Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia [...] października 2019 r., sygn. akt II SA/Op 276/19 w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia [...] października 2019 r. (sygn. akt II SA/Op 276/19) oddalił skargę A.J. na decyzję Wojewody O. z dnia [...] czerwca 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. D. i P. D. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny z usługą w parterze przy ulicy B. w O., na działce o nr [...],[...], k.m. 8, obręb G..

W uzasadnieniu tej decyzji zwrócono m.in. uwagę na to, że strona postępowania - A.J. domagała się zbadania zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedłożyła wydruki z witryny internetowej "arkadiawesela" informujące o pokojach w gościńcu mających powstać pod wskazanym adresem. W odpowiedzi na powyższe inwestor wyjaśnił, iż przedstawione fotografie dotyczą innego budynku stanowiącego jego własność. Organ I instancji podał, że objęty postępowaniem budynek znajduje się na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczony jest symbolem "20MN". Jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wskazując na ustawową definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w art. 3 pkt. 2a Prawa budowlanego Prezydent Miasta O. wyjaśnił, że dopuszczalne jest w takim obiekcie wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Analizując projekt budowlany organ I instancji podał, że przedstawia on bilans powierzchni całkowitej budynku z podziałem na część mieszkalną i usługową. Ta ostatnia stanowi 28,8% powierzchni całkowitej budynku, a zatem budynek spełnia ustawowe standardy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W ocenie organu I instancji, przedmiotowa inwestycja jest także zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. – M. w O. przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] kwietnia 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Op. Nr 42, poz.1489 z dnia 8 czerwca 2007 r.).

Odwołanie od tej decyzji wniosła A.J.. Zarzucała, że organ I instancji nie uwzględnił specyfiki planowanego obiektu i nie dostrzegł m.in. faktu, że projekt inwestycji jest bardzo podobny do poprzedniego projektu zakładającego budowę hotelu. Odwołująca się zwróciła też uwagę na brak zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz na uciążliwość dla otoczenia funkcjonującego już tam kompleksu weselno-hotelowego.

Wojewoda O. postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym poprzez doprowadzenie do zgodności tego dokumentu z § 11 pkt 27 uchwały Rady Miasta O. z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G.-M. w O., w związku z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego. Poprawione egzemplarze projektu budowlanego zostały przez inwestora złożone, zgodnie z żądaniem organu administracji.

Wojewoda O. decyzją z [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy objętą odwołaniem decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] lutego 2019 r. Stwierdził, że projekt budowlany nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i odpowiada wymogom Prawa budowlanego. Teren, na którym znajduje się działka inwestora oznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 20 MN. Jest to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ustaleniach wspólnych dla wszystkich lub większości terenów (§ 1 ust. 4 pkt 2 uchwały) zawarto zakaz lokalizacji obiektów, których funkcjonowanie powoduje emisję hałasu przekraczającą dopuszczalne normy określone w przepisach odrębnych (rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku - tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 112), z wyjątkiem inwestycji celu publicznego (§ 5 ust. 1 pkt 4 uchwały). Zawarto także nakaz, iż tereny wyznaczone na rysunku planu, przeznaczone na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, mieszkaniową jednorodzinną z usługami, mieszkaniową wielorodzinną i mieszkaniową wielorodzinną z usługami wskazuje się jako przyporządkowane terenom "pod zabudowę mieszkaniową" z dopuszczalnym poziomem hałasu określonym w przepisach odrębnych (§ 5 ust. 1 pkt 5 lit. a uchwały). Podkreślił organ odwoławczy, że zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 3 i pkt 4 planu miejscowego, dopuszcza się także lokalizację usług handlu detalicznego, gastronomii, opieki zdrowotnej i obsługi ludności lub przedsiębiorstw w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej pod warunkiem wyznaczenia parkingu w granicach zajmowanej działki, przyjmując wskaźnik minimum 3 miejsca parkingowe na 100 m2 powierzchni użytkowej usług, a także dopuszcza się rozbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania obiektów pod warunkiem zachowania przeznaczenia terenów. Zaakcentował Wojewoda, że z ustaleń szczegółowych planu zawartych w § 11 ust. 27 wynika, że na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 20 MN, przeznaczonym na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, obowiązują ustalenia dopuszczające przeznaczenie uzupełniające w postaci: zieleni, urządzeń i obiektów towarzyszących w tym sieci infrastruktury technicznej, małej architektury, parkingów i komunikacji wewnętrznej; minimalna powierzchnia biologicznie czynna 40 % powierzchni terenu; maksymalna powierzchnia zabudowy 50 % powierzchni terenu.

Wyjaśnił organ II instancji, że stosownie do § 3 ust. 2 pkt 1 ww. uchwały przez zabudowę mieszkaniową jednorodzinną należy rozumieć lokalizację jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego lub zespołu takich budynków wraz z budynkami gospodarczymi i garażami na jednej działce. Argumentował, że powyższe odpowiada definicji zabudowy jednorodzinnej określonej w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Nadto, podkreślał, że za budynek mieszkalny jednorodzinny, zgodnie z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku.

Organ odwoławczy podkreślał, że z części rysunkowej projektu budowlanego, tj. z rysunku zatytułowanego "rzut parteru - podział funkcjonalny" (nr rysunku 2.1 A) wynika, że część usługowa obejmuje pomieszczenia nr 1.1 wiatrołap, 1.2 - biuro, 1.13 komunikacja oraz 1.16 wc niepełnosprawni/damski/męski, a powierzchnia całkowita lokalu użytkowego (usługowego) wynosi 252,76 m2. Powyższe, zgodnie z obliczeniami dokonanymi przez projektanta, a zawartymi w pkt 2 opisu technicznego architektury, stanowi 28,8% powierzchni całkowitej budynku. Pozostała część powierzchni całkowitej budynku przeznaczona jest na funkcję mieszkalną. Organ II instancji zaakcentował, że w wyniku dokonanych przez projektanta poprawek w projekcie budowlanym, lokal użytkowy został trwale wydzielony (za pomocą przegród budowlanych) od pozostałej części budynku stanowiącej lokal mieszkalny. Tak zaprojektowany budynek odpowiada przywołanej powyżej definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

W ocenie Wojewody O., przedmiotowa inwestycja nie będzie ograniczać prawa do wypoczynku osób mieszkających w sąsiedniej zabudowie mieszkalnej jednorodzinnej. Nie spowoduje też, iż korzystanie z tych terenów, zgodnie z ich przeznaczeniem będzie niemożliwe.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na opisaną wyżej decyzję Wojewody O. z dnia [...] czerwca 2019 r. wniosła A.J.. Podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 7 k.p.a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak podjęcia przez ten organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, koniecznych do wydania decyzji zgodnej z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia [...] października 2019 r. oddalił skargę. Powołał art. 35 ustawy Prawo budowlane, który określa zakres dokonywanych przez organ administracji sprawdzeń projektu budowlanego. Stwierdził, że orzekające organy administracji wykonały ciążące na nich obowiązki wynikające z wymienionego przepisu. Organy administracji przeprowadziły również kontrolę złożonego projektu budowlanego pod względem spełnienia wymagań wynikających z art. 33 i 34 tej ustawy.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że spór w sprawie dotyczył zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru G. - M. w O., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] kwietnia 2007 r. (opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa O. nr 42 poz. 1489 z dnia 8 czerwca 2007 r.; zwanej dalej planem). Nie było kwestionowane to, że działki nr [...] i nr [...] zajęte pod planowaną inwestycję położone są na terenie objętym postanowieniami obowiązującego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i znajdują się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 20 MN, określającym tereny przeznaczone na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Organ odwoławczy dokonał analizy postanowień przedmiotowej uchwały i – wg sądu I instancji - zasadnie uznał, że dla prawidłowej oceny przeznaczenia terenu znaczenie mają nie tylko postanowienia dotyczące obszaru o symbolu 20 MN zawarte w § 11 pkt 27 planu, ale również, wobec brzmienia § 1 ust. 4 pkt 2 - ustalenia ogólne, tj. wspólne odnoszące się do wszystkich lub większości terenów, wyznaczonych w obszarze objętym granicami planu, a więc zamieszczone także w:

- § 5 ust. 1 pkt 4 (zakaz lokalizacji obiektów, których funkcjonowanie powoduje emisję hałasu przekraczającą dopuszczalne normy określone w przepisach odrębnych, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego);

- § 5 ust. 1 pkt 5 lit. a (tereny wyznaczone na rysunku planu przeznaczone na zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną mieszkaniową, mieszkaniową jednorodzinną z usługami, mieszkaniową wielorodzinną i mieszkaniową wielorodzinną z usługami wskazuje się jako przyporządkowane terenom "pod zabudowę mieszkaniową" z dopuszczalnym poziomem hałasu określonym w przepisach odrębnych);

- § 5 ust. 2 pkt 3 (dopuszczające lokalizację usług handlu detalicznego, gastronomii, opieki zdrowotnej i obsługi ludności lub przedsiębiorstw w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej pod warunkiem wyznaczenia parkingu w granicach zajmowanej działki, przyjmując minimum 3 miejsca parkingowe na 100 m2 powierzchni użytkowej usług).

Zwrócił uwagę sąd I instancji, że niezależnie od powyższych ustaleń, przedmiotowy plan zawiera w § 3 ust. 2 pkt 1 definicję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przez którą należy rozumieć lokalizację jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego lub zespołu takich budynków wraz z budynkami gospodarczymi i garażami na jednej działce oraz w § 3 ust. 2 pkt 3 definicję usługi, przez którą należy rozumieć usługi handlu detalicznego, usługi gastronomii, usługi z zakresu obsługi ludności lub przedsiębiorstw, usługi kultury, usługi administracji, usługi opieki zdrowotnej, usługi oświaty, usługi z zakresu obsługi komunikacji. W § 11 ust. 27 określono przeznaczenie i zasady zagospodarowania obszaru oznaczonego symbolem 20 MN (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna).

W ocenie sądu I instancji, prawidłowe odczytanie obowiązujących przepisów planu zagospodarowania przestrzennego prowadzić musi do stwierdzenia, że na obszarze oznaczonym na mapie planu 20MN dopuszcza się przedsięwzięcia i lokalizację obiektów, o których mowa w ustaleniach ogólnych, tj. odnoszących się do postanowień wspólnych dla wszystkich lub większości terenów, wyznaczonych w obszarze objętym granicami planu, a więc zamieszczonych także w § 5 ust. 2 pkt 3, gdzie dopuszczono w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej lokalizację m.in. usług obsługi ludności i przedsiębiorstw. Planowane więc usytuowanie w budynku jednorodzinnym funkcji usługowej w postaci biura - co wynika z projektu - nie jest sprzeczne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według WSA w Opolu organ drugiej instancji przeanalizował zapisy planu, dokonał sprawdzenia projektu i wyciągnął właściwe wnioski. Zasadnie też uznał, że część usługowa nie przekracza 30 % powierzchni budynku, oddzielona została ona od części mieszkalnej trwałymi przegrodami. Z opisu układu funkcjonalno-przestrzennego lokalu biurowego, zawartego na stronie nr 25 projektu budowlanego wynika, że będą się w nim odbywały spotkania z klientami, prezentacje oferty oraz przygotowywanie i zawieranie umów. Lokal ten został zaprojektowany i przystosowany dla 4 gości oraz 1 pracownika. Pozostała część budynku zaprojektowana została jako lokal mieszkalny. Zaaprobował sąd I instancji stanowisko organu administracji, że zaprojektowana przebudowa i rozbudowa obiektu budowlanego nie będzie wprowadzała dodatkowych uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wynika to z części opisowej projektu zagospodarowania terenu, w której stwierdzono, że funkcjonowanie przedsięwzięcia, zwłaszcza jego wielkość i lokalizacja, nie spowoduje wystąpienia negatywnych oddziaływań na środowisko.

Zdaniem sądu I instancji, zapis § 11 ust. 27 planu odczytywać należy w ten sposób, że poza podstawową funkcją obszaru, w tym wynikającą z postanowień ogólnych, dopuszcza się również wymienione tam przeznaczenie uzupełniające.

Podkreślał WSA w Opolu, że kwalifikacja prawna danej inwestycji opierać może się wyłącznie na rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych zawartych w projekcie budowlanym.

Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Opolu z dnia [...] października 2019 r. wniosła A.J.. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a.

W ramach podstawy naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) wskazano na naruszenie:

1. par. 3 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miasta O. z [...].04.2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru G.-M. w O. poprzez uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami tego planu w sytuacji, gdy plan ten nie przewiduje usług na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a sporna inwestycja takie usługi ma zawierać;

2. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z par. 11 ust. 27 planu miejscowego poprzez błędne przyjęcie, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ dokonał wnikliwej analizy zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu; ani przeznaczenie podstawowe ani uzupełniające nie przewiduje możliwości lokalizacji usług na tym terenie;

3. par. 5 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego poprzez błędne przyjęcie, iż realizowana inwestycja nie spowoduje żadnych uciążliwości i utrudnień dla najbliższych sąsiadów; przedmiotowe biuro służyć będzie obsłudze hotelu i restauracji, co za tym idzie, będzie odwiedzane przez klientów i gości hotelowych, a to narazi na systematyczne występowanie uciążliwości i hałasu w najbliższym sąsiedztwie.

W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wskazano na naruszenie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Wojewody O. została wydana z naruszeniem art. 7, 77 par. 1, art. 80 k.p.a. uzasadniającym jej uchylenie, w szczególności z uwagi na błędne ustalenie przez WSA w Opolu, że organ II instancji wnikliwie przeanalizował zapisy planu, dokonał sprawdzenia projektu budowlanego oraz wyciągnął właściwe wnioski w tym zakresie, podczas gdy w sprawie tego zaniechano.

Skarga kasacyjna domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Żądała także przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlegała oddaleniu, stosownie do art. 184 p.p.s.a.

Analiza stanowiska przedstawionego w ramach podstawy naruszenia przepisów prawa materialnego prowadzi do wniosku, że zasadniczy zarzut wniesionej skargi kasacyjnej kwestionował przyjętą przez sąd I instancji ocenę zgodności zamierzonej inwestycji z regulacjami uchwały Rady Miasta O. z dnia [...].04.2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru G.-M. w O.. W tym zakresie skarga kasacyjna wskazywała na naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z par. 11 ust. 27 planu miejscowego, a także naruszenie par. 3 ust. 2 pkt 1 tego planu i podnosiła, że wnikające z par. 11 ust. 27 planu przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 20 MN (zarówno podstawowe jak i dopuszczalne), nie daje możliwości lokalizacji funkcji usługowej w realizowanych obiektach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przedstawione stanowisko uznać jednak należy za nietrafne. Zasadnie bowiem wskazywał sąd I instancji, że prawidłowe odczytanie wynikającego z planu miejscowego przeznaczenia terenu 20 MN uwzględniać musi zarówno treść par. 11 ust. 27 planu, jak też tzw. postanowień ogólnych tego aktu, tj. regulacji wspólnych dla wszystkich lub większości terenów położonych na obszarze objętym granicami planu miejscowego. Dopiero więc całościowe uwzględnienie wszystkich miarodajnych regulacji zarówno planu miejscowego (którego obowiązywania skarga kasacyjna nie podważała), a także i ustawy Prawo budowlane, pozwoli należycie ustalić przeznaczenie spornego terenu 20 MN. W tym zakresie należy podkreślić, że plan miejscowy w par. 5 ust. 2 ustala wspólne zasady zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy obowiązujące na poszczególnych grupach terenów. Zwrócić trzeba uwagę, że w pkt 3 powołanego przepisu przewidziano, iż w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszcza się lokalizację usług handlu detalicznego, gastronomii, opieki zdrowotnej i obsługi ludności lub przedsiębiorstw pod warunkiem wyznaczenia parkingu w granicach zajmowanej działki, przyjmując wskaźnik minimum 3 miejsc parkingowych na 100 m2 powierzchni użytkowej usług. Literalne zatem odczytanie cytowanego wyżej przepisu nakazuje przyjąć, że plan miejscowy w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej wprost dopuszcza sytuowanie funkcji usługowej, co może nastąpić po spełnieniu wskazanego w przepisie warunku dotyczącego zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Zauważyć jednak trzeba, że dodatkowe ograniczenie w analizowanym zakresie wynikać będzie z regulacji określającej normatywne wymogi stawiane budynkowi mieszkalnemu jednorodzinnemu. Legalna definicja takiego budynku zawarta jest w art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Przepis ten określa więc konieczne proporcje powierzchniowe funkcji mieszkalnej i usługowej, jakie wskazany budynek musi spełnić. Jeżeli więc parametry zamierzonego budynku uwzględniać będą stosunek części mieszkalnej do części usługowej (która wynosić może maksymalnie 30 % powierzchni całkowitej budynku) oraz spełniony zostanie wynikający z planu miejscowego parametr zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych w odniesieniu do powierzchni użytkowej usług (3 miejsca na 100 m 2) – to brak będzie prawnych przeszkód do lokalizacji funkcji usługowej na obszarze 20 MN analizowanego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] kwietnia 2007 r. Zarazem podkreślić należy, że skoro – jak w rozpatrywanym przypadku - plan miejscowy określający teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie zawiera regulacji wskazujących na niedopuszczalność sytuowania lokali usługowych w ramach budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego, to możliwość takiego rodzaju zabudowy (z lokalem usługowym) znajduje dodatkowe potwierdzenie w powoływanym wyżej przepisie ustawy Prawo budowlane.

Nie był trafny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia par. 3 ust. 2 pkt 1 planu. Przepis ten stanowi, że przez zabudowę mieszkaniową jednorodzinną należy rozumieć lokalizację jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego lub zespołu takich budynków, wraz z budynkami gospodarczymi i garażami na jednej działce. Przepis ten zawiera treść zbliżoną do par. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r., poz. 1065). Dostrzec jednak trzeba, iż cytowana regulacja także nie przemawia za wykluczeniem funkcji usługowej w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Powołany przepis definiując zabudowę mieszkaniową jednorodzinną odwołuje się do pojęcia "budynku mieszkalnego jednorodzinnego". Jak zaś wyżej wskazano, normatywna definicja takiego budynku zawarta została w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego i dopuszcza ona wprost możliwość sytuowania lokalu użytkowego w ramach budynku mieszkalnego jednorodzinnego, po spełnieniu przewidzianych w tym przepisie warunków.

Także nie był trafny zarzut naruszania par. 5 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego poprzez błędne przyjęcie przez sąd I instancji, że sporna inwestycja nie spowoduje uciążliwości dla sąsiadów. Zauważyć należy, że wskazany przepis, zawarty jest w przepisach wspólnych dla wszystkich obszarów. Stanowi on, iż "dopuszcza się rozbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania obiektów pod warunkiem zachowania przeznaczenia terenów". Jak natomiast wyżej już wskazano, realizacja inwestycji zakładającej wydzielenie w budynku mieszkalnym jednorodzinnym części usługowej nie będzie naruszać ustalonego planem przeznaczenia terenu 20 MN. Subiektywnie pojmowana przez skarżącą kasacyjnie uciążliwość tej inwestycji nie może mieć wpływu na zmianę przedstawionego zapatrywania.

Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania, brak było też podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji Wojewody O. z naruszeniem art. 7, 77 par. 1, art. 80 k.p.a. uzasadniającym jej uchylenie. W ocenie NSA, sąd I instancji dokonał wnikliwej analizy zgodności projektu budowlanego z ustaleniami ocenianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i niewadliwie przyjął, że zamierzona inwestycja nie narusza tego aktu.

Należało zatem przyjąć, iż skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, co nakazywało orzec o jej oddaleniu, w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej przez pełnomocnika ustanowionego dla skarżącej w ramach prawa pomocy. Wynagrodzenie bowiem dla pełnomocnika za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa w oparciu o art. 250 p.p.s.a., przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a.