VII SA/Wa 2521/19 - Wyrok

Data orzeczenia	2020-02-19	
Data wpływu	2019-11-05	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Izabela Ostrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Stawecki
Wojciech Sawczuk	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Nadzór budowlany	
Sygn. powiązane	II OSK 2490/20	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 1332; art. 71a; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant specjalista Monika Gąsińska-Goc, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania oddala skargę	
Uzasadnienie
VII SA/Wa 2521/19

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., Nr [...], znak: [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), po rozpatrzeniu odwołania P H, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej: "PINB", "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], znak: [...], nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 11 lutego 2019 r. do siedziby organu I instancji wpłynęło pismo Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości "[...]" dotyczące korzystania z lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...], niezgodnie z jego przeznaczeniem. W związku z tym organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] na studio fryzjerskie w budynku przy ul. [...] w [...], a następnie w dniu 20 marca 2019 r. przeprowadzono oględziny przedmiotowego lokalu. W trakcie oględzin ustalono, że lokal znajduje się na [...] piętrze w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, składa się z 5 pokoi, kuchni, łazienki, toalety i 2 korytarzy. W jednym z pokoi znajduje się materac, a w pozostałych stanowiska fryzjerskie – fotele, umywalki, lustra, regały z artykułami fryzjerskimi. W kolejnym pokoju znajduje się stanowisko recepcji, a także wydzielone szklanymi ściankami umywalki z fotelami. Stwierdzono, że lokal nie nosi znamion lokalu mieszkalnego, a w dniu kontroli nie był użytkowany. Następnie w dniu 26 marca 2019 r. PINB zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa Dzielnicy [...] z zapytaniem czy do organu wpłynęło zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu z mieszkalnego na użytkowy. Ponadto PINB wystąpił do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, Okręgowej Inspekcji Pracy oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi organ administracji architektoniczno-budowlanej poinformował, że do dnia 3 kwietnia 2019 r. nie wpłynęło żadne zgłoszenie dotyczące zamiaru wykonywania prac w lokalu nr [...], a także że nie została wydana żadna zgoda w tym zakresie. Dodatkowo Okręgowy Inspektor Pracy, Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdzili, że w niniejszej sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania zgodnie z art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle powyższych ustaleń PINB postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] wstrzymał użytkowanie pomieszczeń studia fryzjerskiego i nałożył na P H obowiązek przedstawienia w terminie 3 miesięcy dokumentów określonych w art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. Następnie w dniu 13 maja 2019 r. PINB przeprowadził kolejne oględziny spornego lokalu, podczas których stwierdzono, że w pomieszczeniach lokalu nr [...] nadal prowadzona jest działalność – studio fryzjerskie.

W konsekwencji PINB decyzją z [...] czerwca 2019 r. nakazał P H przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w [...], pełniącego obecnie funkcję studia fryzjerskiego. Po rozpatrzeniu odwołania, wniesionego przez P H za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, [...]WINB decyzją z [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na gruncie art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zmiana sposobu użytkowania oznacza w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, co wynika z powyższego przepisu. [...]WINB wskazał, że w wyniku przeprowadzonych oględzin protokolarnie ustalono, że wszystkie pomieszczenia w przedmiotowym lokalu (poza jednym) wyposażone są w meble i urządzenia typowe dla prowadzenia działalności gospodarczej związanej z usługami fryzjerskimi, o czym świadczą urządzone w nich stanowiska fryzjerskie (umywalki, fotele, lustra, regały z artykułami fryzjerskimi, takimi jak farby, czy lakiery do włosów), co znajduje potwierdzenie w materiale zdjęciowym załączonym do protokołu oględzin

Organ odwoławczy stwierdził – w ślad za PINB - że znajdujący się w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] na [...] piętrze lokal nr [...] jest lokalem mieszkalnym, na co wskazują informacje ujawnione w treści księgi wieczystej KW nr [...]. Z zamieszczonego tam opisu lokalu wynika, że w jego skład wchodzi pięć pokoi, kuchnia, łazienka, toaleta, przedpokój, korytarz, przy czym do lokalu przynależy pomieszczenie alkowy. Z informacji ujawnionych w księdze wieczystej wynika ponadto, że P H nabył ten lokal mieszkalny na podstawie umowy kupna-sprzedaży zawartej w dniu [...] czerwca 2018 r. w formie aktu notarialnego Repertorium [...] nr [...]. Poza tym ze znajdującego się w aktach I instancji wydruku fragmentu aktualnego wykazu zabytków ujętych w gminnej ewidencji zabytków [...] wynika, że obiekt budowlany położony przy ul. [...] w [...] (o nazwie historycznej "Kamienica [...]") oznaczony jest jako dom. W związku z tym w ocenie [...]WINB powyższe okoliczności świadczą o tym, że przedmiotowy lokal ma przeznaczenie mieszkalne.

Jednakże organ II instancji wskazał, że lokal mieszkalny nr [...] jest wykorzystywany do celów prowadzenia działalności gospodarczej związanej z usługami fryzjerskimi, o czym świadczą informacje ujawnione w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, z których wynika, że stałym miejscem wykonywania przez P H działalności gospodarczej pod firmą o nazwie [...] (związanej w przeważającej części z fryzjerstwem i pozostałymi zabiegami kosmetycznymi – kod [...].) jest przedmiotowy lokal. Ponadto informacje na temat wykorzystywania lokalu mieszkalnego nr [...] w powyższy sposób można znaleźć na stronie internetowej [...] , gdzie zamieszczony jest cennik świadczonych usług oraz zespół osób świadczących usługi z zakresu fryzjerstwa i wizażu. Ponadto w toku postępowania właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej poinformował, że nie wpłynęło stosowne zgłoszenie co do zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] na studio fryzjerskie.

W ocenie [...]WINB w wyniku rozpoczęcia wykorzystywania znajdującego się w budynku wielorodzinnym lokalu o funkcji mieszkalnej na cele prowadzenia w nim działalności gospodarczej związanej ze świadczeniem usług z zakresu fryzjerstwa niewątpliwie nastąpiła zmiana w zakresie warunków bezpieczeństwa pożarowego, higieniczno-sanitarnych i pracy, co potwierdzają znajdujące się w aktach stanowiska właściwych organów z zakresu ochrony przeciwpożarowej (pismo z dnia 10 kwietnia 2019 r.), inspekcji sanitarnej (pismo z dnia 26 kwietnia 2019 r.) i inspekcji pracy (z dnia 8 kwietnia 2019 r.). Stąd też doszło do wzrostu wymagań dla tej części budynku z powodu zmiany kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (przewidzianej dla funkcji mieszkalnej) na kategorię zagrożenia ZL III (przewidzianej dla funkcji użyteczności publicznej), zmiany warunków higieniczno-sanitarnych (zmiana funkcji lokalu mieszkalnego na cele studia fryzjerskiego wymaga uprzedniego przeprowadzenia prac dostosowawczych w zakresie przystosowania lokalu do celów użytkowych związanych z obsługą stanowisk przeznaczonych do mycia włosów), zmiany warunków bezpieczeństwa pracy (lokal, w którym znajdują się pomieszczenia pracy powinien spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy). Organ odwoławczy wprost stwierdził, że zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej, bowiem właściciel mieszkania nie dokonał stosownego zgłoszenia w tym zakresie do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Zmiana sposobu użytkowania lokalu o funkcji mieszkalnej (czyli części obiektu budowlanego) na inne cele użytkowe w świetle przepisów Prawa budowlanego jest dopuszczalna, o ile podmiot zainteresowany dopełni procedury zgłoszeniowej (art. 71 ust. 2), zaś właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. W omawianej sprawie ani właściciel lokalu, ani ustanowiony przez niego pełnomocnik nie przedstawili stosownej dokumentacji zgłoszeniowej, wobec czego należy uznać, że nie nastąpiła ona legalnie. W związku z tym [...] WINB stwierdził, że organ powiatowy prawidłowo wdrożył postępowanie legalizacyjne przewidziane w art. 71 a Prawa budowlanego. Zgodnie z tą regulacją w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, właściwy organ, w drodze postanowienia wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części, nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 omawianej ustawy. W rozpoznawanej sprawie organ powiatowy wydał w dniu [...] kwietnia 2019 r. r. postanowienie nr [...], w treści którego pouczył stronę o konsekwencjach wynikających z niezastosowania się do nałożonych nim obowiązków. Jednakże z protokołu kontroli organu powiatowego nr [...] z dnia 13 maja 2019 r. oraz pisma Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] " w [...] z dnia 13 maja 2019 r. wynika, że nie zastosowano się do obowiązku wstrzymania zmienionego samowolnie sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] na cele studia fryzjerskiego.

[...]WINB podniósł, że zgodnie z art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, właściwy organ, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Taka decyzja ma charakter związany, co oznacza, że organ nadzoru budowlanego nie może odstąpić od jej wydania w przypadku wystąpienia wskazanych okoliczności. Powyższa regulacja nie pozostawia organowi administracyjnemu luzu decyzyjnego w kwestii reakcji na niezastosowanie przez podmiot zobowiązany do nałożonych na niego obowiązków. Stąd też w ocenie [...]WINB niezastosowanie się do obowiązku wstrzymania użytkowania musiało skutkować zastosowaniem sankcji określonej w omawianym przepisie.

Ponadto organ II instancji stwierdził, że kwestie podniesione w odwołaniu, sprowadzające się w zasadzie do polemiki nie tylko ze stanowiskiem zajętym przez organ powiatowy, ale także z pisemnymi stanowiskami organu właściwego z zakresu ochrony przeciwpożarowej, organu inspekcji sanitarnej oraz organu inspekcji pracy nie wnoszą nic nowego i istotnego do przedmiotowej sprawy. W związku z tym ocenił je jako pozostające bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia.

Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P H, za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nieprawidłowe ustalenie, że:

a) lokal nie nosi znamion typowej funkcji mieszkaniowej, podczas gdy skarżący w lokalu na co dzień mieszka, a w mieszkaniu znajduje się odrębna urządzona sypialnia, w pełni wyposażona kuchnia i prywatna (nie do użytku klientów) łazienka, zaś brak jest w przepisach prawa wytycznych, które uprawniałyby organ do stwierdzenia, że przedmiotowy lokal nie miał "typowej funkcji mieszkaniowej",

b) funkcja lokalu ograniczona jest do mieszkaniowej jedynie na podstawie wpisu do księgi wieczystej i wydruku fragmentu aktualnego wykazu zabytków ujętych w gminnej ewidencji zabytków [...], podczas gdy rejestry te ze względu na cel któremu służą, nie mogą stanowić podstawy ustalenia funkcji lokalu w postępowaniu administracyjnym o zmianę sposobu użytkowania, gdyż jedynie sposób użytkowania lokalu określony w projekcie budowlanym, pozwoleniu na budowę lub pozwoleniu na użytkowanie może stanowić punkt odniesienia dla oceny ewentualnej zmiany w tym zakresie,

- art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez jedynie przepisanie zwrotów używanych w opiniach zgromadzonych w sprawie i niewyjaśnienie skarżącemu jakie konkretnie (z podaniem dokładnych przepisów prawa) warunki sanitarne i pracy uległy zmianie wskutek prowadzenia w lokalu działalności gospodarczej w formie atelier fryzjerskiego,

- art. 84 k.p.a. przez jego niezastosowanie i niepowołanie biegłych w celu dokonania oceny czy otwarcie działalności gospodarczej w postaci atelier fryzjerskiego miało wpływ na warunki pożarowe, sanitarne czy pracy, podczas gdy w niniejszej sprawie pojawiły się wiadomości wymagające specjalnej wiedzy i wyłącznie osoby legitymujące się odpowiednimi kwalifikacjami (wykształceniem, uprawnieniami, doświadczeniem zawodowym) po zgromadzeniu całego materiału dowodowego w sprawie są w stanie stwierdzić i wytłumaczyć, czy nastąpiła zmiana warunków pożarowych, sanitarnych i pracy po otwarciu takiej działalności, a w przypadku gdyby opinie z Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...], z Okręgowej Inspekcji Pracy, czy od Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w [...] były traktowane przez organy administracji publicznej jako

opinie biegłych - naruszenie art. 84 k.p.a. przez uznanie, że osoby podpisujące w ich imieniu opinie mogą być uznane za biegłych, podczas gdy brak jest jakichkolwiek informacji na temat posiadanych przez te osoby kwalifikacji,

- art. 71 a ust. 2 Prawa budowlanego , co doprowadziło do zastosowania art. 71 a ust. 4 tej ustawy, przez ich zastosowanie, podczas gdy materiał zgromadzony w sprawie wskazuje, że organ nie ustalając wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych w niniejszej sprawie, przedwcześnie nakazał skarżącemu wstrzymanie użytkowania lokalu nr [...] i nałożył obowiązek przedstawienia odpowiednich dokumentów,

- przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym najprawdopodobniej przepisów Działu VI [Bezpieczeństwo pożarowe] w zakresie zmiany kategorii zagrożenia ludzi z ZL IV na ZL III, podczas gdy przepisy tego rozporządzenia znajdują zastosowanie do budynków istniejących w dniu wejścia tego rozporządzenia wyłącznie w razie uznania takich budynków za zagrażające życiu ludzi na podstawie odrębnych przepisów (§ 207 ust. 2 tego rozporządzenia).

W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] sierpnia 2019r. Nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2019r. nakazującą P H przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w [...], pełniącego obecnie funkcję studia fryzjerskiego.

Użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem jest traktowane przez prawo budowlane jako obowiązek właściciela lub zarządcy. Powyższe wynika z art. 61 Prawa budowlanego. Naruszenie tego przepisu jest naruszeniem porządku prawnego w budownictwie, wymagającym obligatoryjnego zastosowania przez właściwy organ środków mających na celu likwidację tego stanu.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 71 ust 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332) przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (architektoniczno-budowlanemu).

Z powyższego wynika wyraźnie, że zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności, związanej z jego użytkowaniem, wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi lub jego części, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego użytkowania (vide wyrok NSA z 5 lutego 2020r., II OSK 748/18).

Z kolei stosownie do art. 71a ust. 1, ust. 2 i ust. 4 Prawa budowlanego w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia:

1) wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części;

2) nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2.

Po upływie terminu lub na wniosek zobowiązanego, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i - w przypadku stwierdzenia jego wykonania - w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Natomiast w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy podzielić ustalenia organów co do zmiany samowolnej sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu.

Skarżący P H nabył w dniu [...] czerwca 2018r., aktem notarialnym Rep [...] nr [...] lokal mieszkalny nr [...] znajdujący się na [...] piętrze w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...], składający się z 5 pokoi, kuchni, łazienki, toalety i 2 korytarzy. Również w Księdze Wieczystej KW nr [...] prowadzonej dla powyższego lokalu wskazano przeznaczenie lokalu jako mieszkalne.

Przeprowadzone w dniu 20 marca 2019r. oględziny wykazały ( co potwierdza protokół oraz dokumentacja fotograficzna), że przedmiotowy lokal wykorzystywany jest jako salon fryzjerski. Wszystkie pomieszczenia w przedmiotowym lokalu (poza jednym służącym jako sypialnia) wyposażone są w meble i urządzenia typowe dla prowadzenia działalności gospodarczej związanej z usługami fryzjerskimi, o czym świadczą urządzone w nich stanowiska fryzjerskie (umywalki, fotele, lustra, regały z artykułami fryzjerskimi, takimi jak farby, czy lakiery do włosów).

Z informacji ujawnionych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, wynika, że stałym miejscem wykonywania przez P H działalności gospodarczej pod firmą o nazwie [...] (związanej w przeważającej części z fryzjerstwem i pozostałymi zabiegami kosmetycznymi – kod [...].) lokal nr [...] przy ul. [...] w [...]. Ponadto na stronie internetowej [...], znajdują się informacje dotyczące przeniesienia działalności z ul. [...], zamieszczony jest cennik świadczonych usług oraz zespół osób świadczących usługi z zakresu fryzjerstwa i wizażu składający się z 11 osób pracujących w przedmiotowym lokalu.

Jednocześnie organ prowadzący postępowanie uzyskał stanowisko Okręgowej Inspekcji Pracy w [...] z dnia 8 kwietnia 2019r., z którego wynika ,że wskutek prowadzenia działalności gospodarczej związanej z wykonywaniem usług fryzjerskich i kosmetycznych w lokalu mieszkalnym nastąpiła zmiana w zakresie bezpieczeństwa pracy, bowiem pomieszczenia pracy powinny spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, zgodnie z art. 213 § 2 Kodeksu pracy. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia 26 kwietnia 2019r.wskazał, że zmiana funkcji lokalu mieszkalnego na studio fryzjerskie wymaga prac dostosowawczych w tym również zmieniających warunki higieniczno-sanitarne zgodnie z przepisami rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , Kodeksu pracy oraz rozp. Ministra Pracy i polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

W ocenie Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] ( pismo z dnia 10 kwietnia 2019r.) zgodnie z rozp. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zmiana przeznaczenia przedmiotowego lokalu spowodowała zmianę zakwalifikowania kategorii zagrożenia ludzi ZL IV na funkcję użyteczności publicznej, zakwalifikowaną do kategorii ZL III.

Należy podkreślić, że wbrew zarzutowi skargi, zmiana sposobu użytkowania, a więc zmiana stanu prawnego lokalu, spowodowała, że zastosowanie znajdują przepisy przywołanego wyżej rozporządzenia , tak jak miałyby zastosowanie w przypadku rozbudowy czy przebudowy budynku, zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków.

W tym miejscu, odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, informacje uzyskane na stronie internetowej, a także stanowisko innych specjalistycznych organów które nie przybiera formy uzgodnienia czy opinii o których mowa w art. 106 1 K.p.a. Nietrafnym jest także stwierdzenie, że organ potraktował stanowiska tychże organów jako opinie biegłych z naruszeniem art. 84 K.p.a. Należy podkreślić, że zarówno organ I jak i II instancji wzięły pod uwagę treść przywołanych pism, jednak dokonały samodzielnego i trafnego ustalenia faktu zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].

Zmiana sposobu użytkowania lokalu o funkcji mieszkalnej (czyli części obiektu budowlanego) na inne cele użytkowe w świetle przepisów Prawa budowlanego jest dopuszczalna, o ile podmiot zainteresowany dopełni procedury zgłoszeniowej (art. 71 ust. 2), zaś właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżący takiego zgłoszenia nie dokonał , wobec czego prawidłowo organy przyjęły, że do zmiany sposobu użytkowania doszło w sposób samowolny.

Skoro po 2009 r. roku doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, to organ I instancji prawidłowo, w świetle art. 71a ust. 1pkt 1-2 Prawa budowlanego, wstrzymał jego użytkowanie i nałożył obowiązek przedłożenia w dokumentacji, o której mowa na podstawie art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego.

Z akt postepowania administracyjnego wynika, że zarówno kontrola przeprowadzona w dniu 13 maja 2019r. jak i pismo Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] potwierdziły, że skarżący nie zastosował się do obowiązku wstrzymania zmienionego sposobu użytkowania , co skutkowało obligatoryjnym zastosowaniem przez organ normy art. 71a ust 4 Prawa budowlanego i nakazaniem przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu.

W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi nadzorczemu zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącego.

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2018r., poz.1302).