Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej – S. S.A. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

W dniu 29 grudnia 2017 r. S. S.A. z siedzibą w W. – skarżąca

w niniejszej sprawie spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Sądu za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD), skargę na decyzję tego organu z [...] listopada 2017 r., nr [...]

w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, wskazując między innymi, że pełnomocnik spółki złożył na powyższą decyzję wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargę do Sądu w kilkudniowym odstępie czasu. Stwierdził, że spółka składając skargę, nie dała organowi możliwości rozpatrzenia ponownie sprawy zainicjowanej ww. wnioskiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369

ze zm.; dalej "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), którą wprowadzono szereg istotnych zmian w procedurze sądowoadministracyjnej uregulowanej w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 9 pkt 2 powołanej ustawy z 7 kwietnia 2017 r. nowe brzmienie otrzymał między innymi art. 52 § 2 i § 3 p.p.s.a..

Stosownie do treści art. 52 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo

do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania

z tego prawa (§ 3).

Z powyższego wynika zatem, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia albo poprzez złożenie do organu wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego.

Tymczasem skarżąca spółka skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia i w dniu 19 grudnia 2017 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, składając po kilku dniach, za pośrednictwem GITD, skargę do Sądu

na wspomnianą decyzję.

Tym samym prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego równolegle do trwającego postępowania administracyjnego doprowadziłoby do sytuacji, w której dwa organy, niezależnie od siebie, rozpoznawałyby różne środki zaskarżenia na ten sam akt administracyjny. Należy wskazać, że skarżąca nie była uprawniona

do wniesienia skargi - po uruchomieniu trybu weryfikacji decyzji GITD z [...] listopada 2017 r. - w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W obecnym stanie sprawy, jedynie decyzja GITD wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, będzie mogła stanowić przedmiot zaskarżenia

do Sądu.

Wobec powyższego, zasadne jest odrzucenie skargi na decyzję GITD

z [...] listopada 2017 r., o czym Sąd orzekł w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co do kosztów postanawiając na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..