Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 643/25 o odrzuceniu skargi P.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 19 maja 2025 r., nr SKO-GG-4100/12/2025 w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z dnia 3 czerwca 2025 r. P.W. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 19 maja 2025 r. w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Skarżący wnosząc skargę uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Pismem z dnia 8 lipca 2025 r. wezwano skarżącego do uiszczenia, w terminie 7 dni, uzupełniającego wpisu sądowego od skargi w kwocie 122 zł oraz podania numeru PESEL pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało przesłane na adres skarżącego. Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia ww. braków została odebrana przez skarżącego w dniu 14 lipca 2025 r. W dniu 14 lipca 2025 r. skarżący uiścił uzupełniający wpis od skargi w kwocie 122 zł, jednakże do dnia orzekania przez Sąd I instancji nie nadesłał własnego numeru PESEL.

W tak przedstawionych okolicznościach sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 643/25, działając na podstawie art. 58 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej "P.p.s.a.") odrzucił złożoną skargę i zwrócił skarżącemu cały uiszczony wpis od skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na orzeczenie, a to: art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia w terminie braku skargi w postaci podania nr PESEL pomimo, iż wezwanie do usunięcia tego braku nie zostało nigdy doręczone. W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 P.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a., poza elementami wymienionymi w § 1 tego przepisu pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 P.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.

Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący nie wykonał – w zakreślonym w art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. siedmiodniowym terminie – wezwania do usunięcia braku formalnego skargi w postaci podania własnego numeru PESEL. Z akt sprawy wynika bowiem, że pismem z dnia 8 lipca 2025 r. wezwano skarżącego zarówno do podania numeru PESEL jak i uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 122 zł. Przesyłka została doręczona skarżącemu w dniu 14 lipca 2025 r. (k. 43 akt sądowych). W tym samym dniu skarżący uiścił brakujący wpis od skargi, jednakże nie podał własnego nr PESEL. Powyższe okoliczności obligowały zatem Sąd I instancji do odrzucenia złożonej w niniejszej sprawie skargi.

Odnosząc się natomiast do argumentów powołanych w złożonym zażaleniu uznać należy, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Z pisma skierowanego do skarżącego w dniu 8 lipca 2025 r. wynika bowiem, że został on wezwany do uzupełnienia zarówno braków formalnych (PESEL) jak i fiskalnych (uzupełnienie wpisu) skargi, co potwierdza samo wezwanie (k. 40 akt sądowych). Z racji tego, że wezwanie zostało sporządzone jako jedno pismo, to brak jest podstaw do postawienia tezy, że skarżący mógł go nie otrzymać, a w zamian tego, otrzymać jedynie wezwanie "do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi". Skarżący w argumentach zażalenia nie przedstawił żadnych okoliczności, które mógłby zaprzeczyć powyższym twierdzeniom. Powołanego natomiast przez skarżącego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującego na możliwość uchylenia postanowienia o odrzuceniu skargi w przypadku, gdy do koperty włożono jedno z kilku pism kierowanych do skarżącego (sprawy I OSK 1448/11 i I GZ 175/25), czy nieodnotowania przez pracownika sądu wszystkich załączników nadesłanych przez pełnomocnika do sądu (III OZ 379/25) nie można odnieść do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Jak już wskazano powyżej, do skarżącego zostało skierowane jedno pismo, z którego wynikało zobowiązanie do uiszczenia zarówno brakującego wpisu od skargi jak i wskazanie własnego nr PESEL.

Tym samym w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zmiany bądź uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.