Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 265/16 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie uzasadnienia wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r. w sprawie ze skargi P. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 2 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek P. N. (dalej również jako "skarżący") o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie uzasadnienia wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r. w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji powołując się na przepisy art. 88 oraz art. 157 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) wskazał, że przystąpienie do merytorycznej oceny wniosku złożonego przez skarżącego, musi zostać poprzedzone sprawdzeniem dopuszczalności i terminowości wniosku. Spełnienie tych warunków jest konieczne do badania zasadności samego wniosku. Sąd zwrócił uwagę, że na mocy art. 88 p.p.s.a. nie można skarżącemu przywrócić terminu do złożenia wniosku, który z mocy ustawy jest niedopuszczalny, gdyż dotyczy uzupełnienia uzasadnienia wyroku natomiast art. 157 § 1 p.p.s.a. dopuszcza jedynie możliwość uzupełnienia sentencji wyroku.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. N. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Postanowieniu z dnia 2 listopada 2016 r. zarzucił błędne ustalenie treści wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. z uwagi na fakt, że z treści wniosku nie wynika by dotyczył on uzasadnienia wyroku. Skarżący wyjaśnił, iż chodziło mu o nieodniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a żaden Sąd w sentencji orzeczenia nie wskazuje do jakich zarzutów ze skargi się odnosi. Skarżący wskazuje, że Sąd nie zwrócił się do niego o doprecyzowanie wniosku i mimo to, niezgodnie z jego intencją, postanowił "zmodyfikować treść i na tej podstawie podjął decyzję o odrzuceniu wniosku".

Odpowiedź na zażalenie wniosło P. Sp. z o.o., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się oddalenia zażalenia i zasądzenia kosztów w postępowaniu zażaleniowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Brzmienie cytowanego przepisu jednoznacznie wskazuje na to, że uzupełnić można tylko sentencję wyroku, a nie jego uzasadnienie. W szczególności nie można żądać uzupełnienia treści uzasadnienia wyroku, przez zamieszczenie w nim określonych – żądanych przez stronę postępowania – kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności.

Zaskarżone postanowienie nie narusza art. 158 p.p.s.a., bowiem skarżący nie wnosił o rozstrzygnięcie wątpliwości co do jego treści, a o uzupełnienie wyroku, jednoznacznie wskazując art. 157 § 1 p.p.s.a. (k. 169 i 198 akt sądowych). Przepis wskazany przez skarżącego odnosi się jak już wskazano powyżej wyłącznie do sentencji wyroku poprzez sprecyzowanie czego może domagać się strona. Zwrot "jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia" nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca nie przewidział możliwości powoływania się na ten przepis w sytuacji kiedy w odczuciu strony Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze na dany akt administracyjny. Zarzuty stawiane przez skarżącego w rozpoznawanym zażaleniu mogą być jedynie podnoszone w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego.