II SAB/Wa 676/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2022-03-31	
Data wpływu	2021-10-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Ewa Kwiecińska /przewodniczący/
Sławomir Fularski /sprawozdawca/
Tomasz Szmydt	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 1942/22	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198;  art. 1 ust. 1 art. 2 ust. 1 pkt 5; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 329;  art. 149 par. 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Polskiego Związku Bokserskiego z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Polski Związek Bokserski z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku A. G. z dnia [...] sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Polskiego Związku Bokserskiego z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Polskiego Związku Bokserskiego z siedzibą w [...] na rzecz A. G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W dniu [...] sierpnia 2021 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej A. G. (dalej jako: "skarżąca", "strona") złożyła do Polskiego Związku Bokserskiego z siedzibą w [...] (dalej także jako: "PZB", "organ") wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii uchwały nr [...] Zarządu Polskiego Związku Bokserskiego z dnia [...] sierpnia 2021 r. w sprawie zakazu udziału zawodników i zawodniczek zrzeszonych w PZB w walkach transmitowanych przez ogólnopolskie telewizje krajowe oraz kopii powołanych w ww. uchwale umów, tj.:

1) z partnerem medialnym [...]; 2) wszystkich innych umów sponsorskich przewidujących zakaz udziału zawodników i zawodniczek zrzeszonych w PZB

w walkach transmitowanych przez ogólnopolskie telewizje krajowe.

Strona wiadomość elektroniczną (zawierającą ww. wniosek) wysłała z adresu [...] i podpisała ją "A. G." (a nie swoim pełnym nazwiskiem). Jednocześnie wniosła o przesłanie żądanej informacji publicznej pocztą elektroniczną na ww. adres.

W dniu [...] września 2021 r. z podanego wyżej adresu poczty elektronicznej skarżąca wysłała podpisane swoim imieniem i inicjałem nazwiska ponaglenie, do którego załączyła (w formie pliku pdf) wniosek z [...] sierpnia 2021 r.

Pismem z [...] września 2021 r., wobec nieudzielenia odpowiedzi na ww. wniosek, skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie na bezczynność Polskiego Związku Bokserskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Autor skargi zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."). Skarżąca wniosła o: zobowiązanie PZB do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie PZB do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, a także zasądzenie kosztów postępowania

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., że obowiązek udzielenia informacji publicznej spoczywa na związkach sportowych, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2016r. I OSK 147/15, który, zdaniem skarżącej ma zastosowanie do PZB. Strona podniosła, że zgodnie

z postanowieniami ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r., poz. 1133, dalej także jako "u.o.s.") PZB powierzono realizację zadania publicznego polegającego na upowszechnianiu i wspieraniu kultury fizycznej i sportu. Szczegółowo zadania te określają przepisy art. 7 i art. 13 u.o.s. oraz Statut Polskiego Związku Bokserskiego. Norma § 1 ust. 1 Statutu wskazuje, że Polski Związek Bokserski jest polskim związkiem sportowym w rozumieniu art. 7 u.o.s., działającym w sporcie boks. Zdaniem skarżącej, powołane podstawy prawne jednoznacznie przesądzają, że PZB jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej.

Dalej strona wskazała, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czym naruszył ustawowy 14-dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Termin ten minął w dniu [...] września 2021 r. Pomimo złożenia do PZB ponaglenia

w dniu [...] września 2021 r. do chwili złożenia skargi skarżąca nie otrzymała informacji, o której mowa w art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 2 u.d.i.p, ani też decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego też organ pozostaje w bezczynności

w załatwieniu przedmiotowego wniosku.

W odpowiedzi na skargę PZB wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie. Organ wskazał, że dopiero w treści skargi na bezczynność, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca podała pełne dane autora wniosku, w tym adres do korespondencji oraz złożyła swój podpis,

a więc dopiero na etapie wniesienia skargi została określona zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) osoba wnioskodawcy, a pismo spełniło podstawowe wymagania podania

w postępowaniu administracyjnym. Dopiero wówczas, w ocenie PZB, powstała możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Organ zauważył dalej, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje zaś za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.03.2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08). Tym samym co do zasady brak było podstaw do wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia jakichkolwiek braków formalnych wniosku. Odmiennie sytuacja wygląda w razie wpływu wniosku anonimowego (czyli tak jak w realiach niniejszej sprawy), bowiem warunkiem jest by podmiot składający wniosek był identyfikowalny. Organ zauważył, że w piśmie inicjującym postępowanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wnioskodawca nie ujawnił swojego imienia i nazwiska, adresu do doręczeń, ani adresu elektronicznego, o którym mowa w art. 39 § 1 k.p.a., a następnie również w treści pisma zatytułowanego "ponaglenie" nie wskazał adresu do doręczeń ani nie opatrzył go podpisem, a nadto umieścił w nim inne imię i nazwisko niż dane wskazane ujawnione w adresie mailowym, z którego kierowane były skany pism do PZB. PZB zmuszony był zastosować dyspozycję przepisu art. 64 § 2 k.p.a., który stanowi, że jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania.

Odnosząc się do żądanych przez stronę informacji, organ podniósł, że nie spełnia ona kryteriów informacji publicznej, nie sposób jej bowiem zakwalifikować

w myśl art. 6 u.d.i.p. jako informacji ani prostej, ani przetworzonej. Organ zaakcentował, że od dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. należy odróżnić dokumenty wewnętrzne służące gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu wewnątrzorganizacyjnych stanowisk i poglądów. Jednocześnie zauważył, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto żaden z organów PZB nie jest organem władzy publicznej pochodzącym z powszechnych wyborów.

Konkludując, organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec

o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku,

o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Zgodnie zaś z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność organu - Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej

w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji

o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dodać w tym miejscu należy, że jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął w danej sprawie wymaganej na gruncie u.d.i.p. czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło.

Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takiej informacji.

Ma rację skarżąca, że PZB jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji

i konsumentów. Według art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r., poz. 1133 ze zm.), w celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie może być utworzony polski związek sportowy. W myśl art. 13 ust. 1 ww. ustawy, polski związek sportowy ma wyłączne prawo:

1) organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie;

2) ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek, z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie;

3) powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy;

4) reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych.

Pozycję PZB jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej potwierdzają również następujące zapisy Statutu PZB:

• Polski Związek Bokserski (w skrócie PZB), zwany dalej "Związkiem", jest polskim związkiem sportowym w rozumieniu art. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857, z późn. zm.), działającym

w sporcie boks (§ 1 ust. 1 Statutu PZB),

• Związek odpowiada w Polsce za boks jako dyscyplinę sportu, w szczególności w formule otwartej, tj. AIBA Open Boxing - AOB i WSB (§ 5 ust. 1 Statutu PZB),

• Celem Związku jest:

1) organizacja i prowadzenie współzawodnictwa sportowego oraz popularyzacja i rozwój boksu w Polsce również w ramach przeciwdziałania patologiom;

2) reprezentowanie sportu bokserskiego w organizacjach krajowych i międzynarodowych;

3) podejmowanie działań na rzecz promocji boksu w Polsce;

4) koordynacja działalności członków zrzeszonych w Związku;

5) promocji zdrowia oraz aktywności fizycznej wśród dzieci i młodzieży (§ 8 Statutu PZB).

Powyższe daje podstawę do stwierdzenia, że PZB wykonuje zadania publiczne i podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. Zaznaczyć przy tym należy, że przesłanki określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie muszą być spełnione łącznie (v. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 249/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Istota art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. sprowadza się do objęcia obowiązkiem wynikającym z ustawy również podmiotów realizujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym.

Zdaniem Sądu, należy także podzielić stanowisko skarżącej w kwestii przedmiotu jej wniosku. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów

i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych

i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach

o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź

w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi także m.in. informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje, trybie działania, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty,

o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

W ocenie Sądu, informacje żądane przez skarżącą we wniosku z dnia [...] sierpnia 2021 r., tj. kopia uchwały nr [...] Zarządu Polskiego Związku Bokserskiego z dnia [...] sierpnia 2021 r. w sprawie zakazu udziału zawodników i zawodniczek zrzeszonych w PZB w walkach transmitowanych przez ogólnopolskie telewizje krajowe oraz kopie powołanych w ww. uchwale umów z partnerem medialnym TVP Sport oraz wszystkich innych umów sponsorskich przewidujących zakaz udziału zawodników i zawodniczek zrzeszonych w PZB w walkach transmitowanych przez ogólnopolskie telewizje krajowe, stanowią informacje publiczne. Uchwała bowiem podejmowana przez statutowy organ co do zasady dotyczy spraw publicznych. Jest bowiem skierowana do wszystkich członków zrzeszonych w związku i ma charakter wiążący wszystkich członków związku. Przedmiotowa uchwała dotyczy też kwestii publicznych, tj. przekazu medialnego z imprez sportowych, które odbywają się z udziałem członków tego związku. Żądane informacje dotyczą spraw publicznych mających związek z realizacją zadań publicznych, do jakich został powołany związek sportowy poświęcony dyscyplinie boks. Jak bowiem podniesiono wyżej, według art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie, polski związek sportowy ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek, z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie.

Zdaniem Sądu, ze wskazanych powyżej względów, zarówno żądanej uchwały, jak i powołanej w niej umów, które także stanowią przedmiot wniosku skarżącej, nie można zaliczyć do dokumentów wewnętrznych, które nie mają waloru informacji publicznej. Dotyczą one bowiem bezpośrednio głównej sprawy publicznej, załatwionej w formie ostatecznej uchwały, podjętej na podstawie przepisu prawa powszechnie obowiązującego (art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie) i pozwalają na zachowanie transparentności przewidzianych prawem działań prowadzących do wydania uchwały. Oczywiście dostęp do informacji zawartych w tych dokumentach może podlegać ograniczeniom, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., ale to już jest kwestia wydania decyzji odmawiającej dostępu do informacji (por. wyrok WSA

w Olsztynie z 5 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 894/05, wyrok WSA w Poznaniu

z 6 czerwca 2019 roku, II SA/Po 307/19). Z tych powodów uzasadniony jest zarzut bezczynności Polskiego Związku Bokserskiego w rozpoznaniu wniosku skarżącej

z [...] sierpnia 2021r. o udostępnienie informacji publicznej.

Sąd nie zgadza się z poglądem organu odnośnie braku podstaw do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku podlegających na podaniu jego imienia i nazwiska czy też innych danych. PZB, mając świadomość odformalizowanego trybu składania wniosków o udostępnienie informacji publicznej, powinien zwrócić się o niezbędne dane do "A. G." na adres, z którego wysłano wniosek, tj. [...]. Wedle poglądu prezentowanego w aktualnym orzecznictwie NSA, skoro z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy k.p.a., to przepisy te mają zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc również do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o ile organ zobowiązany zmierza do wydania takiej decyzji. Rozwiązanie takie ma charakter gwarancyjny dla wnioskodawcy (vide wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 758/16). Dostrzec przy tym wypada, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby PZB pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania z uwagi na jego anonimowość.

Sąd zauważa, że w sytuacji, gdy - tak jak w niniejszej sprawie - zarzucany stan bezczynności nie ustał po dniu wniesienia skargi oraz do chwili wydania wyroku, to na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie zobowiązał PZB do rozpoznania wniosku skarżącej z [...] sierpnia 2021 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2021 r. organ powinien mieć na uwadze przepisy u.d.i.p. oraz zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną Sądu zawartą w niniejszym uzasadnieniu wyroku.

Oceniając zaistniałą w sprawie bezczynność w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd w składzie tu orzekającym uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być intepretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "oczywiste", "wyraźne". Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest więc wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne, niezaprzeczalne i pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie bezczynność PZB wynikała z jego błędnej oceny prawnej co do zakresu tak podmiotowego, jak i przedmiotowego wniosku skarżącej.

Jednocześnie tutejszy Sąd wskazuje, że nie posiada kompetencji do rozstrzygania w kwestii żądania ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie.

Rozstrzygnięcie, zawarte w punkcie trzecim sentencji wyroku, dotyczące zwrotu kosztów postępowania sądowego, obejmujących wpis sądowy od skargi

w kwocie 100 złotych, zostało podjęte na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.