II SA/Ol 453/09 - Wyrok

Data orzeczenia	2009-06-29	
Data wpływu	2009-04-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie	
Sędziowie	Adam Matuszak /przewodniczący/
S. Katarzyna Matczak /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118; art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 1 zd. 2, art. 40 ust. 1 i 3; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603; art. 94 ust. 1; Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.	
Sentencja
Dnia 29 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 roku sprawy ze skarg Z. O., K. O., M. S.-D. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy przeniesienia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz Z. O. i K. O. kwotę 740 zł. (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zasądza od Wojewody na rzecz M. S.-D. kwotę 500 zł. (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.	
Uzasadnienie
Pismem z 2 grudnia 2008r. Z. i K. O. wystąpili do Starostwa Powiatowego o przepisanie na nich pozwolenia na budowę z M.S., w części dotyczącej działki nr "[...]". Dotychczasowa inwestorka wyraziła bowiem zgodę na przeniesienie pozwolenia dotyczącego budowy budynku mieszkalnego na działce nr "[...]" obręb D. Oświadczyli, że przejmują na siebie wszystkie obowiązki i warunki zawarte w decyzji nr "[...]" z dnia 3 stycznia 2008r. Załączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz kserokopię decyzji Starosty Nr "[...]" z 3 stycznia 2008r.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Starosta decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]", wydaną na podstawie art. 40 oraz art. 36a ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę nr "[...]" z dnia 3 stycznia 2008r. udzielonego na rzecz M.S., siedliska składającego się z trzech budynków mieszkalnych oraz trzech budynków gospodarczych na działce nr "[...]" w miejscowości D., gm. D. na rzecz Z. i K. O.

W uzasadnieniu wskazał, że decyzja z 3 stycznia 2008r. dotyczy pozwolenia na budowę siedliska składającego się z trzech budynków mieszkalnych oraz trzech budynków gospodarczych na działce nr "[...]" w miejscowości D. Decyzją Wójta Gminy z dnia 3 października 2008r. działka nr "[...]" została podzielona na działki o nr "[...]" w związku z czym uległy zmianie warunki zabudowy dla nowopowstałych działek i brak jest podstawy do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż stosownie do art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego decyzja o pozwoleniu na budowę może zostać przeniesiona na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Przepis ten nie dopuszcza przeniesienia części decyzji o pozwoleniu na budowę.

Od decyzji tej odwołanie złożyła M.S. oraz Z. i K. O. wnosząc o jej uchylenie.

Pani M.S. zarzuciła naruszenie art. 40 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Wyjaśniła, że po podziale nieruchomości zbyła działkę o nr "[...]" na rzecz Z. i K. O., dla której zgodnie z ważnym i prawomocnym pozwoleniem na budowę zezwolono na wzniesienie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego, wobec czego spełnione zostały wymagania art. 32 tej ustawy dotyczące prawa do dysponowania nieruchomością. Podał, że w następstwie podziału nieruchomości nie uległ zmianie pierwotny plan zagospodarowania części działki "[...]" stanowiący obecnie działkę nr "[...]", ani też lokalizacja budynków, ich istotne cechy i położenie. Zarzuciła, iż organ zobowiązany był do przeniesienia decyzji za jej zgodą na rzecz wnioskodawców posiadających prawo do nieruchomości, o czym stanowi art. 40 ust.1 tej ustawy. Wskazała, że w 2005r. w analogicznej sytuacji bez przeszkód przeniesiono dla niej wydane pozwolenie na rzecz G. i W. S. Wtedy pozwolenie także dotyczyło budowy dwóch budynków, gdzie działka została podzielona na dwie działki następnie zbyte, zaś pozwolenie przeniesione na nowych jej właścicieli.

Państwo Z. i K. O. wnieśli o uchylenie decyzji oraz o orzeczenie zgodnie z ich wnioskiem. Podzielili zarzuty przedstawione przez M.S. wskazując dodatkowo, że w obrocie prawnym pozostają dwie ważne decyzje; jedna o udzieleniu pozwolenia na budowę, a druga o podziale nieruchomości. Prawomocna decyzja o podziale wiąże zatem Starostę i skoro złożyli oświadczenie o przejęciu wszelkich warunków w stosunku do nabytej przez nich działki nr "[...]", to nie istniały podstawy do odmowy przeniesienia pozwolenia na budowę w tej części. Nie do przyjęcia jest pogląd organu, że powinni przejąć wszelkie prawa i warunki wynikające z tej decyzji. Zarzucili, że stanowisko organu prowadziłoby do całkowitego i nieuprawnionego wyłączenia możliwości przeniesienia pozwolenia w sytuacji podziału i sprzedaży nieruchomości po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Nie zgodzili się z poglądem, że w następstwie podziału nieruchomości dla której udzielono pozwolenia na budowę zmieniły się warunki zabudowy dla nowopowstałych działek, bowiem warunki te określa inny organ niż Starosta i tylko on uprawniony jest do ich określenia w postępowaniu, do którego jest miejscowo i rzeczowo właściwy.

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty.

W motywach uzasadnienia stwierdzono, że wprawdzie art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zobowiązuje organ, który wydal pozwolenie na budowę, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, za zgodą strony, jeżeli przejmie ona wszelkie warunki w niej zawarte lecz zmiana inwestora w tym trybie stanowi wyłącznie zmianę adresata decyzji, jeżeli spełnione są wszelkie inne warunki określone tym przepisem. Osoba, na rzecz której ma nastąpić przeniesienie pozwolenia musi wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, za zgodą strony, oraz musi złożyć oświadczenie, że przejmuje wszelkie warunki zawarte w decyzji. Pozwolenie na budowę, udzielone decyzją Nr "[...]" z dnia 3 stycznia 2008r. dotyczy siedliska w skład którego wchodzą trzy budynki mieszkalne oznaczone nr od 1 do nr 3 i trzy budynku gospodarcze oznaczone nr 1 do 3 na działce nr "[...]" obręb D., gm. D. Nieruchomość ta została podzielona po uzyskaniu pozwolenia na budowę siedliska decyzją Wójta Gminy z 3 października 2008r. na działki o nr ewidencyjnym od "[...]" do "[...]". W dniu 1 grudnia 2008r. dotychczasowa właścicielka zbyła działkę nr "[...]"m o powierzchni "[...]" ha na rzecz Z. i K. O. Zdaniem Wojewody osoba na rzecz której ma nastąpić przeniesienie pozwolenia na budowę musi wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowle, zaś nowi nabywcy co nie budzi sporu pomiędzy stronami, legitymują się jedynie takim prawem w stosunku do działki nr "[...]", nie zaś do całej nieruchomości nr "[...]" dla której wydano pozwolenie na budowę siedliska. Skoro nowi nabywcy działki nie legitymują się tytułem do całego terenu organ nie mógł przenieść na nich pozwolenia bez naruszenia art. 40 ust.1 ww. ustawy, co potwierdził NSA w wyroku z dnia 26 marca 2003r. sygn.. akt IV SA 243/01.

Podniesiono, że art. 40 ust. 1 ww. ustawy nie dopuszcza przeniesienia pozwolenia na budowę wyłącznie w tej części, do której nowy inwestor legitymuje się posiadanym prawem, gdyż takie rozumienie wypaczałoby intencje ustawodawcy, którą było jedynie umożliwienie stronom uniknięcia ponownej procedury uzyskania pozwolenie na budowę, gdy chodzi tylko o zmianę adresata decyzji. Podkreślono, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany akceptuje projekt zagospodarowania działki lub terenu, który jest integralną częścią projektu budowlanego i w którym jednocześnie określono granice terenu inwestycji. Dlatego też przeniesienie decyzji pozwolenia na budowę w części, w stosunku do której nowy inwestor legitymuje się tytułem prawnym, nawet w sytuacji, kiedy obiekt objęty pozwoleniem na budowę zlokalizowany jest w całości w granicach nowo powstałej działki, co w tej sprawie nie ma miejsca, stanowiłoby naruszenie warunków pierwotnej decyzji. Niedopuszczalna jest zmiana inwestora po geodezyjnym podziale działki stanowiącej teren inwestycji w trybie art. 40 ust. 1 ustawy w przypadku uprawnienia nowego inwestora do władania tylko w części pierwotnym terenem, co stwierdzono w wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 grudnia 2007r. sygn. akt II SA/Kr 1178/06.

Wskazano, że instytucja przeniesienia pozwolenia nie może być stosowana, jeżeli oprócz zmiany adresata decyzji zmianie ulegają inne elementy pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie nawet bez zmiany lokalizacji budynku nr 3, o której mowa w pozwoleniu na budowę, nie można twierdzić, że będzie on realizowany na tej samej działce, ponieważ podział pierwotnej działki na której miał być zlokalizowany doprowadził do zmiany ładu przestrzennego, w którym miało być realizowane zamierzenie inwestycyjne w postaci siedliska. Nadto wraz z wnioskiem o przeniesienie pozwolenia na decyzję nowi właściciele faktycznie wystąpili także o zmianę decyzji, gdyż zmianie ma ulec nr działki, na której będzie realizowana zabudowa, jak również zmianie ulega zakres inwestycji, gdyż nie będą oni realizowali siedliska składającego się z trzech budynków mieszkalnych i trzech budynków gospodarczych lecz jedynie budynek mieszkalny nr 3 wraz z budynkiem gospodarczym nr 3. Zatem z samego wniosku wynika, że nowi inwestorzy nie realizują zabudowy wynikającej z pozwolenia na budowę. Takie działanie polegające na rozdzieleniu jednej inwestycji na trzy polegające na budowie budynku mieszkalnego i gospodarczego naruszałoby także art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto zwrócono uwagę, że na działce nr "[...]" nie możliwa byłaby realizacja inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i gospodarczego zgodnie z art. 61 ust. 1 tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutu, iż w podobnej sytuacji organ wydal decyzję o przeniesieniu pozwolenia Wojewoda wyjaśnił, że w stosunku do Starosty może kontrolować jedynie prawidłowość postępowania w trybie odwoławczym lub nadzwyczajnym w indywidualnej sprawie, zatem powoływanie się na inne postępowania nie będące przedmiotem tej sprawy nie mogło odnieść skutku.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożyli Z. i K. O. oraz M.S.

Państwo O. zarzucili decyzji Wojewody naruszenie art. 28 w związku z art. 40 Prawa budowlanego, skoro pominięto okoliczność, że przeniesienie pozwolenia, gdy ma być ono przeniesione na rzecz kilku inwestorów dopuszczalne jest wyłącznie w jednym postępowaniu administracyjnym, oraz naruszenie art. 4 ww. ustawy poprzez przyjęcie, że strona wnioskująca nie akceptuje wszelkich warunków zawartych w pozwoleniu na budowę jak również pominięcie okoliczności, że wnioskujący mogą zaakceptowac jedynie te warunki pozwolenia, które odnoszą się do działki w stosunku do której przysługuje im prawo własności. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów ewentualnie ustanowionego w sprawie zastępstwa prawnego. Wskazali, że w sprawie pominięto okoliczność, iż postępowanie o przeniesienie praw do decyzji, po podziale nieruchomości winno się odbywać przy udziale wszystkich osób, które uzyskały prawo do dysponowania tą nieruchomością, jeżeli strony te zgodnie oświadczyły, że przejmują całość praw z decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym zakresie powołali wyrok NSA z dnia 10 października 2002r. sygn. akt II SA/Gd 420/2001, ONSA 2003/2 poz. 79.

W swojej skardze Pani M.S. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. W obszernym uzasadnieniu przedstawiła przebieg postępowania poprzedzający wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na działce nr "[...]" w miejscowości D. Zarzuciła, że Wojewoda zmieniając uzasadnienie decyzji organu I instancji pozbawił ją instancji odwoławczej, skoro stwierdzono, że wprawdzie w decyzji błędnie została powołana podstawa prawna lecz samo jej rozstrzygniecie odpowiada prawu. Wskazała, iż organ jako negatywną przesłankę rozstrzygnięcia powołuje okoliczność, że wydane jej pozwolenie na budowę dotyczy siedliska. Jednakże w przepisach prawa brak jest definicji tego pojęcia, jak również pojęcia zabudowy zagrodowej, a jeśli tak to całe przedsięwzięcie, na które otrzymała pozwolenie należy traktować zgodnie z prawem budowlanym i pojęciami tam zawartymi. Z art. 33 tej ustawy wynika, że pozwolenie na budowę dotyczy całego przedsięwzięcia budowlanego składającego się z wielu obiektów budowlanych w danym miejscu i w określonym czasie. Przepis ten dopuszcza w sytuacji, gdy zamierzenie dotyczy więcej niż jednego obiektu lub grupy obiektów, które mogą samodzielnie funkcjonować do wystąpienia o pozwolenie tylko na taki obiekt. W takim przypadku inwestor musi przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu całego zamierzenia. Skarżąca podkreśliła, że spełniła te wymagania, gdyż przedstawiła zgodnie z decyzjami o warunkach zabudowy projekt zagospodarowania całego obszaru, który obejmowały te decyzje.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W odniesieniu do postawionych zarzutów wyjaśnił, iż wbrew twierdzeniu skarżących postępowanie w przedmiocie przeniesienia pozwolenia toczyło się z udziałem wszystkich zainteresowanych tj. nowych nabywców nieruchomości i poprzedniej inwestorski. Wbrew twierdzeniu dotychczasowej inwestorski definicja pojęcia "zabudowy zagrodowej" zamieszczona została w § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), a ponieważ w art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego stwierdza się, że organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zobowiązany jest sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, a więc w postępowaniu o pozwolenie na budowę ta definicja jest obowiązująca.

Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009r. pełnomocnik Z. i K. O. dodatkowo wskazał, iż podział nieruchomości skutkuje jedynie zmianą ewidencyjną działek, natomiast nie wywiera żadnego wpływu na lokalizację obiektów, które mają być wzniesione na podstawie wydanego pozwolenia na budowę. Zarzucił, iż przepisy prawa budowlanego nie posługują się pojęciem "siedliska", a wobec tego można posługiwać się jedynie pojęciami "obiektu" lub "budynku", które zostały zdefiniowane w tej ustawie.

Pełnomocnik Pani M.S. wniósł o uwzględnienie skargi i przyznanie kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone akty pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa.

Wzruszenie decyzji następuje w przypadku, gdy kontrola wykaże, iż akt ten narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy ppsa).

Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze.

Podkreślić należy również, iż stosownie do art. 133 § 1 ustawy ppsa Sąd nie dokonuje własnych ustaleń w sprawie, bowiem stan faktyczny sprawy ocenia na podstawie przekazanych mu akt sprawy administracyjnej. Jedynie w oparciu o art. 106 § 3 ustawy ppsa sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzać dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miał wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania administracyjnego, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c ).

Mając na uwadze powyżej wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarżona decyzja Wojewody narusza prawo materialne w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem konieczne jest jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Naruszenie, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy ppsa. może polegać albo na błędnej wykładni, wyrażającej się nieprawidłowym rozumieniem treści lub znaczenia określonego przepisu, lub też na błędnej subsumcji, czyli podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę niewłaściwego przepisu.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]" odmawiającą przeniesienia na rzecz Z. i K. O. decyzji Starosty Nr "[...]" z dnia 3 stycznia 2008r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M.S. pozwolenia na budowę siedliska w skład którego wchodzą trzy budynki mieszkalne oznaczone nr od 1 do 3 oraz trzy budynki gospodarcze oznaczone od 1 do 3, na działce nr "[...]" obręb D., gm. D.

Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118, ze zm), zgodnie z którym organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę lub o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych są jedynie podmioty, pomiędzy którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji.

Z brzmienia art. 40 ww. ustawy organ administracji publicznej wyprowadził wniosek, że przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu możliwe jest tylko wówczas, gdy podmiot ten staje się w miejsce dotychczasowego właściciela, inwestorem całego zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją o pozwoleniu na budowę. Wniosek ten wypływa - w ocenie Wojewody - z gramatycznej wykładni przepisu, stanowiącego o konieczności przejęcia przez nowego inwestora wszystkich warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę, a co za tym idzie nowy inwestor musi złożyć oświadczenie, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do całej nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja. Skoro zaś takie oświadczenie złożyć mogą nowi inwestorzy jedynie w stosunku do niewielkiej działki, którą na skutek podziału działki nr "[...]" nabyli, to nie można mówić o spełnieniu przez nich przesłanki dotyczącej dysponowania nieruchomością na cele budowlane w stosunku do całej nieruchomości sprzed jej podziału, dla której wydano pozwolenie na budowę.

Z zaprezentowaną wykładnią powołanego przepisu nie sposób się zgodzić, skoro pomija ona zupełnie inne uregulowania ustawy - Prawo budowlane, które muszą być wzięte pod uwagę w procesie interpretacji jej przepisów, tak aby poszczególne instytucje prawne uregulowane w ustawie, odnoszące się do tego samego zagadnienia prawnego mogły stanowić zwartą i logiczną całość.

Słusznie podnosi dotychczasowa inwestorka, że przepis art. 33 ust. 1 prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę winno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego. Jednakże w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. W takim przypadku, gdy pozwolenie na budowę ma dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Przepis ten jednoznacznie określa, że ustawa Prawo budowlane pozwala w sytuacji zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany, na ubieganie się o pozwolenie na budowę jedynie dla niektórych obiektów lub zespołu obiektów wchodzących w skład owego zamierzenia inwestycyjnego, lecz jedynie wówczas, gdy owe obiekty lub zespoły mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Słusznym jest zatem pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2006r. sygn. akt II SA/Łd 1110/05 (niepubl.), zgodnie z którym pozwolenie na budowę zamierzenia inwestycyjnego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany jest w istocie sumą pozwoleń na realizację poszczególnych obiektów budowlanych. Ponadto, jeśli zamierzenie inwestycyjne obejmujące więcej niż jeden obiekt budowlany może być realizowane częściami w oparciu o wiele pozwoleń na budowę - obejmujących obiekty lub zespoły obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem - wydanych nawet na rzecz różnych podmiotów, to nie powinno stać na przeszkodzie aby efekt "rozdrobnienia" inwestorów osiągnąć poprzez podstawienie podmiotowe w miejsce dotychczasowego inwestora w zakresie części inwestycji, o ile rzecz jasna może ona samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Pogląd ten w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie i przyjmuje jako własny.

W tym miejscu wskazać należy, iż przez pojęcie obiektu budowlanego, zgodnie z art. 3 pkt 1 tej ustawy, należy rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, czy też obiekt małej architektury. Z kolei przez budynek (art. 3 pkt 2 ustawy) rozumie się obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, zaś budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku (art. 3 pkt 2a).

Reasumując należy wskazać, iż w przypadku zamierzeń inwestycyjnych obejmujących więcej niż jeden obiekt (w znaczeniu nadanym przepisami prawa budowlanego) istnieje, na podstawie art. 40 ww. ustawy możliwość dokonania przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu także w części, o ile owa część zamierzenia inwestycyjnego może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Dopiero wobec tak wyodrębnionego obiektu budowlanego, stanowiącego część składową większego zamierzenia inwestycyjnego istnieje potrzeba spełnienia przesłanek umożliwiających przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę, opisanych w art. 40 tej ustawy, wyłącznie jednak w tej części zamierzenia budowlanego. Tym samym uwzględnienie wniosku złożonego w trybie art. 40 prawa budowlanego i dokonanie zmiany podmiotowej możliwe będzie, jeśli wnioskodawca przejmie wszelkie warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę odnoszące się do obiektu budowlanego stanowiącego część zamierzenia inwestycyjnego i złoży oświadczenie, o którym mowa w przepisie art. 32 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy.

Zaprezentowany wyżej pogląd dotyczący możliwości przeniesienia pozwolenia na budowę w części, po wystąpieniu przesłanki, iż wybrany obiekt lub zespół obiektów może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, jest poglądem prezentowanym w literaturze przedmiotu (por. Prawo budowlane. Komentarz Z Niewiadomskiego, Warszawa 2007, str. 464, Prawo budowlane pod redakcją A. Glinieckiego, Warszawa 2007, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, str. 261) oraz ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 679/06, niepubl., wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 stycznia 2006r. sygn. akt II SA/Łd 1110/05, niepubl., wyrok WSA we Wrocławie z dnia 26 marca 2009r. sygn. akt II SA/Wr 524/08, niepubl).

Stanowisko to w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym sprawę. Oczywistym jest, iż wobec zaprezentowanej wyżej wykładni art. 40 prawa budowlanego dotychczasowe stanowisko organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia. Wobec tego organ ten przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeniesienia pozwolenia na Z. i K. O. w części dotyczącej wyodrębnionych obiektów (budynku mieszkalnego i gospodarczego) uczyni to z uwzględnieniem warunku, o którym mowa w art. 33 ust. 1 zd. 2 tej ustawy, iż obiekty te mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, mając na uwadze rozważania uczynione przez Sąd w odniesieniu do wyżej powołanych przepisów prawa.

W tym miejscu należy także wyjaśnić, że organ rozstrzygający sprawę o przeniesienie pozwolenia na budowę nie jest uprawniony do badania istnienia przesłanek wydania pozwolenia na budowę, w tym uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy, zobowiązany jest natomiast do badania warunków określonych w art. 40 ust,. 1 prawa budowlanego. Zgodzić się należy zatem z wywodami skarg, że budowa siedliska przez inwestorkę nie stanowi warunku przeniesienia pozwolenia na budowę lecz jedynie warunek jego uzyskania.

Przyjęcie takiego stanowiska jest tożsame z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego teza z wyroku z dnia 2 lutego 2007r. sygn. akt II OSK 281/06 brzmi: "Przy przenoszeniu decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu (art. 40) nie jest wymagane, aby ten posiadał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...), nawet gdyby taka była wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Spełnienie tego obowiązku było wymagane przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, które jest teraz przenoszone na rzecz innego podmiotu". Nadto wskazać należy także, iż zmiana inwestora w trybie art. 40 prawa budowlanego nie jest środkiem, który mógłby prowadzić do ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę.

Odnośnie stwierdzenia Wojewody, że w sprawie tej dotyczącej przeniesienia pozwolenia de facto dochodzi do zmiany jednego z elementów pozwolenia na budowę jakim jest numer ewidencyjny działki, na skutek podziału geodezyjnego pierwotnej nieruchomości, na której ma być realizowana część zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy jednego domu mieszkalnego i jednego budynku gospodarczego, co jest sytuacją niedopuszczalną wyjaśnić należy, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Wprawdzie pogląd taki znany jest Sądowi orzekającemu w tej sprawie, bowiem wyrażony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2007r. sygn. akt II SA/Kr 1178/06, zgodnie z którym niedopuszczalna jest zmiana inwestora w trybie art. 40 ust. 1 tej ustawy po geodezyjnym podziale działki stanowiącej teren inwestycji w przypadku uprawnienia nowego inwestora do władania tylko w części pierwotnym terenem, jednakże go nie podziela. Został on sformułowany w oparciu o twierdzenie, że podział pierwotnej działki na kilka mniejszych zmienia ład przestrzenny, w którym ma być realizowane zamierzenie budowlane, a wobec tego istotnym zmianom mógłby także ulec pierwotny plan zagospodarowania działki zawarty w projekcie budowlanym stanowiącym integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wskazać pozostaje, iż podział nieruchomości w trybie art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.) nie stanowi samoistnej podstawy do weryfikacji uzyskanego pozwolenia budowlanego dla nieruchomości sprzed jej podziału. Automatycznie bowiem w miejsce dotychczasowej nieruchomości na skutek dokonanego podziału wchodzą nieruchomości powstałe z jej podziału. Brak jest podstaw do wystąpienia z wnioskiem o zmianę posiadanego pozwolenia budowlanego celem wskazania w nim nowej numeracji działek powstałych po podziale. W obrocie prawnym, jak słusznie wskazują skarżący, pozostają obie decyzje administracyjne, tj. o pozwoleniu na budowę oraz o podziale nieruchomości, które nie wywierają na siebie tego rodzaju zależności, że wydanie jednej z nich skutkuje koniecznością zmiany drugiej z nich - relacja decyzji podziałowej w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę. Obie te decyzje muszą być respektowane w porządku prawnym. Sam fakt dokonania podziału nieruchomości dla której wydane zostało pozwolenie na budowę w żaden sposób nie zmienia warunków dotyczących realizacji wydanego pozwolenia, natomiast ulegają zmianie niewątpliwie oznaczenia działek, na których ma być realizowana inwestycja. Nie sposób wskazać normy prawnej, z której wynikałaby konieczność wygaszenia, bądź wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę tylko z tego powodu, że w późniejszym okresie dokonano podziału nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, jeżeli sam fakt podziału nie wpływa w żaden sposób na realizowaną inwestycję, nawet jeżeli po dokonanym podziale właściciel zbywa część działek powstałych po podziale pierwotnej nieruchomości.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie przed organem odwoławczym wymaga ponownego przeprowadzenia z uwzględnieniem uwag wskazanych powyżej, bowiem zastosowano przepis art. 40 ust. 1 prawa budowlanego w sposób wyrażający się nieprawidłowym rozumieniem jego treści lub znaczenia.

Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję z powodu wydania jej z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz na podstawie art. 152 ppsa orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z art. 200 § 1 oraz art. 205 § 1 tej ustawy.