§ 4 umowy).

Fakt zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej przez najemców – posiadaczy zależnych, ma jednakże wpływ na określenie przez Radę Gminy wysokość stawek podatku od nieruchomości.

Bezspornie w niniejszej sprawie lokal mieszkalny był we władaniu najemcy, przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą - co wynika z umowy najmu, danych z CEIDG, informacji dotyczącej zestawienia pobytów sporządzonej przez J. A.. Zatem, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., te części budynku mieszkalnego, będącego własnością skarżącej, jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu wyższymi stawkami podatku, aniżeli stawki stosowane do budynków mieszkalnych niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, uznając, że nie ma racji skarżąca twierdząc, że nieruchomość położona przy ul. [...] w K. nie powinna być opodatkowana najwyższą stawką. Zważywszy na treść art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. uzasadnione jest twierdzenie wyrażone w zaskarżonej decyzji, że organ I instancji prawidłowo ustalił skarżącej podatek od nieruchomości za rok 2017.

Słusznie również zauważył organ, że z art. 6 ust 1 i ust 4 u.p.o.l. wynika, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, zaś wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Jeśli zatem przyjąć, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości (bezsporne) co jest okolicznością uzasadniającą obowiązek podatkowy, tym samym zobowiązana jest do ponoszenia podatku według reguły z art. 6 ust 1 lub 2 , i dostrzegając postanowienie ust 6 art. 6 stanowiące o wygaśnięciu obowiązku podatkowego, wynika z nich jednoznacznie, że pomiędzy tymi zdarzeniami obowiązek taki występuje na przestrzeni całego okresu jaki je dzieli. Może to być miesiąc, rok, kilka lub więcej lat. Z kolei w ust 7 cyt. przepisu wskazano, że podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11 ustala w drodze decyzji organ podatkowy (...), a zatem oznacza to, że sformułowanie "na rok podatkowy" odnoszone jest do każdego roku na przestrzeni większego okresu czasu, w którym na podatnika będącego np. właścicielem gruntów lub budynków nakładany jest podatek, płatny w okresach wskazanych w wydanej w tym zakresie decyzji. Argumentem dodatkowym przemawiającym za periodycznością i permanentnym charakterem ponoszenia tej daniny jest uregulowanie ust. 9 art. 6 u.p.o.l. odnoszone do podmiotów w nim wymienionych, zawierające obowiązek składania w odpowiednim terminie deklaracji na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy oraz zobowiązanych wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości (...) w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego (pkt 1 i 3 cyt. ustępu 9) obowiązku, który ograniczony jest ramami czasowymi wywołanymi zdarzeniami stanowiącymi o jego powstaniu a następnie wygaśnięciu.

Na taki właśnie charakter podatku od nieruchomości wskazuje również brzmienie art. 5 ust 1 u.p.o.l. mówiące o określaniu wysokości stawek tego podatku, które nie mogą przekraczać rocznie (...). . Rocznie, wg Słownika Języka Polskiego pod red. Prof. Mieczysława Szymczaka PWN Warszawa 1995 r. str. 62 oznacza – w ciągu jednego roku; co roku, każdego roku, a więc wskazuje na ich cykliczność i powtarzalność.

Nie budzi zatem żadnych wątpliwości stwierdzenie oparte w treści przepisu art. 6 u.p.o.l. w zw. z art. 11 O.p., że rokiem podatkowym w podatku od nieruchomości jest rok kalendarzowy, a więc określenie wymiaru tego podatku przez organ właściwy następuje odrębnie za każdy rok kalendarzowy .

Powstanie, zmiana i wygaśnięcie obowiązku podatkowego powiązano zaś z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu w którym dane zdarzenie czy okoliczność wystąpiła albo z upływem miesiąca, w którym ustały dane okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek obowiązku podatkowego (por. Leonard Etel , Komentarz do art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Lex - wersja elektroniczna).

Mając na uwadze takie ujęcie okresu opodatkowania i możliwości wystąpienia obniżek i wyłączeń, wskazać należy, że organ, mając na uwadze poczynione ustalenia wynikające z informacji zawierającej zestawienie zakwaterowania, zasadnie przyjął zasadę o wyłączeniu z opodatkowania najwyższą wyłącznie pełnych miesięcy, w których (w żadnym dniu danego miesiąca) w mieszkaniu strony nie przebywali turyści.

Nie może również przynieść oczekiwanego skutku ta część zarzutów skargi, która opiera się na argumentacji, która odnosi się do interpretacji w zakresie użytego zwrotu "związane z działalnością gospodarczą" i to w odniesieniu do majątku posiadanego przez osobę fizyczną, która może posiadać majątek do realizacji celów gospodarczych lub do celów osobistych (potrzeb osobistych i rodziny). Skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że podwyższona stawka podatku w niniejszej sprawie zastosowana została wobec zajęcia lokalu mieszkalnego na działalność gospodarczą, a nie z uwagi na to, że lokal mieszkalny jest związany z działalnością gospodarczą. Fakt zajęcia na działalność gospodarczą lokalu mieszkalnego wynika w niniejszej sprawie, z zawartej umowy najmu (jej postanowień) z firmą M. I.. Z tego też względu, przywołana w skardze, fragmentaryczna argumentacja zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2018 r. o sygn. akt II FSK 2440/18 nie mogła zostać przez Sąd uwzględniona.

Podkreślić należy, w świetle zarzutów skargi, co do posiadania mieszkania przy ul. [...], że zasada wyrażona w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wiążąca podwyższone stawki podatkowe z faktem posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę winna być w przedmiotowej sprawie odnoszona do kwestii posiadania nieruchomości przez stronę skarżącą jako właściciela i posiadacza samoistnego oraz przedsiębiorcę, prowadzącego działalność gospodarczą polegającą m.in. na wynajmowaniu swojej nieruchomości.

W ocenie Sądu, ustalenia w zakresie podpadnięcia skarżącej pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej wcześniej normy materialnego prawa podatkowego zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 122 i 187 § 1 O.p.), co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi art. 210 § 4 O.p.

Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną należało skargę oddalić.

Orzeczenie NSA przywołane w sprawie dostępne jest w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.