Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Natalia Paulina Janowicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby oddala skargę

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Wyrokiem z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 4566/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji

w B. (dalej powoływany jako: "Komendant") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 73/21 w przedmiocie odmowy wydania K. K. (dalej jako: "skarżący) nowego świadectwa służby. W uzasadnieniu ww. wyroku NSA zobligował Komendanta do realizacji prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku z dnia

16 lutego 2021 r. i wydania skarżącemu nowego świadectwa służby, zgodnie z jego żądaniem w dniu [...] maja 2019 r.

Spełniając powyższe zalecenie, Komendant zwrócił się do Wydziału Finansów KWP w B. - pismem z dnia 20 maja 2022 r. - z prośbą o wystawienie zaświadczenia o uposażeniu K. K. na dzień zwolnienia ze służby

w Policji, z uwzględnieniem wszelkich rozstrzygnięć dotyczących uposażenia emerytalnego, w tym rozkazu personalnego Komendanta z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. W odpowiedzi na powyższe w dniu [...] maja 2022 r. Wydział Finansów KWP w B. przekazał dane o składnikach uposażenia dotyczące skarżącego na dzień zwolnienia ze służby, tj., na dzień [...] lutego 2002 r., informując jednocześnie, że wskazane dane są zgodne z wydanym już wcześniej zaświadczeniem o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia [...] grudnia 2019 r.

W następstwie powyższego, w dniu [...] maja 2022 r. Komendant wydał skarżącemu żądane przez niego świadectwo służby nr 24. W punkcie pierwszym tego świadectwa określono, że służba skarżącego miała charakter stały

i była pełniona w Komendzie Wojewódzkiej Policji w B. w okresie:

od [...] listopada 1985 r. do [...] lipca 1993 r. oraz od [...] grudnia 2001 r. do [...]lutego 2002 r. W punkcie drugim wskazano, że w dniu zwolnienia ze służby skarżący zajmował stanowisko asystenta. W punkcie trzecim zawarto informację, że stosunek służbowy ustał w wyniku zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1994 r. o Policji. W punkcie czwartym wskazano, że

w okresie służby skarżący wykorzystał zwolnienie ze służby przewidziane w § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczególnych praw

i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. W punkcie piątym dotyczącym informacji o zajęciu uposażenia nie zawarto takich informacji, zaś w punkcie szóstym powołano decyzję nr 2 KGP z dnia 4 stycznia 2001 r. o przyznaniu skarżącemu za okres pozostawania poza służbą świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na zajmowanym stanowisku po zwolnieniu za okres 6 miesięcy, a także zamieszczono informacje o wysokości i składnikach uposażenia na dzień 28 lutego 2002 r., określając je w następujący sposób: "grupa 6 zaszeregowania, mnożnik 1,01 co wynosi 1 320,00 zł, dodatek za wysługę lat 9% - 118,00 zł, dodatek służbowy 47 zł, dodatek za stopień sierżanta – 360 zł, uposażenie brutto razem - 1 845,80 zł".

Powyższe świadectwo zostało przesłane skarżącemu drogą pocztową w dniu [...] maja 2022 r. na wskazany przez niego adres.

Nie godząc się z treścią wydanego świadectwa służby, skarżący zwrócił się do Komendanta wnioskiem z dnia [...] maja 2022 r. (data wpływu do organu 6 czerwca 2022 r.) o jego sprostowanie na zasadzie § 28 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. u. z 2020 r., poz. 1113 ze zm. – dalej jako: "rozporządzenie"). Skarżący zarzucił wystawionemu świadectwu niezgodność

z prawem i poświadczenie w nim okoliczności pełnionej służby niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, w szczególności:

- naruszenie "§ 25 pkt 3" rozporządzenia, w zakresie braku informacji - dla rzetelnego, zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym w sprawie zaświadczenia okresu pozostawania skarżącego w służbie - niezbędnych do ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego,

tj. brak wskazania pozostawania w służbie w okresie od [...] sierpnia 1993 r. do

[...] grudnia 2002 r., co jest skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji (skutek ex tunc) o zwolnieniu go z dniem 31 lipca 1993 r., tj. w zw. z art. 42 ust. 6 zdanie drugie ustawy o Policji;

- naruszenie "§ 25 pkt 10" rozporządzenia, poprzez niezamieszczenie w rubryce nr 6 świadectwa służby adnotacji o uprawnieniach wynikających z art. 42 ust. 1 ustawy

o Policji, a tylko adnotacji z art. 42 ust. 5 ww. ustawy o wypłacie świadczenia za

6 miesięcy. Adnotacja ta nie wskazuje o przywróceniu do służby, a jedynie jest adnotacją z nią związaną. Zdaniem skarżącego w punkcie tym powinny być zamieszczone informacje z art. 42 ust. 6 ustawy o Policji i uprawnienia z tym związane, ponieważ mają bezpośredni związek z ustaleniem uprawień wynikających ze służby i z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie służby nie wskazano jakiego okresu dotyczy 6 miesięcy stosownie do dyspozycji art. 42 ust. 6 ustawy o Policji. Świadectwo w powyższym stanie w ogóle nie wskazuje, że skarżący został przywrócony do służby i uchylono względem niego skutki nieważnych z mocy prawa decyzji;

- naruszenie "§ 25 pkt 4" rozporządzenia, poprzez zamieszczenie niezgodnej ze stanem faktycznym i prawnym informacji o wysokości i składnikach uposażenia.

W uposażeniu przysługującemu skarżącemu na dzień 28 lutego 2002 r. określono dodatek za wysługę lat na 9%, co jest niezgodne z dokumentami w sprawie. Powyższy dodatek określono bowiem rozkazem personalnym KWP w B.

z dnia [...] października 2006 r. wydanym w przedmiocie ustalenia wysługi lat dla celów wzrostu uposażenia na - 10% na dzień [...] grudnia 2001 r. Decyzja ta jest na chwilę obecną prawomocna i wiążąca dla organu. Określając zaś składniki

i wysokość uposażenia na dzień zwolnienia ze służby określono dodatek za stopień sierżanta policji na - 360 zł. Dodatek ten określono na podstawie obowiązującej wówczas tabeli do Rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Kwota 360 zł dodatku za stopień sierżanta policji została ujęta w tej tabeli dla policjantów nie objętych obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym. Tymczasem z jego dokumentów osobowych wynika, że podlegał on ubezpieczeniu społecznemu

w okresie zwolnienia ze służby (potwierdza to ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym

i odprowadzanie składek przez KWP w B. w ramach zestawień zbiorczych, wystawiono też zaświadczenie/druk ERP-7 do ZUS). Zatem kwotą dodatku za stopień sierżanta policji według ww. tabeli jest kwota 430 zł, a nie jak wskazano 360 zł.

W uzasadnieniu powyższego wniosku, skarżący ponownie wskazał, że jego przywrócenie do służby nastąpiło na mocy stwierdzenia nieważności decyzji (skutek ex tunc) o rozwiązaniu stosunku służbowego. Skutkiem tego jest to, że do zwolnienia policjanta w roku 1993 nie doszło wcale i decyzja o zwolnieniu nie mogła i nie wywołała żadnego skutku prawnego, a ponadto nie pozostaje w obrocie prawnym. Przywrócenie policjanta do służby na podstawie stwierdzenia nieważności decyzji, następuje z reaktywacją stosunku służbowego i jego mianowania ze skutkiem wstecznym, tj. od samego początku, gdy decyzje nieważne zostały wydane. Dalszą konsekwencją powyższego jest to, że policjant do czasu ponownego zwolnienia, co miało miejsce w niniejszej sprawie w dniu [...] lutego 2002 r., cały czas pozostawał

w służbie, jednak okres od "[...] października 1993 r. do dnia [...] grudnia 2001 r." liczony jest jako okres służby bez prawa do uposażenia, gdyż policjantowi bezprawnie zaprzestano wypłacania uposażenia z winy organu działającego

z rażącym naruszeniem prawa. Powyższe okoliczności nie powodują jednak braku nieprzerwanego biegu służby policjanta - art. 42 ust. 6 (zdanie drugie) ustawy

o Policji.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, Komendant Wojewódzki Policji

w B. pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. odmówił sprostowania świadectwa służby wydanego skarżącemu w dniu [...] maja 2022 r.

Komendant wyjaśnił, że do wydania nowego świadectwa służby zgodnie

z wnioskiem skarżącego z dnia [...] maja 2019 r. został zobligowany na mocy wyroku NSA z dnia 23 marca 2022 r. (III OSK 4566/21) oddalającego skargę kasacyjną Komendanta od wyroku WSA w Białymstoku z dnia 16 lutego 2021 r. (II SA/BK 73/21) w przedmiocie odmowy wydania nowego świadectw służby. Realizując zalecenia ww. wyroków, w dniu [...] maja 2022 r. zwrócono się do Wydziału Finansów KWP w B. z prośbą o wystawienie zaświadczenia o uposażeniu skarżącego na dzień zwolnienia ze służby w Policji, z uwzględnieniem wszelkich rozstrzygnięć dotyczących uposażenia emerytowanego policjanta. Przedmiotowe zaświadczenie było niezbędne do wydania świadectwa służby zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...] maja 2019 r. Z pisma przekazanego z Wydziału Finansów KWP w B. z dnia [...] maja 2022 r. wynikało, że na ten dzień komórka finansowa nie dysponuje innymi danymi niż ujęte w zaświadczeniu z dnia [...] grudnia 2019 r. Zaświadczenie wydane na wniosek skarżącego wskazywało, że na dzień zwolnienia ze służby, tj. na dzień 28 lutego 2002 r. składniki uposażenia wynosiły: grupa 6, mnożnik 1,01 co wynosi 1320,00 zł, wysługa 9% -118, 80 zł, stopień (sierżant) - 360,00 zł, dodatek służbowy - 47,00 zł. Razem: 1845,80 zł.

Treść ww. zaświadczenia, poddana procedurze odwoławczej została potwierdzona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 22 lipca 2021 r., sygn. akt

II SA/Wa 1519/20. W orzeczeniu tym, sąd wskazał, że Wydział Finansów KWP

w B. nie dysponuje innymi danymi niż te, które są zawarte w kartach płacowych, a zaświadczenie jest wyłącznie "urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej istniejącego obiektywnie stanu rzeczy". Sąd podkreślił przy tym, że

w "przypadku zmiany okoliczności faktycznych lub prawnych sprawy, mających wpływ na treść zaświadczenia, Wnioskodawca będzie uprawniony do wniesienia

o wydanie nowego dokumentu - z uwzględnieniem zmian, znajdujących odzwierciedlenie w zasobach informacji organu". W ten sposób Sąd odniósł się do wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1811/19 uchylającego decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2019 r.

w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KWP

w B. z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. Powyższą decyzją ustalono wzrost uposażenia zasadniczego w związku z ustaleniem wysługi lat na dzień przywrócenia do służby skarżącego, tj. [...] grudnia 2001 r. i określono na ten dzień termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 10%. Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie eliminujące z obrotu prawnego decyzję Komendanta Głównego Policji oraz odnoszące się w uzasadnieniu do nieważności z mocy prawa rozkazu personalnego [...] KWP w B. z dnia [...] października 2006 r. jest nieprawomocne. Nie sposób więc zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że na dzień wystawienia świadectwa służby, tj. [...] maja 2022 r. organ był zobligowany do uwzględnienia 10% wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat.

Odnosząc się zaś do kwestii okresów pełnionej przez skarżącego służby Komendant przypomniał, że prawomocne pozostają rozstrzygnięcia organów administracyjnych wskazujące, że służbę w Policji skarżący pełnił od [...] listopada 1985 r. do [...] lipca 1993 r., a po przywróceniu do służby od [...] grudnia 2001 r. do

[...] lutego 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji wydał w dniu [...] stycznia 2002 r. rozkaz personalny

nr [...], którym zwolnił skarżącego ze służby z dniem [...]lutego 2002 r. Skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia odwołania od ww. decyzji, natomiast w dniu

[...] maja 2002 r. złożył do Komendanta Głównego Policji wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Komendant Główny Policji odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu, a Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] listopada 2002 nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II SA 4177/02) oddalił skargę skarżącego na powyższą decyzję. Ponowna próba wzruszenia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. zakończyła się wydaniem przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowienia z dnia [...] października 2019 r. nr [...], które utrzymało

w mocy postanowienie z dnia [...] września 2019 r. KGP nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu zwolnieniowego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz treści art. 46 ustawy o Policji oraz § 28 i § 25 ust. 3-4 ww. rozporządzenia, Komendant odmówił sprostowania wydanego w dniu [...] maja 2022 r. świadectwa służby stosownie do żądania skarżącego, uznając jednocześnie, że informacje na temat policjanta zawarte

w świadectwie służby zamieścił prawidłowo.

W skardze wywiedzionej do tutejszego Sądu na powyższe pismo o odmowie sprostowania świadectwa służby, skarżący zarzucił Komendantowi rażące naruszenie prawa, tj. art. 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie szeregu norm kodeksu postępowania administracyjnego (art. 6, 8 § 1, 12 § 1 k.p.a.), a nadto szeregu norm prawnych określających tryb postępowania organu zawartych

w ustawie o Policji oraz rozporządzeniu. Ponadto wskazał, że odmowa sprostowania świadectwa służby wyrażona w piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r. nie posiadała pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych od tego aktu i ich terminie.

W uzasadnieniu zaś skargi wskazał, że odmowa sprostowania świadectwa służby jest bezpodstawna w całości. Organ zaś swoim działaniem neguje cały porządek prawny RP, w szczególności nie uznaje prawomocnych wyroków sądów, obowiązujących przepisów prawa, a także pozostających w obrocie prawnym decyzji organów Policji. Dalsza część skargi stanowi powtórzenie zarzutów oraz argumentów formułowanych pod adresem świadectwa służby zawartych we wniosku z dnia

31 maja 2022 r. o sprostowanie świadectwa służy, a odnoszących się do naruszenia

§ 25 ust. 3 pkt 3 i 10 oraz § 25 ust. 4 rozporządzenia. Zarzuty te oraz argumentacja prezentowana w tym względzie została przedstawiona we wstępie niniejszego uzasadnienia. Następnie powołując się na orzeczenia organów Policji oraz sądów administracyjnych zapadłych w jego sprawie, skarżący przedstawił stan faktyczny związany ze zwolnieniem go ze służby, a także stwierdzeniem nieważności decyzji

o zwolnieniu, prezentując przy tym stanowisko o skutkach stwierdzenia nieważności takich rozstrzygnięć na tle uprawnień przysługujących policjantowi przywróconemu do służby. Skarżący eksponuje, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie posiada przerwy w służbie na skutek bezprawnego zwolnienia ze służby

z dniem [...] lipca 1993 r., ponieważ decyzja taka nie mogła i nie wywołała żadnego skutku prawnego, a to z powodu działania organu z rażącym naruszeniem prawa

i uznania jej nieważności. Zdaniem skarżącego art. 42 ust. 6 zd. drugie ustawy

o Policji mówi, że okres za który policjant nie otrzymał "odszkodowania"

w administracji, nie traktuje się jak przerwy w służbie policji. Stąd nie rozumie dlaczego taka przerwa w służbie skarżącego została umieszczona w świadectwie służby. Nadto wskazuje, że informacja zawarta w pkt 6 świadectwa służby nie jest zgodna z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Wedle skarżącego adnotacja zawarta w tym punkcie powinna dotyczyć decyzji, na podstawie której został on przywrócony do służby, ze wskazaniem daty tej decyzji (co z kolei określa datę przywrócenia do służby), a następnie informacje wynikające z przywrócenia do służby, tj. o wypłacie świadczenia za 6 miesięcy oraz uprawnienia wynikające z art. 42 ust. 6 ustawy

o Policji. Data o jego przywróceniu do służby zawarta w rozkazie personalnym

z [...] listopada 2001 r. nie jest właściwa i zgodna z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. To nie rozkaz personalny "o przywróceniu do służby" jest decyzją, na mocy której

i z datą którą policjant zostaje do tej służby przywrócony. Z powyższego skarżący wywodzi, że nieprzerwanym okresem służby w policji w jego przypadku jest okres od [...] listopada 1985 r. do [...] lutego 2002 r.

W zakresie zaświadczenia o prawie do uposażenia i wysokości jego składników na dzień zwolnienia ze służby, winny natomiast być zawarte informacje prawdziwe, tj. określenie prawa do 10 % wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat

i dodatku za stopień policyjny dla policjantów objętych ubezpieczeniem społecznym, tj. 430 zł. Zdaniem skarżącego powyższe okoliczności pozostają bezsporne

w sprawie. W obiegu prawnym pozostaje bowiem prawomocny rozkaz personalny

z 31 października 2006 r. określający prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego na 10 % i adnotacja o tym rozkazie w karcie płac. Dokumenty te są wiążące dla organu. Podobnie w związku z prawem do dodatku za stopień policyjny, zaświadczenie ZUS ZUA wiąże organ do naliczenia i zaświadczenia właściwej wysokości tego dodatku (tj. 430 zł), choćby takie należności w istocie faktycznie nie zostały mu wypłacone.

W omawianym przypadku mowa jest bowiem o prawie do uposażenia i wysokości jego składników, a nie o okolicznościach jak bezprawnie organ wypłacał te uprawnienia policjantowi.

W odpowiedzi na skargę, Komendant podtrzymał swoje stanowisko zawarte

w piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r. stanowiącym odpowiedz na wniosek skarżącego

o sprostowanie świadectwa służby z dnia [...] maja 2022 r., wnosząc o jej oddalenie jako niezasadnej.

Zdaniem organu, kwestionowane przez skarżącego świadectwo służby zostało wydane zgodnie z jego wnioskiem z dnia [...] maja 2019 r. oraz zawiera wszystkie informacje wskazane w § 25 ust. 3-4 rozporządzenia, w tym wysokość i składniki uposażenia. Dodatkowo organ wyjaśnił, że pisemna odmowa sprostowania niniejszego świadectwa służby umotywowana jest tym, że dokument ten nie może kształtować sytuacji prawnej zwolnionego funkcjonariusza w dowolny sposób, który życzyłby sobie skarżący. W związku z tym, że świadectwo służby w pełni odzwierciedla posiadane przez organ dane, to brak jest podstaw do jego sprostowania. Odnosząc się zaś do wniosku skarżącego o zobowiązanie organu do przedłożenia całości akt personalnych skarżącego, wniósł o jego oddalenie ze względu na jego oczywistą bezzasadność. W ocenie organu, skarżący nie wskazał jakich dokumentów dotyczy jego żądanie oraz faktów, które chce przez nie wykazać.

W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2022 r. skarżący ponowił swój wniosek o zobowiązanie organu do przedłożenia sądowi pełnych akt osobowych dotyczących przebiegu jego służby. Wyjaśnił, że akta te w istocie stanowią akta administracyjne niniejszej sprawy i dowodzą jego praw wynikających zarówno z przebiegu służby, jak i z ubezpieczeń społecznych, co powinno odzwierciedlać świadectwo służby. Wybiórcze zaś przedstawianie akt sprawy stanowi o bezprawności działania organu

i podjęciu przez ten organ próby wyłudzenia orzeczenia sądowego. Na potwierdzenie powyższych twierdzeń skarżący przedstawił okoliczności oraz pisma świadczące

o niszczeniu przez organ dokumentów, tj. wcześniej wystawianych świadectw służby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z ugruntowana już linią orzecznictwa sądów administracyjnych, odmowa sprostowanie świadectwa służby stanowi czynność materialno – techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Jak wskazał NSA w wyroku

z dnia 14 października 2015 r., I OSK 341/1 (opubl. Lex 1931981), który to pogląd Sąd w składzie obecnym w pełni podziela, w przypadku odmowy uwzględnienia żądania sprostowania świadectwa służby należy przyjąć, że odmowa ta dotyczy uprawnienia określonego przepisami prawa administracyjnego. W konsekwencji sądy administracyjne są właściwe rzeczowo w sprawie ze skargi na odmowę sprostowania świadectwa służbowego policjanta.

Taka właśnie czynność, wyrażona w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2022 r., a dotycząca wniosku skarżącego

z dnia [...] maja 2022 r. o sprostowanie jego świadectwa służby z dnia [...] maja 2022 r. stała się przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie.

Przechodząc zatem do oceny legalności ww. czynności odmowy sprostowania świadectwa służby skarżącego, stwierdzić należy, że wyrażone w tym względzie stanowisko organu w piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r. - nie narusza prawa.

Stosownie do art. 46 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2021 r, poz. 1882 ze zm., dalej: "u.P.") policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój wniosek opinię o służbie (ust. 1). Policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii (ust. 2). Szczegółowe dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie, a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby oraz odwoływania się od opinii o służbie, określa minister właściwy do spraw wewnętrznych w przepisach wydawanych na podstawie art. 81 (ust. 3).

Obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644 ze zm.) w § 25 ust. 3 zawiera obowiązkowe elementy, jakie powinno zawierać świadectwo służby oraz przewiduje w § 25 ust. 4, że w świadectwie służby zamieszcza się także informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach, jeżeli policjant złożył w tej sprawie pisemny wniosek co najmniej 7 dni przed zwolnieniem ze służby. W razie złożenia wniosku już po zwolnieniu ze służby prawodawca postanowił, że wydaje się nowe świadectwo służby w terminie 7 dni od dnia złożenia tego wniosku. Jak wyjaśnił tutejszy Sąd w wyroku z dnia 15 października 2019 r. II SA/Bk 576/19 na tle sprawy skarżącego, przepis § 25 ust. 4 rozporządzenia nie ogranicza żadnym terminem prawa byłego policjanta do żądania zamieszczenia w świadectwie służby informacji

o wysokości i składnikach uposażenia. W przypadku takiego wniosku należy wydać nowe świadectwo służby w terminie 7 dni od dnia jego złożenia, o czym jednoznacznie stanowi zdanie drugie tego przepisu. Dane o tym, jakie uposażenie było wypłacane funkcjonariuszowi, jeżeli znajdują się w dyspozycji organu, powinny zostać zamieszczone w świadectwie służby, o ile wnosi o to policjant, nawet po zakończeniu służby.

Instytucja zaś sprostowania świadectwa służby została uregulowana w § 28 rozporządzenia. Zgodnie z powyższym przepisem policjant zwolniony ze służby może złożyć wniosek o sprostowanie świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Wniosek składa się przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, który wydał świadectwo służby (ust.1). Przełożony właściwy w sprawach osobowych, uwzględniając wniosek sprostowanie świadectwa służby wydaje nowe świadectwo służby w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku. Odmowa sprostowania świadectwa służby wymaga pisemnego uzasadnienia (ust. 2).

W przypadku zatem odmowy uwzględnienia tego żądania, wydaje się pisemne uzasadnienie o odmowie sprostowania świadectwa, uznając jednocześnie, że informacje na temat policjanta w świadectwie służby zamieszono prawidłowo.

W niniejszej sprawie skarżący żądając sprostowania świadectwa służby z dnia [...] maja 2022 r. wydanego mu na jego wniosek z [...] maja 2019 r., zarzucił organowi naruszenie:

- § 25 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, przez nie wskazanie rzeczywistego okresu pozostawania przez niego w służbie, tj. od 1 sierpnia 1993 r. do 15 grudnia 2002 r., co jest skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji (skutek ex tunc) o zwolnieniu go ze służby z dniem 31 lipca 1993 r.,

- § 25 ust. 3 pkt 10 rozporządzenia, poprzez niezamieszczenie w punkcie 6 świadectwa służby adnotacji o uprawnieniach wynikających z art. 42 ust. 1 u.P.,

a jedynie adnotację z art. 42 ust 5 u.P. o wypłacie świadczenia za 6 miesięcy,

- § 25 ust. 4 rozporządzenia poprzez zamieszczenie niezgodnej ze stanem faktycznym i prawnej informacji o wysokości i składnikach uposażenia.

Odnosząc się do wyżej wskazanych zarzutów, podzielić należy stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej czynności, że wbrew twierdzeniom skarżącego,

w zakwestionowanym świadectwie służby zamieszczono wszystkie rzeczywiste okresy pełnienia służby przez niego, wynikające z faktu jego przyjęcia i następnie przywrócenia do służby, za które policjant otrzymywał uposażenie. W tym miejscu zauważyć należy, że skarżący co do zasady nie kwestionuje okresów pełnienia służby wskazanych w świadectwie, tj. od [...] listopada 1985 r do [...] lipca 1993 r. oraz od [...] grudnia 2001 r. do [...] lutego 2002 r., a jedynie wywodzi, że okres pomiędzy tym przedziałem czasowym, tj. od [...]sierpnia 1993 r. do [...]grudnia 2001 r. również powinien być uznany za okres pełnienia służby, co jest następstwem stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu go ze służby z dniem [...] lipca 1993 r. Skarżący uważa bowiem, że stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu go ze służby

z dniem [...] lipca 1993 r. powoduje brak przerwy w służbie i w konsekwencji skutkuje uznaniem pozostawania przez niego w służbie przez cały okres, tj. od [...] listopada 1985 r. do [...] lutego 2002 r. Sąd powyższego poglądu nie podziela. Sposób bowiem wykładania skutków stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby przez skarżącego nie odpowiada prawu.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że skutki stwierdzenia nieważności rozkazu

o zwolnieniu ze służby określone zostały w art. 42 ust. 1 u.P. Zgodnie z tym przepisem, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Z normy tej wynika zatem, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby powoduje konieczność ponownego nawiązania stosunku służbowego, bowiem pomimo wadliwości decyzja o zwolnieniu ze służby doprowadziła do rozwiązania stosunku służbowego czyli rozwiązania stosunku prawnego łączącego strony. Uchylenie tej decyzji nie powoduje jednak automatycznego nawiązania stosunku prawnego. W wyniku orzeczenia zawierającego rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji, następuje powrót do sytuacji, która miała miejsce przed wydaniem decyzji. Jednak dalszy tok postępowania zależy zarówno od działań organu, jak i policjanta. Zgodnie z treścią art. 42 ust. 2 u.P. jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy. Również organ po zgłoszeniu się policjanta do służby musi stwierdzić, czy nie zachodzą powody, dla których pomimo zgłoszenia gotowości do służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony – art. 42 ust. 3 u.P. Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 4 u.P, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

Instytucja przywrócenia do służby oznacza zatem ponowne zatrudnienie na warunkach sprzed zwolnienia, nie zaś – jak wskazuje to skarżący – na uznaniu zwolnionego funkcjonariusza za cały czas pełniącego służbę. O pełnieniu służby można bowiem mówić jedynie w sytuacji, gdy policjant jest uprawniony oraz zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych i zadania takie faktycznie wykonuje. W kontekście powyższego stwierdzić należy, że w świadectwie służby mogą być wskazane tylko te okresy jej pełnienia, za które policjant otrzymał uposażenie wynikające z aktu przyjęcia do służby i mianowana na określone stanowisko służbowe.

Stosownie zaś do art. 42 ust 5 u.P policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy nie mniej niż za 1 miesiąc. Zgodnie zaś z art. 42 ust. 6 okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby uwzględnionego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1 Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu.

Przepis art. 42 ust. 6 u.P. wiąże się z treścią art. 42 ust. 5 tej ustawy. Dotyczy on okresu, za który policjantowi wypłaca się świadczenie w wysokości nie większej niż za 6 miesięcy, gdy nie pozostawał on w służbie. Powyższe rozwiązanie oznacza, że okres od zwolnienia policjanta ze służby do wyliniowania wadliwej decyzji z obrotu prawnego nie jest okresem tożsamym z pojęciem pozostawania poza służbą. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu ze służby nie stanowi

o bezskuteczności zwolnienia i nie doprowadza do przywrócenia stosunku służbowego ex tunc. W przepisie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji (zdanie drugie) określa się, że tylko okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależy skatalogowany enumeratywnie rodzaj uprawnień. Ze wskazanego powyżej przepisu jednoznacznie wynika, że okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia nie można zaliczyć funkcjonariuszowi do uprawnień wymienionych w treści art. 42 ust. 6 (zdanie pierwsze). Wysługa lat, prawo do urlopu wypoczynkowego i jego długość, uprawnienia emerytalne czy prawo do nagrody jubileuszowej, to uprawnienia uzależnione od czasu pozostawania w służbie. Uprawnienia te nie są uzależnione od nieprzerwanego biegu służby.

Wyeliminowanie zatem z obrotu prawnego rozkazu personalnego

o zwolnieniu, a następnie przywrócenie do służby nie oznacza, że policjant otrzyma uposażenie za cały okres pozostawania poza służba, ponieważ "nie oznacza to, że wraz z reaktywowaniem stosunku, reaktywuje się prawo funkcjonariusza do uposażenia. Samo, bowiem pozostawanie funkcjonariusza w stosunku służbowym nie wystarcza, by tylko z tego tytułu przysługiwało mu uposażenie. Uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie funkcjonariusz otrzymuje z tytułu pełnienia służby" (tak: wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010 r. I OSK 158/10). Prawo do uposażenia nie powstaje automatycznie jedynie z tytułu wyeliminowania decyzji

o zwolnieniu, ale niezbędnym jest dla jego realizacji czynnik materialny, jakim jest rzeczywiste wykonywanie zadań służbowych. Nadto co podnosi NSA w wyroku

z dnia 19 kwietnia 2012 r. I OSK 1669/11, "okres od zwolnienia policjanta ze służby do wyeliminowania wadliwej decyzji z obrotu prawnego nie jest okresem tożsamym

z pojęciem pozostawania poza służbą. Stąd między innymi do wysługi lat uwzględnianej przy wzroście uposażenia zalicza się jedynie okresy służby, za które funkcjonariusz otrzymywał rzeczywiście uposażenie. Natomiast nie zalicza się okresów pozostawania poza służbą, za które nie było mu wypłacone uposażenie. Sytuacji w tym względzie nie zmienia nawet przywrócenie do służby w wyniku wyeliminowania przez organ lub sąd administracyjny decyzji o zwolnieniu. Za okres pozostawania poza służbą przysługuje policjantowi świadczenie określone w art. 42 ust. 5 u.P. Świadczenie to ma charakter odszkodowawczy".

Podsumowując, analiza art. 42 ust. 6 u.P prowadzi do wniosku, że nie nakazuje on uznania okresu pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne (a tym bardziej całego okresu, w którym strona nie pełniła służby) za okres służby, lecz jedynie wliczenie tego okresu do okresu służby, od którego zależą niektóre uprawnienia. Przepis ten nie wprowadza natomiast fikcji prawnej, że funkcjonariusz przywrócony do służby w okresie pozostawania poza służbą pozostawał w stosunku służbowym.

Należy więc jeszcze raz podkreślić że, w okresie pozostawania poza służbą, który nie jest okresem służby ani też okresem uznawanym za okres służby, policjant przywrócony do służby nie pozostaje w stosunku służbowym. Mając powyższe na uwadze nie ma podstaw do sprostowania świadectwa służby o treści żądanej przez skarżącego czyli za okres od [...] listopada 1985 r. do [...] lutego 2002 r. bowiem pełnił on służbę od [...] listopada 1985 r. do [...] lipca 1993 r. oraz od [...] grudnia 2001 r. do

[...] lutego 2002 r. W myśl przywołanych powyżej przepisów skarżący nie pełnił zaś służby od [...] sierpnia 1993 r. do [...] grudnia 2001 r. nie było więc możliwe umieszczenia tego okresu w świadectwie służby, co prawidłowo wskazał Komendant odmawiając sprostowania świadectwa służby w tym zakresie. W sprawie niniejszym bezspornym jest bowiem, że rozkaz personalny Komendanta z dnia [...] lipca 1993 r. nr [...]o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] lipca 1993 r. został wyeliminowany z obrotu prawnego na skutek stwierdzenia jego nieważności decyzją Komendanta z dnia [...] października 2001 r. nr [...]. Wobec zaś faktu, że stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji, w myśl art. 42 ust. 1 u.P. stanowi podstawę przywrócenia funkcjonariusza do służby na stanowisko równorzędne, rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] przywrócono skarżącego do służby w Policji z dniem [...]grudnia 2001 r. a następnie rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2002 r. działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 u.P zwolniono go ze służby z dniem [...] lutego 2002 r. Tym samym zarzut naruszenia § 25 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia nie zasługiwał na uwzględnienie. Komendant zgodnie bowiem z brzmieniem tego przepisu zawarł w świadectwie służby informacje dotyczące ustania stosunku służbowego skarżącego, w tym podstawy prawne zwolnienia jego ze służby w Policji.

W kontekście zaprezentowanych wyżej uwag, Komendant nie uchybił również treści § 25 ust. 3 pkt 10 rozporządzenia, nakazującego zamieszczenie w świadectwie służby informacji dotyczących "uprawnień związanych z przywróceniem do służby na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy". W punkcie 6 świadectwa wskazał bowiem, że skarżącemu przyznano za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na zajmowanym stanowisku po zwolnieniu za okres 6 miesięcy.

W ocenie Sądu, Komendant nie naruszył również § 25 ust. 4 rozporządzenia poprzez zamieszczenie niezgodnej ze stanem faktycznym i prawnym informacji

o wysokości i składnikach uposażenia. Jak już wyżej wskazano, dane o tym, jakie uposażenie było wypłacane funkcjonariuszowi w dniu jego zwolnienia, jeżeli znajdują się w dyspozycji organu, powinny zostać zamieszczone w świadectwie służby, o ile wnosi o to policjant, nawet po zakończeniu służby. Jak wynika zaś z akt niniejszej sprawy, Komendant zwrócił się do Wydziału Finansów KWP w B. - pismem z dnia [...] maja 2022 r. - z prośbą o wystawienie zaświadczenia o uposażeniu skarżącego na dzień zwolnienia go ze służby w Policji, z uwzględnieniem wszelkich rozstrzygnięć dotyczących uposażenia emerytalnego, w tym rozkazu personalnego Komendanta z dnia [...]października 2006 r. nr [...]. W odpowiedzi na pismo, Wydział Finansów KWP w B. przekazał dane o składnikach uposażenia dotyczące skarżącego na dzień zwolnienia ze służby, tj., na dzień [...] lutego 2002 r., informując jednocześnie, że wskazane dane są zgodne z wydanym już wcześniej zaświadczeniem o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia [...] grudnia 2019 r. W tym miejscu wskazać należy, że dane zawarte w zaświadczeniu muszą wynikać

z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych. W trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń nie można natomiast dokonywać jakichkolwiek ustaleń faktycznych czy prawnych. Jeśli zatem w zaświadczeniu nie znaleziono podstaw do sformułowania go w innej treści, to przyjąć należy, że informacje zawarte w zaświadczeniu oparto o posiadane przez ten organ ewidencji. W konkretnej sprawie zauważyć należy, że skarżący podjął próbę podważenia (skorygowania ww. zaświadczenia), na co wskazuje wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lipca 2021 r.

II SA/Wa 1519/20 oddalający jego skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2021 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu tego wyroku, odnosząc się do konkretnych żądań wnioskodawcy (niemal identycznych jak obecnie w sprawie o sprostowaniu świadectwa – przyp. tut. Sądu) WSA w Warszawie zauważył, że "dotyczą one w istocie kwestii, które nie mogły być ujęte w zaświadczeniu inaczej – czego oczekiwałby zainteresowany. Dany dokument (zaświadczenie) - w kontekście żądania uwzględnienia obowiązku podwyższenia uposażenia o 10% - nie zawiera wprost informacji, czy takie świadczenie było wnioskodawcy – wedle dokumentacji organu - należne. Określa zaś wysokość uposażenia, jakie faktycznie wypłacono. Jedynie ta kwestia jest jego przedmiotem. Nie jest możliwe skorygowanie zaświadczenia w danym zakresie, gdyż nie odpowiadałoby to prawdzie - w kontekście faktycznie otrzymywanych świadczeń. To jest zaś przedmiotem tego dokumentu. Zaświadczenie wskazuje też, jaki wypłacono faktycznie wnioskodawcy dodatek z tytułu posiadanego stopnia. Nie było przedmiotem tego dokumentu określenie, jakie świadczenie było mu faktycznie należne. W tym kontekście także żądanie Wnioskodawcy nie mogło być uwzględnione". Sąd wyjaśnił ponadto, że "gdyby nawet uznać, że przedmiotem żądania Wnioskodawcy nie było skorygowanie uprzednio wydanego zaświadczenia, stanowiącego "Zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu", lecz wydanie odrębnego dokumentu w przedmiocie kwestii podniesionych w podaniu, to należy wskazać, że przedstawione zagadnienia – uwzględnienia bądź nie podwyższenia uposażenia z tytułu wysługi oraz wysokości faktycznie należnego dodatku z tytułu posiadanego stopnia, nie może być przedmiotem zaświadczenia. Kwestie prawidłowości naliczenia składników uposażenia z tytułu odejście ze służby nie mogą być rozstrzygane w ramach procedury wydanie zaświadczeń. Prawidłowość wysokości ustalonych świadczeń podlega zaś kontroli w trybie odrębnym". Sąd podkreślił przy tym, że w "przypadku zmiany okoliczności faktycznych lub prawnych sprawy, mających wpływ na treść zaświadczenia, Wnioskodawca będzie uprawniony do wniesienia o wydanie nowego dokumentu - z uwzględnieniem zmian, znajdujących odzwierciedlenie w zasobach informacji organu". Jak słusznie zauważa Komendant, w ten sposób Sąd odniósł się z kolei do wyroku WSA w Warszawie

z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1811/19 uchylającego decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KWP w B. z dnia

[...] października 2006 r. nr [...]. Powyższą decyzją ustalono wzrost uposażenia zasadniczego w związku z ustaleniem wysługi lat na dzień przywrócenia do służby skarżącego, tj. [...]grudnia 2001 r. i określono na ten dzień termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 10%. Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie eliminujące

z obrotu prawnego decyzję Komendanta Głównego Policji oraz odnoszące się

w uzasadnieniu do nieważności z mocy prawa rozkazu personalnego [...] KWP w B. z dnia [...] października 2006 r. jest nieprawomocne. Słusznie zatem wywiódł Komendant, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że na dzień wystawienia świadectwa służby, tj. [...] maja 2022 r. organ był zobligowany do uwzględnienia 10% wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat. Powyższe uwagi odnieść należy również do dodatku za stopień policyjny. Zaświadczenie ZUS ZUA wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest wiążące dla organu do naliczenia i zaświadczenia właściwej wysokości tego dodatku (tj. 430 zł)

i to w sytuacji gdy takie należności w istocie faktycznie nie zostały mu wypłacone. Jeszcze raz bowiem powtórzyć należy, że w świadectwie służby zamieszcza się informacje o faktycznie pobieranym uposażeniach a nie prawie do uposażenia

i wysokości jego składników wynikających z odrębnych dokumentów.

Końcowo wskazać należy, że świadectwo służby jest dokumentem mającym charakter ściśle informacyjny, którego treść zawiera wyłącznie elementy będące powtórzeniem elementów wynikających z dokumentu. Oznacza to, że świadectwo służby nie może i nie zawiera żadnych elementów kształtujących sytuację prawną zwolnionego funkcjonariusza, takie elementy zawiera i kształtuje chociażby decyzja

o zwolnieniu. Idąc dalej dane zamieszczone w świadectwie służby mogą ulec zmianie, modyfikacji wyłącznie w przypadku zmiany, modyfikacji dokumentu źródłowego, z którego pochodzą. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Sąd oddalił wniosek skarżącego o zobowiązanie organu do przedłożenia archiwalnych akt osobowych skarżącego celem wykazania okresu służby w Policji oraz przysługujących z tego tytułu uprawnień. W ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa przez organ przy dokonywaniu odmowy sprostowania świadectwa służby nie wymagały powyższych akt, albowiem sprowadzały się do prawidłowego rozumienia skutków stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji, a zatem prawidłowej wykładni przepisów art. 42 ust. 1 u.P oraz przysługujących skarżącemu uprawnień w związku z przywróceniem go służby,

a zatem wykładni art. 42 ust. 5 i 6 u.P. Fakt przyjęcia skarżącego do służby,

a następnie zwolnienie go ze służby z dniem 31 lipca 1993 r. i stwierdzenie nieważności tej decyzji w dniu 24 października 2001 r. nie są kwestionowane przez skarżącego. Skarżący odmiennie natomiast, o czym była już mowa wyżej, rozumie skutki tych decyzji dla stażu służby oraz uprawnień z tego tytułu przysługujących. Podobnie kwestia wysokości i składnikach uposażenia została wskazana

w zaświadczeniu, które nie podlega kontroli Sądu. Powyższe zaświadczenie znajduje się w aktach administracyjnych sprawy.

W tej sytuacji skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę – Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.