Skarżąca, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści formularza wynika, że wnioskodawczyni samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu o pow. 61,49 m2. Nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jedynym źródłem utrzymania się strony są dochody z pracy dorywczej w wysokości 216 zł za 3 miesiące. Skarżąca podkreśliła, że ma problemy z zaspokojeniem podstawowych potrzeb egzystencjalnych, w tym również z opłaceniem kosztów lokalu, w którym zamieszkuje.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
Mając na względzie sytuację materialną skarżącej uznać trzeba, że znajduje się ona w wyjątkowo ciężkim położeniu, co uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku. Z zawartych w formularzu informacji wynika bowiem, że strona jest pozbawiona stałego źródła dochodu, a okresowo uzyskiwane świadczenia pieniężne nie zaspokajają w całości jej potrzeb bytowych. Potwierdzeniem trudnej sytuacji bytowej strony są orzeczenia tut. Sądu, w których uwzględniano wnioski skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ zestawienie motywów tych orzeczeń (np. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 958/13) z powołanymi aktualnie przez stronę okolicznościami nie pozwoliło stwierdzić, że jej status materialny uległ zasadniczej poprawie – uznano, że uzasadnionym będzie zapewnienie stronie prawa do sądu w postaci zwolnienia jej od kosztów sądowych oraz ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.
