III OSK 583/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-10	
Data wpływu	2023-03-20	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Artur Kuś /przewodniczący/
Rafał Stasikowski /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	II SA/Łd 483/22	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 141 § 4; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 483/22 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr SKO.4103.74.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z 20 października 2022 r. sygn. akt: II SA/Łd 483/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. ("skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi ("organ") z dnia 25 kwietnia 2022 roku, nr SKO.4103.74.2022, w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 31 marca 2021 roku, nr ASII.1431.27.2021 oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy.

Skarżąca 12 lutego 2021 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie udostępnienia kopii umowy z 9 grudnia 2020 r. nr 6/2020/IFIV o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie kolejowym w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2028 r. zawartej pomiędzy Województwem Łódzkim a [...] sp. z o.o. wraz z załącznikami.

Marszałek Województwa Łódzkiego decyzją z dnia 31 marca 2021 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie następujących fragmentów umowy PSC oraz załączników: załącznik nr 3 do umowy - w zakresie danych dotyczących pracy eksploatacyjnej w rozbiciu na konkretne relacje oraz miesięcznym i zestawień składów, załącznik nr 7 umowy - w zakresie wysokości kar umownych, załącznik nr 8 do umowy, załączniki nr 10a i 10b do umowy – w zakresie wartości kosztów i przychodów operatora ogółem i w rozbiciu na miesiące i lata, wysokości stawki za pockm w ujęciu miesięcznym i rocznym, wysokości rekompensaty do 1 pockm w ujęciu miesięcznym i rocznym, rozsądnego zysku operatora, wartości rekompensaty w ujęciu miesięcznym i wyników na działalności pomocniczej, załącznik nr 14 do umowy, załącznik nr 17 do umowy - w zakresie pkt 4, 5 i 6 oraz pkt 10.1.1., 10.1.2., 10.2.1. i 10.2.2., załącznik nr 18 do umowy - w zakresie pkt 8 w kartach 1. i 3.

Marszałek Województwa Łódzkiego stwierdził, że udostępnienie części informacji zawartych w umowie ujawniłoby zindywidualizowane warunki, zasady i sposób prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę na rzecz Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego. Zasady współpracy przy świadczeniu kolejowych usług w zakresie przewozów pasażerskich będących przedmiotem umowy PSC były objęte negocjacjami pomiędzy spółką a organizatorem, które stanowią wyraz wieloletniego doświadczenia [...] sp. z o.o. w prowadzeniu działalności gospodarczej na rzecz jednostek sektora publicznego. Ponadto ujawnienie proponowanych rozwiązań wskazanych w załącznikach do umowy umożliwiłoby konkurentom zapoznanie się z rozwiązaniami stanowiącymi wynik wieloletnich doświadczeń, indywidualnych rozwiązań (wynikających także z praktyki świadczenia usług użyteczności publicznej na rzecz wielu organizatorów) zdobytych przez spółkę w okresie jej dwudziestoletniej działalności, będących odzwierciedleniem autorskiej wiedzy spółki (know-how) w zakresie m.in. konstrukcji mechanizmu rekompensaty, ustalania rozsądnego zysku czy sposobu realizacji usług, co zapewnia zgodność wykonywanej umowy z przepisami prawa unijnego oraz krajowego, z uwzględnieniem interesów przewoźnika i organizatora. Takie działanie mogłoby spowodować szkodę po stronie wykonawcy i doprowadzić do uzyskania przez konkurencję przewagi na rynku lub ograniczenie takiej przewagi po stronie wykonawcy. Wobec powyższego, informacje zawarte w fragmentach umowy PSC oraz części załączników, które objęte są "tajemnicą przedsiębiorstwa" mają nie tylko charakter techniczny i organizacyjny, lecz również wymierną wartość gospodarczą.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z 25 kwietnia 2022 r., nr SKO.4103.74.2022, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", art. 5 ust. 2 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 z ze zm.), powoływanej dalej jako "u.d.i.p." oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570) utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z 31 marca 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt: II SA/Łd 542/21, uchylił ww. decyzję organu drugiej instancji stwierdzając, że organ odwoławczy oparł się jedynie na twierdzeniach uzasadnienia decyzji organu pierwszoinstancyjnego bez możliwości weryfikacji podjętej przez marszałka decyzji, gdyż dokumenty przedstawione organowi odwoławczemu były całkowicie zaczernione a więc nieczytelne, ich treść znał tylko Marszałek Województwa Łódzkiego i druga strona umowy.

Mając na względzie powyższy wyrok, organ zwrócił się do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego o przekazanie kompletnej umowy nr 6/2020/IFIV. W dniu 18 kwietnia 2022 r. do organu wpłynęła kompletna umowa.

Decyzją z 25 kwietnia 2022 r. SKO w Łodzi utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że dla skutecznej odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa) niezbędne jest jednoczesne zaistnienie następujących trzech przesłanek: 1) wnioskowana informacja publiczna musi stanowić informację techniczną, technologiczną, organizacyjną lub inną posiadającą wartość gospodarczą, 2) przedsiębiorca musiał podjąć niezbędne działania w celu zachowania tych informacji w poufności, 3) informacja nie została ujawniona do wiadomości publicznej. Aby ograniczyć dostęp do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej musi wykazać, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy.

Organ, po zapoznaniu się z kompletną umową nr 6/2020/IFIV o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie kolejowym w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2028 r. z dnia 9 grudnia 2020 r. zawartą pomiędzy Województwem Łódzkim a [...] sp. z o.o. oraz dokonanej wnikliwej analizie w powyższym zakresie stwierdził, że w realiach rozpoznawanej sprawy mają miejsce wszystkie wymienione powyżej trzy przesłanki skutecznej odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa).

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 31 marca 2021 roku.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podniósł, że organ drugiej instancji odnosząc się do istoty sprawy, czyli informacji, której odmówiono udostępnienia, przytoczył niewielki fragment uzasadnienia organu pierwszej instancji i stwierdził, że go "w pełni akceptuje – czyniąc własnym stanowiskiem w sprawie", a odnosząc się do zarzutów stwierdził, że "są one chybione i w konsekwencji pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie".

Sąd wskazał, że prawidłowe jest stanowisko skarżącej, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w swojej decyzji nie pokusiło się o własną ocenę czy wnioskowana informacja ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, tylko oparło się w tym zakresie bezpośrednio na ustaleniach poczynionych przez organ pierwszej instancji. Z decyzji tej nie wynika, aby przeprowadzono ocenę proporcjonalności między potrzebą ochrony tej tajemnicy a obywatelskim prawem do informacji. Nie wynika z niej również, iż utajniona umowa cywilnoprawna zawiera informacje tworzące sferę tajemnicy przedsiębiorcy, a konieczność jej ochrony jest proporcjonalnie większa, niż racje przemawiające za ich udostępnieniem. W istocie organ drugiej instancji podtrzymał zdanie wyrażone przez Marszałka Województwa, formułując jedynie lakoniczne stwierdzenia, że zgromadzone w załącznikach do umowy informacje mają charakter informacji technicznej, technologicznej i organizacyjnej, nie czyniąc jednak własnych ustaleń w tej sprawie i co ważniejsze, własnych rozważań zmierzających do wyważenia interesów – tego po stronie przedsiębiorcy/przedsiębiorstwa i prawa dostępu do informacji publicznej. Trudno nie zgodzić się ze skarżącym, że takie rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy może wskazywać na to, że SKO nie zapoznało się z materiałem zgromadzonym w sprawie, w tym z dokumentacją objętą tajemnicą przedsiębiorcy, zaś jego działania ograniczyły się do pozyskania od Marszałka Województwa Łódzkiego pełnej treści umowy wraz z załącznikami.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że w uzasadnieniu decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej organ zobowiązany do jej udostępnienia powinien wyjaśnić, dlaczego konkretne informacje posiadają dla danego przedsiębiorcy określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża (np. wyroki NSA: z 10 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 3176/13, czy też z 27 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3176/15). W treści decyzji organu drugiej instancji nie ma jakiejkolwiek własnej analizy dokonanej przez organ tych postanowień umowy, których ujawnienia odmówiono, pod kątem tego, czy w istocie informacje w nich zawarte stanowią tajemnicę przedsiębiorcy.

W ocenie WSA organ drugiej instancji nie uzasadnił wyczerpująco, przekonująco i obiektywnie przyczyn odmowy udostępnienia skarżącej żądanej informacji publicznej, wobec powyższego nie sprostał podstawowym regułom postępowania administracyjnego – art. 6, art. 7, art. 11, art. 15, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., naruszając nadto obowiązek wynikający z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 769 ze zm., dalej p.p.s.a.), do czego był zobowiązany w wyroku z dnia 26 listopada 2021 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 542/21.

Mając powyższe na uwadze oraz wobec stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając go w całości i wnosząc o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie,

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia,

3. orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego,

4. rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego:

a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 roku poz. 2492) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p.;

b) art. 5 ust 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że odmowa ujawnienia informacji wskazanych we wniosku skarżącej w zakresie wskazanym w decyzjach organów administracji nie stanowi w niniejszej sprawie tajemnicy przedsiębiorstwa i tym samym nie podlega ograniczeniom wynikającym z powyższego przepisu;

c) art. 5 ust 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 1233) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że odmowa ujawnienia informacji wskazanych we wniosku skarżącej w zakresie wskazanym w decyzjach organów administracji nie stanowi w niniejszej sprawie tajemnicy przedsiębiorstwa;

d) art. 5 ust 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jedną z przesłanek ograniczenia prawa do informacji publicznej jest wyważenie dwóch sprzecznych interesów - interesu gospodarczego przedsiębiorcy/przedsiębiorstwa i interesu społecznego;

2. naruszenie przepisów postępowania: -

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm prawa materialnego w postaci art. 5 ust 2 u.d.i.p.;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 11, art. 15, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, a istota sprawy sprowadza się do błędnej wykładni przepisów prawa materialnego;

c) art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, a w szczególności w zakresie wskazań zwartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 542/21, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz brak wykazania, że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych za obydwie instancje.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonej w niej podstawy.

Skargę kasacyjną zasługuje na uwzględnienie. Najdalej idący jest zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut 2.c). Zarzut ten jest uzasadniony.

Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten określa zatem niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Wskazuje on w swej treści na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku:

a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do sądu administracyjnego,

b) prezentacje stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmującą w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz

c) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem.

Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji sporządził uzasadnienie poddanego wyroku z naruszeniem przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z sentencji wyroku wynika, iż mocą pkt. 1 doszło do uchylenia decyzji organu II i I instancji. Uzasadnienie pisemne wyroku odnosi się zaś do uchylenia decyzji organu II instancji. W tym zakresie uzasadnienie odpowiada prawu i zawiera wszystkie jego elementy. Chodzi tutaj o ocenę formalną uzasadnienia, a nie o ocenę merytoryczną wykładni i zastosowania prawa materialnego i procesowego przez sąd pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji nie wskazał natomiast podstaw faktycznych i prawnych, które przemówiły za uchyleniem decyzji organu I instancji, ani ich nie wyjaśnił. Jest to istotna wada prawna uzasadnienia, która uniemożliwia prześledzenie całego toku rozumowania sądu pierwszej instancji oraz ocenę jego prawidłowości. Ważne jest także to, że podstawą uchylenia decyzji organu II instancji przez sąd pierwszej instancji jest postawienie organowi II instancji zarzutu ograniczenia rozważań organu do akceptacji stanowiska organu I instancji, co zdaniem sądu miałoby wskazywać, iż organ II instancji nie rozpoznał ponownie sprawy w pełnym zakresie, zgodnie z wymogami k.p.a. Nie wiadomo zatem, dlaczego decyzja organu I instancji jest nieprawidłowa, jakie zostały przez nią naruszone przepisy prawa i w konsekwencji jakimi wytycznymi powinien kierować się organ I instancji powtórnie rozpoznając sprawę. Ważne jest podkreślenie, że decyzja organu I instancji zawiera rozbudowaną argumentację faktyczną, prawną oraz odwzorowuje w pisemnym uzasadnieniu szeroko przebieg myślowego procesu zastosowania normy materialnej do ustalonego stanu faktycznego. Nawet więc, jeśli doszłoby do podzielenia dość wątpliwego stanowiska sądu pierwszej instancji, iż ze względu na treść uzasadnienia decyzji organ II instancji naruszył przepisy regulujące jego obowiązek powtórnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie, to nie sposób ustalić jakich naruszeń prawa miałby dopuścić się organ I instancji. Brak przedstawienia na piśmie argumentacji sądu, która doprowadziła go do uchylenia decyzji organu I instancji w pkt. 1 wyroku uniemożliwia jego kontrolę i dyskwalifikuje w całości przebieg procesów myślowych sądu, bowiem między treścią sentencji a jej uzasadnieniem zachodzi ontologiczna sprzeczność, pozbawiająca prawomocności (tj. poprawności) procesu myślowego nakierowanego na poznanie prawnie relewantnych elementów świata bytu, świata obowiązujących w tym zakresie norm prawnych oraz ich rozumowego zastosowania do ustalonego stanu faktycznego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i w całości przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Ponownie rozpoznając sprawę sąd pierwszej instancji zobligowany będzie do powtórnego rozpoznania sprawy i oceny legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej poddanej kontroli.

Rozpoznanie pozostałych zarzutów w takiej sytuacji jest przedwczesne.

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od obciążania kosztami postępowania, bowiem postępowanie kasacyjne było prowadzone wskutek uchybienia przepisów prawa przez sąd pierwszej instancji, a zatem z powodu okoliczności, za które strony postępowania sądowoadministracyjnego nie ponoszą odpowiedzialności. Z tych przyczyn obciążanie jednej ze stron kosztami finansowymi błędów po stronie państwa jawi się jako nieusprawiedliwione.