II SA/Kr 165/08 - Wyrok

Data orzeczenia	2008-05-06	
Data wpływu	2008-02-29	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Ewa Rynczak
Grażyna Firek
Jan Zimmermann /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II OSK 1373/ 08	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016; art. 48 ust. 1;  Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; art. 7, 77 par. 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jan Zimmermann (spr) Sędziowie WSA Grażyna Firek WSA Ewa Rynczak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2008r . sprawy ze skargi S. L. i A. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących S. L. i A. L. solidarnie kwotę 757 zł ( siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania .	
Uzasadnienie
II SA/Kr 165/08

UZASADNIENIE

W dniu 18 stycznia 2006 r. E. H., zam. w K. przy ul. [...], złożył przez swojego pełnomocnika radcę prawnego J. L. wniosek o stwierdzenie samowoli budowlanej oraz o wydanie nakazu rozbiórki garażu i przybudówki domu wybudowanego na działce nr [...] obr. [...] w K., będącej współwłasnością A. L. i S. L. Wnioskodawca napisał, że przybudówka znajduje się w znacznej części na jego gruncie, a ściana zawierająca okna i rynny jest na nim całkowicie zlokalizowana. Napisał on, że nic mu nie wiadomo o pozwoleniu na budowę w/w obiektu, które byłoby udzielone dla A. S. L. lub dla poprzednich właścicieli pp L. Wniosek ten został poszerzony w dniu 12 marca 2007 r. o zbiornik na ścieki.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...], decyzją z dnia [....] r. nakazał S. i A. L. rozbiórkę klatki schodowej, dobudowanej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanej na działkach Nr [...] i [...] obr. [...] K., przy ul. [...] w K., wybudowanej bez decyzji o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu tej decyzji podano, że Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego -Powiat [...] w K. wszczął w dniu [...].06.2006 r. postępowanie administracyjne w sprawie samowolnych robót budowlanych polegających na realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem na działkach nr [...] i [...] obr [...] - P., przy ul. [...] nr [...] w K. Na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2006 r. ustalono, że inwestor wykonał roboty budowlane polegające na wykonaniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem na w/w działkach. Zasadnicza część budynku zlokalizowana jest na działce nr [...]. Natomiast, jak wynika z inwentaryzacji powykonawczej budynku, jego cześć wykonano także na działce nr [...] obr. [...] P. Elementem, usytuowanym częściowo na działce [...] jest klatka schodowa, dobudowana po roku 1995, bez decyzji o pozwoleniu na budowę. Dobudowa jest obiektem 2-kondygnacyjnym. PINB stwierdził, że w tej sprawie ma zastosowanie art. 48

ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 20216 z późn. zm.).

Stwierdzono dalej, że inwestor nie przedłożył żądanej postanowieniem z dnia [...] r., ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak jest zatem możliwości stwierdzenia zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor nie dostarczył również oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działki nr [...] obr. [...] P. W tym przypadku nie jest możliwe wdrożenie trybu legalizacyjnego zrealizowanego obiektu, gdyż przesłanki z art. 48 ust. 2 prawa budowlanego nie zostały spełnione.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik S. A. L. - radca prawny A. D. podniósł, że podczas postępowania w l instancji wnosił o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowanie cywilne w sprawie ustalenia prawa do dysponowania terenem działki nr [...], na której usytuowana jest część klatki schodowej budynku mieszkalnego. Wniosek ten nie został uwzględniony. Ponadto w kwestii obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odwołujący się podniósł, że w zawiadomieniu U M z dnia [...] września 1994 r. stwierdzono, że obiekt znajduje się na terenie, który jest przeznaczony pod tego typu zabudowę.

W piśmie z dnia 19 lipca 2007 r., nazwanym "uzupełnieniem odwołania" napisano, że decyzja organu l Instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa i dlatego nie zasługuje na utrzymanie w mocy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie wynika jednoznacznie, że klatka schodowa częściowo usytuowana na działce nr [...] została dobudowana po roku 1995 roku. Organ l instancji w uzasadnieniu swojej decyzji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że klatka schodowa została dobudowana po roku 1995 roku, jednocześnie nie wskazując żadnych dowodów na poparcie swojego stanowiska. Zarówno zeznania świadków złożone w toku prowadzonego przez organ l instancji, jak również w toku postępowania sądowego, na które powołuje się pełnomocnik właściciela działki nr [...], a także dokumenty przedłożone do akt sprawy nie wskazują jednoznacznie, że w/w klatka schodowa została dobudowana po roku 1995 roku. Nadto organ l instancji w uzasadnieniu swojej decyzji całkowicie pominął kwestie zawiadomienia wydanego przez Urząd Miasta Wydział Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września

1994 roku, który to dokument zalegalizował samowolę budowlaną zlokalizowaną na działkach nr [...] i [...] - pawilon handlowy z częścią mieszkalną oraz dokumentów do niego przedłożonych.

Napisano dalej, że z charakteru w/w budynku, jak również z dokumentów, a to inwentaryzacji budynku z 1994 roku wynika, że "dobudowana klatka schodowa wznoszona została w tym samym okresie, co część pozostała. Rozpoczęcie robót budowlanych można przyjąć na lata 70-te". Fakt ten został potwierdzony przez zeznania świadków złożone w trakcie prowadzonego postępowania sądowego.

Ustalenie daty wybudowania spornej klatki schodowej ma istotne znaczenie ze względu na zastosowanie przepisów prawa. W sytuacji ustalenia, że sporna klatka schodowa została wybudowana przed 1994 roku, organ l instancji powinien zastosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku prawo budowlane, a nie jak to uczynił przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane. Budynek, o którym mowa powyżej, jest podpiwniczony. Do piwnic prowadzi sporna klatka schodowa i choćby sam ten fakt wskazuje, że nie jest możliwe, aby budynek wybudowany w latach 70 -tych (kwestia bezsporna) został wzniesiony bez klatki schodowej. Ponadto organ l Instancji nie poczynił żadnych ustaleń w zakresie dokonywanych aktualizacji map ewidencyjnych w latach 1984-2007 r., które to ustalenia mogły mieć zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Nie poczynił również żadnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszając tym samym art. 7 k.p.a.

Dodatkowo odwołujący się wskazali, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sadu Administracyjnego niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do jej uchylenia.

Odwołujący się zarzucili także organowi l instancji naruszenie art. 97 § l pkt 4 kpa, który przewiduje obligatoryjne zawieszenie postępowania, gdy rozpatrzenie i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W dacie wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej prowadzone było przed Sądem Rejonowym dla K. Wydział [...] postępowanie. Jego przedmiotem jest w oparciu o art. 231 k.c. roszczenie odwołujących się o przeniesienie własności części nieruchomości nr [...], na której posadowiona jest część spornej klatki schodowej. Wydanie orzeczenia przez Sąd Rejonowy dla K. w K. ma kluczowe znaczenie

dla prowadzonego postępowania administracyjnego i jest w świetle obowiązujących przepisów prawa zagadnieniem wstępnym. Uwzględnienie bowiem powództwa państwa L. skutkować będzie nabyciem przez nich prawa własności części działki nr [...], a w konsekwencji powinno doprowadzić do umorzenia prowadzonego postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Ten sam organ decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu tej decyzji napisano, że uwzględniając istniejący stan faktyczny i wpływające na stan prawny zmiany właścicieli nieruchomości, PINB prawidłowo ustalił jako inwestorów S. A. L. W akcie nabycia nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] państwo L. przyjęli do wiadomości, że budynek został wykonany z przekroczeniem granic działki nr [...] w ten sposób, że część budynku znajduje się na działce nr [...] stanowiącej własność Pana E. H. Tym samym ustalając jako pozostałych uczestników postępowania właściciela działki [...] PINB prawidłowo zakreślił krąg stron postępowania.

Napisano dalej, że w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego WINB po rozpatrzeniu wniosku S. i A. L. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. Strony nie zaskarżyły wydanego postanowienia. PINB niezaskarżalnym postanowieniem z dnia [...] r., widząc prawną możliwość tzw. legalizacji samowoli budowlanej, wstrzymał roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowej klatki schodowej i nałożył obowiązek dostarczenia w terminie do 15 marca 2007 r. określonych dokumentów. Postanowienie zostało doręczone bezpośrednio S. i A. L. w dniu [...] lutego 2007 r., zaś pełnomocnikowi E. H. w dniu [...] lutego 2007 r. W świetle przepisów art. 39-46 K.p.a. doręczenie w/w postanowienia należy uznać za skuteczne, gdyż pełnomocnictwo z dnia 20 maja 2004 r. do reprezentowania Państwa L. przez A. D. zostało przez pełnomocnika złożone do akt sprawy dopiero w załączeniu do pisma z dnia 15 marca 2007 r., zaś pełnomocnictwo do reprezentowania E. H. przez Radcę Prawnego J. L. zostało złożone do akt sprawy przy piśmie z dnia 24 stycznia 2006 r.

Stwierdzono, że postępowanie odwoławcze nie jest odrębnym postępowaniem, lecz stanowi kontynuację postępowania zainicjowanego przez organ l instancji. Tym samym

wyrażona wart. 110 k.p.a., w związku z art. 126 k.p.a., zasada związania organu wydanym postanowieniem, w odpowiednim zakresie odnosi się do związania organu odwoławczego rozstrzygnięciami zapadłymi w sprawie przed organem l-szej instancji. Należało więc zauważyć, że uwagi wniesione w odwołaniu dotyczą kwestii rozstrzygniętych przez postanowienie PINB z dnia [...] r. Przedmiotowe postanowienie jest niezaskarżalne, co oznacza, że jego treść wiąże organ l-szej i II instancji w każdym przypadku, za wyjątkiem podjęcia przez stronę czynności określonych wart. 142 K.p.a. Zaskarżenie postanowienia, na które nie służy zażalenie w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie ma ten skutek, że organ odwoławczy o ile stwierdzi, że skarżone postanowienie narusza prawo w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, to posiada legitymację prawną do stwierdzenia, że przestaje być związany treścią takiego zaskarżonego postanowienia, i do podjęcia rozstrzygnięcia eliminującego negatywne skutki wadliwego postanowienia. W niniejszej sprawie strona wskazując wady postępowania prowadzonego do czasu wydania postanowienia z dnia [...] r. nie skorzystała przy złożonym odwołaniu z prawa złożenia skargi na wydane postanowienie. Ważąc, że strona działając dodatkowo przez profesjonalnego pełnomocnika, radcę prawnego B. K., którego upoważniła po przeglądnięciu w dniu [...] lipca 2007 r. w/w akt sprawy, nie uzupełniła odwołania o skargę na wydane postanowienie, WINB wobec treści przepisu art. 110 K.p.a. nie może rozszerzająco traktować odwołania złożonego przez stronę. Organ nadzoru budowlanego, prowadząc postępowanie legalizacyjne, po bezskutecznym upływie terminu określonego w postanowieniu wydanym w oparciu o art. 48 ust. 3 prawa budowlanego, ma ustawowy obowiązek do zastosowania normy prawnej, nakazującej wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części.

Postanowieniem z dnia [...] r. PINB nakazał m. innymi dostarczenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W zakreślonym terminie (i nadal) inwestor nie przedłożył m. innymi oświadczenia o prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr [...] obr. [...] K., stanowiącą własność E. H. Fakt, że przed Sadem [...] toczy się postępowanie w sprawie o nabycie prawa do zabudowanego gruntu nie ma wpływu na obowiązek organu administracji publicznej wynikający z powyżej cytowanych przepisów. Kwestia ta była szczegółowo omawiana w postanowieniu WINB z dnia [...] r. odmawiającego zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego.

Na po wyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego A. S. L., reprezentowani przez radcę prawnego B. K. wnieśli w dniu 30 stycznia 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W skardze tej zarzucono naruszenie art. 48 ust. 1 cyt. prawa budowlanego, polegające na błędnym jego zastosowaniu tj. wszczęciu postępowania legalizacyjnego w stosunku do obiektu budowlanego zgłoszonego na podstawie zawiadomienia o przystąpieniu do jego użytkowania w 1994 r. tj. pod rządami wcześniej obowiązującej ustawy prawo budowlane, a także polegające na błędnym przyjęciu organu nadzoru, iż klatka schodowa została po 1995 roku dobudowana do budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...] i [...] K., co pozostaje w sprzeczności z posiadaną dokumentacją i tym samym bezpodstawne wszczęcie postępowania legalizacyjnego dotyczącego samowoli budowlanej oraz zobowiązania S. i A. L. do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zarzucono również naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia, się co do zebranego materiału przed wydaniem decyzji przez II instancji oraz naruszenie art. 8 k.p.a. prowadzenie postępowania w taki sposób, że wywołuje ono wątpliwość, co do prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć faktycznych i prawnych, które pozostają w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Zarzut dotyczy również naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych mających istotne znaczenia dla istoty rozstrzygnięcia, a w szczególności pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego tj. zawiadomienia Wydziału Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta z dnia [...]r. o przystąpieniu do użytkowania samowolnie wybudowanego obiektu, w świetle którego stwierdza się, że obiekt ten znajduje się na terenie przeznaczonym pod tego rodzaju zabudowę zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe, a ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu uzupełnienia materiału dowodowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania sadowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi napisano, że wszczęcie postępowania w celu legalizacji samowoli budowlanej w 2007 roku i żądanie przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu jest bezprzedmiotowe, wobec faktu zalegalizowania przedmiotowego obiektu mieszkalnego wraz z dobudowaną klatką schodową już w 1994 r. Zarząd Miasta Wydział Nadzoru Budowlanego zawiadomieniem z dnia [...] września 2004 roku przyjął do wiadomości zgłoszenie o przystąpieniu do użytkowania samowolnie wybudowanego obiektu. Jednocześnie w zawiadomieniu potwierdził, iż obiekt ten znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony tego rodzaju zabudowę. W związku z powyższym żądanie przedłożenia ostatecznej decyzji o waru zabudowy i zagospodarowania terenu jest bezpodstawne. Ustalenia organu nadzoru, że dobudowanie klatki schodowej nastąpiło po 1995 roku nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym i brak jest dowodów, na podstawie których organ to wywodzi. Powoływanie się na fakt, iż skarżący w umowie przedwstępnej nabycia nieruchomości przyjęli do wiadomości, że budynek został wykonany z przekroczeniem granic działki nr [...], w ten sposób, że część budynku znajduje się na działce nr [...] stanowiącej własność E. H. nie dowodzi, że dobudowanie klatki schodowej nastąpiło po 1995 roku. Stwierdzono, że zastosowanie przepisów obecnie obowiązującej ustawy prawo budowlane, a w szczególności art. 48 ust. 1 nie znajduje uzasadnienia prawnego. Bezspornym jest, że organ zobligowany jest do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę w sytuacji nie przedłożenia odpowiednich dokumentów określonych w art. 48 ust. 1 prawa budowlanego, jednakże w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność legalizacji obiektu, który jest użytkowany od 1994 roku i został on administracyjnie zgłoszony do użytkowania i potwierdzony w formie zgłoszenia przez uprawniony do tego organ. Zatem wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę klatki schodowej wybudowanej prawie 13 lat temu i zalegalizowanej stanowi pogwałcenie podstawowych praw skarżących i błędność takiej decyzji powoduje nieodwracalne skutki zarówno w sferze prawnej jak i finansowej.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Jurysdykcyjne postępowanie administracyjne, zmierzające do wydania decyzji administracyjnej polega na nieustannym konfrontowaniu ze sobą sfery prawa i sfery faktów. Organ prowadzący takie postępowanie powinien ustalać stan faktyczny i gromadzić dowody w taki sposób, żeby w końcowej fazie postępowania móc odpowiedzieć na pytanie, jak

znaleziona norma prawa może być zastosowana, l odwrotnie: organ powinien poszukiwać takich regulacji prawnych, które byłyby miarodajne dla ustalanego równolegle stanu faktycznego. Biorąc pod uwagę właśnie taki mechanizm postępowania administracyjnego należy zauważyć, że pierwszym podstawowym obowiązkiem organu administracyjnego, jest ustalenie normy lub zespołu norm, które są dla danej sprawy administracyjnej istotne. W szczególności, jeżeli stan faktyczny wiąże się z regulacją, która uległa zmianie, powinien on w pierwszym rzędzie ustalić, czy ma być zastosowana norma dotychczasowa, czy też norma nowa. Ustalenie takie powinno być ugruntowane pełnym materiałem dowodowym i nie może polegać na luźnym wyborze regulacji prawnej. W zakresie ustalania tej regulacji wiąże organ zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) tak samo, jak wiąże ona przy ustalaniu poszczególnych faktów. Dopiero bowiem należycie sprawdzone fakty pozwolą na wybór odpowiedniego rozwiązania prawnego.

W analizowanej tu sprawie organy obu instancji nie dostrzegły tego mechanizmu i wynikających z niego obowiązków. Zarówno Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...], jak i orzekający w drugiej instancji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjęli, że sporna klatka schodowa, będąca przedmiotem ich decyzji o rozbiórce, została wybudowana po 1995 r., toteż w sprawie mają zastosowanie normy prawa budowlanego z 1994 r. Ustalenie takie w świetle materiałów sprawy jest dowolne i gołosłowne. Nie udało się organom obu instancji zgromadzić dowodów, które jednoznacznie świadczyłyby o fakcie wykonania spornej inwestycji po tej dacie. Przeciwnie: istnieją przesłanki, żeby twierdzić, że schody zostały wzniesione znacznie wcześniej, a przesłanki te starannie wskazano i wypunktowano już w odwołaniu od decyzji l instancji. Organ II instancji pominął te dowody, powielając w istocie argumentację organu l instancji. Tymczasem, zgodnie z art. 7 k.p.a. i jeden i drugi organ powinny były podjąć "wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego", a zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. "wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy". Nie czyniąc tego organy naruszyły cyt. przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynik ten byłby inny, gdyby się okazało, że należy zastosować regulację prawa budowlanego z 1974 r.

W przedstawionej sytuacji dalsze, szczegółowe wątki niniejszej sprawy trącana znaczeniu. Nie wiedząc, czy zastosować regulację prawa budowlanego z 1974 czy też z 1994 roku, nie można dyskutować ani na temat problemu prawidłowości odmowy zawieszenia postępowania w sprawie, ani ustosunkowywać się do tego, że inwestorzy nie przedłożyli decyzji wzzit, czy

też oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością. Nie ma również znaczenia powoływane przez skarżących "zawiadomienie" z dnia [...] września 1994 r., które nota bene dotyczy tylko tego, że zgłoszono przystąpienie do użytkowania samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego z częścią mieszkalną i że teren jest przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę.

Odrębną kwestią, która w przedstawionej sytuacji wymyka się spod oceny Sądu jest pytanie, dlaczego organ l instancji nie rozstrzygnął w sprawie całego wniosku E. H. z dnia 18 stycznia 2006 r., a ograniczył się tylko do kwestii spornej klatki schodowej, załatwiając tym samym tylko część sprawy administracyjnej. Łączy się z tym pytanie, dlaczego organ l instancji uznał, że postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] czerwca 2006 r., skoro wniosek został wniesiony w dniu 18 stycznia 2006 r. a zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Kwestii tych nie można wyjaśnić w oparciu o akta sprawy, na podstawie których Sąd wydaje swoje rozstrzygnięcie (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), ale ich niejasność ubocznie wskazuje na wadliwość zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza decyzji l instancji

W rezultacie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu l instancji naruszają art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tego powodu orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, a o kosztach postanowił na podstawie jej art. 200.