Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. II SA/Bk 784/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] października 2016 r., znak [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia postanawia 1. uchylić zaskarżone postanowienie. 2. umorzyć postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 784/16 (dalej postanowienie z 17 stycznia 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej WSA) odmówił wstrzymania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] października 2016 r., nr WOP.7722.56.2016.TN, utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego Suwałki z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], nakładającego na E. S. (dalej skarżąca) grzywnę w celu przymuszenia z powodu uchylania się od wykonania obowiązku z zakresu prawa budowlanego.

W uzasadnieniu WSA wyjaśnił, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia oparte zostało na zasadzie skargowości. W niniejszej sprawie wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie został w ogóle uzasadniony. Brak argumentacji odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku. Jednocześnie sąd I instancji zauważył, że w postępowaniu wpadkowym, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem decyzji, a wyłącznie wystąpienie przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.).

W zażaleniu z 6 lutego 2017 r. skarżąca, reprezentowana przez adwokata, zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a przez uznanie, że strona nie uzasadniła złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie, przed rozpoznaniem zażalenia na zaskarżone postanowienie z dnia 17 stycznia 2017 r., WSA wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 784/16 uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie z [...] października 2016 r. oraz poprzedzające je postanowienie z [...] sierpnia 2016 r.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z kolei w świetle art. 61 § 6 pkt 1 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę. W tej sytuacji, po wydaniu przez WSA wyroku z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 784/16, kwestia dotycząca rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia stała się bezprzedmiotowa.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia