III SAB/Gl 366/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-01-20	
Data wpływu	2025-09-03	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Beata Machcińska
Małgorzata Herman /przewodniczący/
Marzanna Sałuda /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935;   art. 3  par. 2, art. 58   par. 1  pkt 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi R. N. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. w przedmiocie udostępnienia informacji w sprawie prowadzonych postępowań postanawia: odrzucić skargę.	
Uzasadnienie
R. N. (dalej: skarżący) pismem z 21 lipca 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność organu - Komendanta Powiatowego Policji w B. Bezczynność ta miała polegać na braku reakcji na złożone przez skarżącego pismo z 13 kwietnia 2025 r. zatytułowane "pilne ponaglenie w sprawie prowadzonych postępowań oraz wniosek o udzielenie informacji". W piśmie tym skarżący w związku z rażącą –w jego ocenie – przewlekłością domagał się informacji o postępach w kluczowych dla niego sprawach oraz alarmował o popełnieniu kolejnych przestępstw, w tym nakłaniania jego małoletniego syna do składania fałszywych zeznań. Podniósł, że bezczynność organu jest w tym przypadku szkodliwa, gdyż dotyczy bezpieczeństwa i dobra małoletniego oraz rzetelności postępowań karnych.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie i szczegółowo opisał przebieg postępowania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy wniesionej do sądu administracyjnego, sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest do oceny dopuszczalności skargi.

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), w art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 508 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. A zatem sprawy dotyczące aktów lub czynności niewymienionych w tym katalogu nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. W konsekwencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu.

Skarżący w piśmie z 13 kwietnia 2025 r. przedstawił 4 żądania. Pierwsze dotyczyło poinformowania go o aktualnym stanie prowadzonych postępowań, w których jego syn jest osobą pokrzywdzoną. W drugim wniosku domagał się niezwłocznego skontaktowania się z pełnomocnikiem skarżącego. Trzecie dotyczyło podania terminu i miejsca przesłuchania osoby, której skarżący zarzucił nakłanianie jego syna do składania fałszywych zeznań. Ostatni wniosek zawierał żądanie zaprzestania dalszego utrudniania prowadzonych postępowań i podjęcia zdecydowanych działań mających na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.

Żądania skarżącego wiązały się zatem z prowadzonym przez organ postępowaniem przygotowawczym, w którym skarżący jako ojciec osoby pokrzywdzonej ma status pokrzywdzonego i związane z tym uprawnienia. Takie postępowanie nie jest postępowaniem administracyjnym, nie kończy się bowiem decyzją, postanowieniem ani też inną czynnością z zakresu administracji publicznej. Tym samym bezczynność taka nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zarówno bowiem ewentualny kontakt organu prowadzącego postępowanie z pełnomocnikiem osoby pokrzywdzonej jak i ewentualne oczekiwane przez skarżącego na działania związane z wyjaśnieniem sprawy należy oceniać w świetle przepisów Kodeksu postępowania karnego.

Skarżący zażądał również konkretnych informacji dotyczących prowadzonego postępowania. Takie informacje mogłyby być oceniane pod kątem ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 902). Należy jednak zauważyć, że wyraźne sprecyzowanie w treści skierowanego do organu wniosku co do trybu ujawnienia informacji determinuje nie tylko zakres odpowiedzi na wniosek, ale także wybór procedury, w oparciu o którą organ ten wniosek ocenia i proceduje (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Po 68/25).

W zakresie postępowania karnego można wyróżnić dwa tryby udostępniania informacji dotyczących prowadzonego postępowania. Z jednej strony przepisy kodeksu postępowania karnego przyznają prawo do informacji stronom postępowania, w tym osobom pokrzywdzonym lub wykonującym ich prawa. W pozostałym zakresie pewne informacje dotyczące postępowania mające walor informacji publicznych mogą być udostępniane osobom trzecim. Tym samym ewentualny wniosek osoby będącej stroną postępowania o udzielenie informacji na temat prowadzonego postępowania byłby wnioskiem niezasadnym. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Zarazem ewentualne nieudostępnienie informacji publicznej w tym trybie z uwagi na uregulowany inną ustawą tryb informowania podlega merytorycznej kontroli sądu administracyjnego.

W tym kontekście podnieść przyjdzie, że skarżący ani w treści wniosku z 13 kwietnia 2025 r. ani w skardze nie powołał się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem zasadny jest wniosek, że jego żądanie informacji mieściło się w obrębie uprawnień strony wynikających z przepisów Kodeksu postępowania karnego. Z kolei ta kwestia –jak wskazano powyżej – nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

Z tego względu, działając na podstawie z art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji postanowienia.