Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (sprawozdawca) WSA Marek Sachajko Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2026 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 rok uchyla zaskarżoną decyzję.

Zaskarżoną decyzją z 22.12.2025 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ II instancji") po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. (dalej jako "Spółka" lub "Skarżąca") od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy D. z 27.08.2025 r., nr [...], w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 rok – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Rozstrzygnięcie to, jak wynika z jego uzasadnienia i akt sprawy, zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 05.02.2020 r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości, podatek rolny i podatek leśny na rok 2020 od posiadanych gruntów i nieruchomości na terenie gminy D.. W deklaracji na podatek od nieruchomości Spółka wykazała grunty i budynki podlegające opodatkowaniu stawką pozostałą. Spółka zadeklarowała wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2020 w łącznej wysokości 6.291 zł.

W dniu 13.09.2021 r. do Burmistrza Miasta i Gminy D. (dalej jako "Burmistrz" lub "organ I instancji") wpłynęło zawiadomienie Starosty [...] o zmianach w danych ewidencyjnych z 19.07.2021 r. Powyższe wprowadziło zmiany dotyczące danych ewidencyjnych działek oraz danych ewidencyjnych i opisowych budynków w obrębie M. nr [...]. Opis zmiany: "rej. [...] działki [...], [...], [...], [...], [...] - wprowadzono użytek "[...]" o powierzchni 9,1279 ha oraz budynek niemieszkalny o pow. 350 m2. Własność A. sp. z o.o.". W oparciu o tę zmianę ewidencyjną wszczęto postępowanie w przedmiocie określenia podatnikowi podatku od nieruchomości za 2021 r. i decyzją z dnia 22.04.2022 r., nr [...], określono spółce podatek od nieruchomości za 2021 r. w kwocie 40.380,00 zł.

W dniu 04.04.2023 r. do organu wpłynęła decyzja SKO z 27.02.2023 r., nr [...], uchylająca decyzję organu I instancji w całości i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zobowiązał do dokonania ustaleń, m.in. w zakresie zajęcia gruntów ornych na prowadzenie działalności gospodarczej, czy posiadania budowli i poparcia stanu faktycznego dowodami. W ocenie SKO przedmiotowa placówka nie jest jednostką objętą systemem oświaty, wobec czego brak jest podstaw do zwolnienia budynku czy gruntów z opodatkowania.

Burmistrz Miasta i Gminy D. decyzją z dnia 27.10.2023 r. określił podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie 237.644,00 zł, od której nie wpłynęło odwołanie, tak więc decyzja stała się ostateczna. Wobec powyższego organ wszczął postępowanie w celu określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata ubiegłe.

W dniu 03.04.2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy D. (dalej jako "Burmistrz" lub "organ I instancji") wszczął postępowanie w przedmiocie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 rok.

Dnia 23.04.2025 r. wezwał Spółkę do przedłożenia kopii Ewidencji Środków Trwałych Spółki wg stanu na dzień 01.01.2020 r. obejmującej wszystkie środki trwałe podatnika (grupy od 0 do 9 KŚT). Do prowadzonego postępowania organ przyjął także dowody z postępowania dotyczącego określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2019 i 2021 w postaci protokołów oględzin z 28.08.2023 r. i 14.10.2024 r.

W dniu 15.05.2025 r. Spółka, reprezentowana przez adw. A. K., złożyła Ewidencję Środków Trwałych wg stanu na dzień 01.01.2020 r. oraz wniosła o przeprowadzenie oględzin nieruchomości.

Postanowieniem z 09.06.2025 r. organ I instancji odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu.

Decyzją z 27.08.2025 r., [...], Burmistrz określił Skarżącej podatek od nieruchomości za 2020 rok w wysokości 215901,00 złotych.

W uzasadnieniu organ wskazał, że jak ustalił – Spółka jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r., poz. 236 ze zm.; dalej jako: "p.p."). Przedmiotem przeważającej działalności przedsiębiorcy jest działalność o nr PKD [...] pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane. W związku z tym, że przedmiotem działalności Skarżącej w miejscowości M. jest prowadzenie Ośrodka Techniki Jazdy, wezwano Spółkę do przedłożenia zaświadczenia o wpisie do rejestru, o którym mowa w art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1210 ze zm.; dalej jako: "u.k.p."). W odpowiedzi Spółka wyjaśniła, że działa na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r., poz. 900 ze zm.; dalej jako: "p.o."). Do pisma Skarżąca dołączyła:

1) zaświadczenie Starosty [...] z 05.02.2013 r. o wpisie do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, z którego wynika, że Spółka została wpisana 05.02.2013 r. pod numerem [...] jako placówka o nazwie: Placówka Kształcenia - Akademia Kierowcy - Ośrodek Doskonalenia Techniki Jazdy jako Niepubliczna placówka kształcenia ustawicznego i kształcenia praktycznego;

2) zaświadczenie Starosty [...] z 29.05.2019 r. informujące o zmianie wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych w zakresie:

a) zmiany nazwy placówki: z nazwy Placówka Kształcenia - Akademia Kierowcy - Ośrodek Doskonalenia Techniki Jazdy na Europejska Placówka Kształcenia Ustawicznego A. ;

b) zmiany rodzaju placówki: z Niepubliczna placówka kształcenia ustawicznego i kształcenia praktycznego na niepubliczna placówka kształcenia ustawicznego;

3) zaświadczenie Starosty [...] z dnia 15.05.2024 r. informujące o zmianie wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych w zakresie usunięcia nieaktualnego adresu siedziby na adres: M. , [...];

4) zaświadczenie z 02.07.2015 r. wydane przez Wojewodę W. poświadczające, że pod numerem [...] do rejestru przedsiębiorców prowadzących Ośrodek Doskonalenia Techniki Jazdy wpisany jest A. sp. z o.o. jako przedsiębiorca prowadzący Ośrodek Doskonalenia Techniki Jazdy stopnia wyższego, w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, B+E, C, C+E, D;

5) Statut placówki.

Na podstawie przedłożonych dokumentów oraz wpisu w KRS organ ustalił, że podatnik prowadzi kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych jako placówka kształcenia ustawicznego, o której mowa w art. 2 pkt 4 p.o.. Na podstawie przedłożonej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych potwierdzono istnienie na gruntach podatnika budowli. W trakcie oględzin ustalono, że każda z budowli została wzniesiona z użyciem wyrobów budowlanych. Organ ustalił wartość budowli zgodnie z wartościami przyjęcia ich do ewidencji na kwotę 5.611.622,54 zł, na które składają się: drogi dojazdowe techniczne, parking, hydrofornia, studnie głębinowe, plac manewrowy, płyta poślizgowa pierścieniowa, płyta poślizgowa prostokątna, tor szkoleniowy.

Stwierdzono, że spółka jako osoba prawna jest podatnikiem podatku od nieruchomości, jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą na zasadach określonych w p.p. i w tym zakresie nie prowadzi działalności oświatowej, uprawniającej do zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości. Wyjaśniono, że przedłożona ewidencja środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych potwierdziła istnienie na gruntach podatnika budowli. W trakcie oględzin ustalono, że każda z budowli została wzniesiona z użyciem wyrobów budowlanych oraz są one ściśle związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Ustalono wartość wcześniej wskazanych budowli zgodnie z wartościami przyjęcia ich do ewidencji na kwotę 5.611.622,54 zł. W rezultacie kwota zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. wyniosła 215.901,00 zł.

Wskutek rozpoznania odwołania Skarżącej, w którym zarzuciła ona naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych [Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej w skrócie: "u.p.o.l."], decyzją z 22.12.2025 r., [...], SKO utrzymało decyzję Burmistrza w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał w szczególności, że z zaświadczenia nr [...] Wojewody [...] z 02.07.2015 r. wynika, że podatnik jest wpisany do rejestru przedsiębiorców jako prowadzący ośrodek doskonalenia techniki jazdy stopnia wyższego, pod adresem M. , [...]. Jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą na zasadach określonych w p.p. i w tym zakresie pomimo, że prowadzi niepubliczną placówkę kształcenia ustawicznego, to w związku z art. 117 ust. 4 p.o., art. 113 i art. 114 u.k.p., nie prowadzi działalności oświatowej, o której mowa w ustawie p.o. uprawniającej do zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l.. Brak jest więc podstaw do zwolnienia podatnika z podatku od nieruchomości. Mając na uwadze, że Spółka jest w posiadaniu gruntów, budynków i budowli, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej poprzez wpisanie ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także faktyczne ich zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej, należało naliczyć stawkę podatku od nieruchomości właściwą dla przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie obu decyzji. Zarzuciła naruszenie:

1. art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że prowadzona przez podatnika placówka nie jest objęta system oświaty, pomimo, że okoliczność przeciwna wynika ze złożonych przez niego zaświadczeń Starosty [...],

2. art. 2 ust. 1 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że przedmiotem opodatkowania są wszystkie nieruchomości, jakie podatnik posiada, także te wykorzystywane na cele rolne lub nieużytki, pomimo, że przedmiotem opodatkowania winny być tylko te nieruchomości i posadowione na nich budynki i budowle, które są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej;

3. art. 70 § 1 o.p. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji pomimo, że zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu;

4. art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego w zakresie rzeczywistego wykorzystania (zajęcia) nieruchomości oraz oparcie rozstrzygnięcia na uproszczonym założeniu, że przedmiotem opodatkowania jest "wszystko, co podatnik posiada w ewidencji środków trwałych", mimo że z twierdzeń strony wynika, iż znaczna część gruntów jest wykorzystywana rolniczo albo stanowi nieużytki co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

5. art. 191 o.p. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na pominięciu znaczenia dowodowego zaświadczeń organu prowadzącego ewidencję placówek oświatowych oraz przyjęciu ustaleń sprzecznych z treścią tych dokumentów, mimo że strona powołuje ich domniemanie prawdziwości i związanie organu ich treścią, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

6. art. 194 § 1 o.p. (w zw. z art. 168 ust. 11 ustawy - Prawo oświatowe) poprzez odmowę mocy dowodowej dokumentom urzędowym (zaświadczeniom o wpisie/objęciu systemem oświaty) lub ich deprecjację bez przeprowadzenia skutecznego dowodu przeciwnego, mimo że zaświadczenia.

W uzasadnieniu rozwinęła argumentację zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 08 lipca 2026 r. pełnomocnik substytucyjny Spółki, r.pr. T. B., wniósł i wywiódł jak w skardze. Zwrócił uwagę, że w analogicznym stanie faktycznym tut. sąd orzekał w wyroku z dnia 13.01.2026 r., a z uwagi na stanowiska zajęte przez organ w odpowiedzi na skargę, jego zdaniem są podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie. Na pytanie Sądu podał, że według jego wiedzy nie toczyły się postępowania prowadzące do przerwy i zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej w skrócie "p.p.s.a.") jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 22.12.2025 r., [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z 27.08.2025 r., nr [...], w sprawie wymierzenia A. Sp. z o.o. podatku od nieruchomości za 2020 rok.

Najdalej idącym zarzutem skargi, wymagającym zajęcia stanowiska w pierwszej kolejności, jest zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Termin przedawnienia zobowiązania Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2020 r. upływał z dniem 31 grudnia 2025 r.

Przed przejściem do dalszych rozważań należy zauważyć, co podkreślił również pełnomocnik Skarżącej na rozprawie, że w sprawie Skarżącej w zakresie podatku za 2019 r. zapadł prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 13.01.2026 r., I SA/Po 573/25. Stanowisko tam wyrażone Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela.

Jak bowiem wskazano w ww. wyroku, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej jako "o.p.") zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Z kolei art. 70 § 1 o.p. stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Procesowym skutkiem upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w trakcie toczącego się postępowania podatkowego mającego za przedmiot takie zobowiązanie jest natomiast konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Wymóg ten wynika z art. 208 § 1 o.p., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Powyższy przepis w sposób jednoznaczny określa procesowy skutek upływu terminu przedawnienia, który wymaga od organu pierwszej instancji lub organu odwoławczego umorzenia postępowania w przypadku, gdy organ ten nie zdążył orzec przed upływem przedawnienia określonego zobowiązania podatkowego - niezależnie od tego, czy nastąpiło to po zapłacie lub przed zapłatą podatku (por. wyrok NSA z 16 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 3030/16, wyrok NSA z 20 października 2014 r., sygn. akt I GSK 56/13 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dostępnej pod adresem: publ. CBOSA).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że tryb powstania obowiązku podatkowego, zobowiązania podatkowego oraz obliczenia i wpłaty podatku od nieruchomości przez osoby prawne (a taką jest skarżąca spółka) został określony w przepisie art. 6 ust. 9 u.p.o.l. Przewiduje on, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w odniesieniu do osób prawnych powstaje z mocy prawa, zaś osoba taka ma obowiązek złożenia deklaracji określającej wysokość tego podatku w terminie do 31 stycznia danego roku podatkowego, a następnie wpłacenia tego podatku w tym terminie za miesiąc styczeń, oraz do 15 dnia każdego miesiąca za każdy następny miesiąc roku podatkowego. Zobowiązanie w podatku od nieruchomości od osób prawnych powstaje więc w sposób określony w przepisie art. 21 § 1 pkt 1 o.p., tj. z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Zdarzeniem takim jest władanie nieruchomością wskazaną w przepisach u.p.o.l. (art. 2 ust. 1 pkt 1-3) w określonym czasie. Skutkiem tego, z mocy art. 21 § 2 o.p., podatek wykazany przez podatnika w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, a więc należnym. Oznacza to, że do chwili, kiedy nie zajdą okoliczności określone w art. 21 § 3 o.p., podatek zadeklarowany jest podatkiem należnym określającym wysokość zobowiązania podatnika. Przepis art. 21 § 3 o.p. stanowi natomiast, że w przypadku niezapłacenia przez podatnika podatku w całości albo w części, niezłożenia deklaracji lub wykazania wysokości podatku w błędnej wysokości organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość podatku. Dopiero z chwilą uprawomocnienia się decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego podatek należny wynika z tej decyzji, nie zaś z deklaracji podatnika. Do tego momentu wysokość zobowiązania podatkowego jest określona w deklaracji podatkowej.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że termin płatności określonego skarżącej zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. upływał co do zasady w 2025 r., a zatem pięcioletni okres przedawnienia tego zobowiązania rozpoczął swój bieg 1 stycznia 2021 r. i gdyby nie został przerwany zdarzeniami, o których mowa w art. 70 § 2 - § 8 o.p., upłynąłby z dniem 31 grudnia 2025 r.

Podkreślić ponadto należy, że decyzja określająca osobie prawnej zobowiązanie w podatku od nieruchomości jest decyzją deklaratoryjną (art. 6 ust. 9 u.p.o.l. w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 o.p.). Aby decyzja ostateczna organu podatkowego wywołała wyrażony w niej skutek określenia zobowiązania podatkowego w kwocie innej niż zadeklarowana przez podatnika, musi zostać wydana i doręczona przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 o.p. Dotyczy to - w przypadku decyzji określającej - zarówno decyzji organu I, jak i II instancji. Niedoręczenie decyzji organu odwoławczego, odnoszącej się do decyzji deklaratoryjnej (utrzymującej ją w mocy lub orzekającej co do istoty), do momentu upływu terminu przedawnienia oznacza, że decyzja ta nie wywołuje wyrażonego w niej skutku jako odnosząca się do zobowiązania już przedawnionego (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2020 r., II FSK 908/20; wyrok WSA w Gdańsku z 21 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 321/19).

W kontekście poczynionych wyżej uwag należy także zaznaczyć, że skutkiem upływu terminu przedawnienia jest bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13, stwierdził, że w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 o.p.). W powołanej powyżej uchwale podzielono pogląd wyrażony wcześniej przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12.

W niniejszej sprawie wprawdzie SKO wydało zaskarżoną decyzję (22.12.2025 r.) jeszcze przed upływem terminu przedawnienia, lecz jej doręczenie – co podkreślał pełnomocnik Spółki – nastąpiło 08.01.2026 r., już po upływie terminu przedawnienia.

Jeszcze raz trzeba bowiem podkreślić, że dla ustalenia, czy skutek decyzji w postaci określenia zobowiązania podatkowego nastąpił przed upływem terminu przedawnienia, istotna jest data doręczenia decyzji, a nie data jej wydania. (zob. wyrok NSA z 03.08.2023 r., II FSK 223/21 i powołane tam orzecznictwo). Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 2 o.p. data wydania decyzji jest niezbędnym elementem decyzji podatkowej. Data wydania wskazuje na stan faktyczny i prawny jaki został uwzględniony przy jej wydawaniu. Data wydania decyzji nie jest jednak równoznaczna z momentem, od którego decyzja wywiera skutki prawne. Zgodnie bowiem z art. 212 o.p. poza wyjątkiem dotyczącym decyzji, o których mowa w art. 67d, decyzja wiąże organ od chwili jej doręczenia stronie i dopiero od tego momentu wywiera ona skutki prawne. Do momentu doręczenia decyzja może być zmieniona bez konieczności wdrożenia procedur prawnych dotyczących jej zmiany lub uchylenia. Z tego powodu przyjąć należy, że dopóki decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w wysokości innej niż zadeklarowana przez podatnika nie zostanie doręczona jej adresatowi, obowiązuje domniemanie, że podatnik prawidłowo wykazał w deklaracji zobowiązanie oraz podatek do zapłaty.

Wobec stwierdzonego powyżej naruszenia przepisu prawa materialnego (art. 70 § 1 o.p.), odniesienie się do sformułowanych w skardze zarzutów byłoby na tym etapie postępowania przedwczesne. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony jest pogląd, że dopiero rozważenie kwestii związanych z przedawnieniem zobowiązania podatkowego, w sposób potwierdzający skuteczność zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia, pozwoli na odniesienie się w toku sądowej kontroli do kwestii merytorycznych. Nie jest bowiem możliwe rozważanie tych kwestii w sytuacji, gdy nie jest przesądzona dopuszczalność prowadzenia postępowania podatkowego (np. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 września 2021 r., I SA/Go 106/21).

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy powinien przede wszystkim ustalić, czy zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2020 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2025 r., czy też zaszły okoliczności skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem terminu biegu przedawnienia, co skutkowałoby możliwością wydania decyzji. W przypadku braku zaistnienia takich okoliczności organ odwoławczy uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną co do zastosowania w sprawie art. 208 § 1 w zw. z art. 70 § 1 o.p.

W związku ze sformułowanymi wyżej wytycznymi, Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę nie umorzył postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3668/14).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Wobec braku stosownego wniosku strony reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika Sąd nie orzekał o kosztach postępowania, zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a.