Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę

Minister Przedsiębiorczości i Technologii - dalej jako "Minister", "organ", decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku przedsiębiorcy K. S. ("strona", "przedsiębiorca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] , wykreślającą przedsiębiorcę K. S. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ("CEIDG") na podstawie art. 35 ust. 1a i 2a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ("s.d.g.") uchylił w całości ww. decyzję oraz odmówił wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG.

Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

W dniu 13 grudnia 2016 r. Minister Rozwoju i Finansów wszczął postepowanie w sprawie wykreślenia przedsiębiorcy K. S. z CEIDG na podstawie informacji o braku tytułu prawnego ww. przedsiębiorcy do nieruchomości wskazanej we wpisie do CEIDG w rubryce "adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej" oraz "adres do doręczeń", tj. ul. [...] w [...] ([...] ).

Informację o braku uprawnienia przedsiębiorcy do dysponowania ww. nieruchomością przekazał W. M. ("skarżący"), który wskazał, że jest współwłaścicielem (w 1/8) nieruchomości i nie wyraża zgody na wykonywanie w tym miejscu działalności gospodarczej, na której obecnie przedsiębiorca prowadzi sklep ogólnospożywczy.

Jako dowód na przysługujące mu prawo własności nieruchomości, przedłożył kopię wypisu z rejestru gruntów z 2015 r. Do wniosku dołączył także zaświadczenie Burmistrza [...] , z którego to zaświadczenia wynikało, że W. M. jest użytkownikiem oraz płatnikiem podatku od nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w [...] .

W związku z powyższym skarżący wniósł o wykreślenie przedsiębiorcy z CEIDG.

Minister Rozwoju i Finansów wezwał przedsiębiorcę do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie organ poinformował, że w przypadku braku tytułu prawnego do ww. nieruchomości, należy w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, dokonać zmiany we wpisie w CEIDG.

W dniu 7 lutego 2017 r. do organu wpłynęło pismo przedsiębiorcy. Z pisma tego wynika, że pod ww. adresem wykonuje on działalność gospodarczą. W miejscu tym odbiera także korespondencję. Wskazał ponadto, że posiada wymagany przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej "tytuł prawny" do spornej nieruchomości. Strona wyjaśniła przy tym, że pod pojęciem "prawa własności" rozumie budynki gospodarcze, w których prowadzona jest działalność gospodarcza.

Na potwierdzenie swojego stanowiska przedłożyła dowody, w tym kopię "wstępnej umowy przyrzeczenia" sprzedaży pawilonu handlowego, który - jak wynika z jej wyjaśnień - był posadowiony na spornej nieruchomości.

Na podstawie ww. umowy nabywającymi byli K. S. oraz jej małżonek S. S.

Dodatkowo na dowód istnienia tytułu prawnego do nieruchomości skarżąca przedłożyła kopię decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2016 r. Z jej treści wynikało, że przedmiotem opodatkowania są "budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" posadowione na przedmiotowej nieruchomości.

Treść tych dokumentów miała - w opinii przedsiębiorcy - przesądzać o dysponowaniu tytułem prawnym do ww. nieruchomości.

Uznając, że dokumentacja przedłożona przez przedsiębiorcę jest niewystarczająca do wykazania istnienia tytułu prawnego do nieruchomości, Minister Rozwoju i Finansów decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] , wykreślił przedsiębiorcę z CEIDG.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona wskazała, że jest posiadaczem samoistnym kwestionowanej nieruchomości. Nabyła ją od J. K., która z kolei nabyła stosowne pozwolenie na budowę pawilonu handlowego. W związku z zawartą umową, przedsiębiorcy została przekazana także wszelka niezbędna dokumentacja związana z przedmiotem zakupu. W treści wyjaśnień strona posłużyła się sformułowaniem, iż zakup nieruchomości miał charakter "nieformalny". Posiadanie samoistne nieruchomości w opinii strony trwa od około 24 lat. Do okresu tego należy doliczyć okres posiadania (tj. 9 lat) poprzedniego posiadacza samoistnego. Przez cały okres posiadania samoistnego strony, jak i przez okres posiadania jej poprzednika prawnego, był odprowadzany podatek od ww. nieruchomości. Przez ten okres, nie toczyło się żadne postępowanie sądowe na skutek roszczeń jakichkolwiek innych osób uprawnionych do władania ww. nieruchomością. Nadto strona poinformowała także, że wystąpiła do Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia ww. nieruchomości. W związku z tym strona wniosła o zawieszenie przez organ postępowania administracyjnego uznając, że wyłoniło się zagadnienie wstępne (tj. postępowanie o zasiedzenie), które może mieć istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania administracyjnego.

Minister Rozwoju i Finansów wezwał przedsiębiorcę do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie tytułu prawnego do spornej nieruchomości.

W odpowiedzi na wezwanie organu, strona ponownie powołała się na "Wstępną umowę przyrzeczenia kupna - sprzedaży" z dnia 21 lipca 1993 r., na mocy której nabyła wraz z swoim małżonkiem ww. nieruchomości. Przedsiębiorca w złożonych wyjaśnieniach podkreślił, że zamiarem stron umowy z dnia 21 lipca 1993 r. była sprzedaż pawilonu handlowego, na budowę którego odpowiednie organy wydały stosowne zezwolenia. Jednocześnie zaznaczył, że dla ww. nieruchomości jak dotąd nie założono księgi wieczystej. Dlatego nie sposób twierdzić, iż W. M. chroni rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Strona podkreśliła, że począwszy od dnia zakupu Urząd Miasta i Gminy w [...] wydaje decyzje określające wymiar podatku od ww. nieruchomości, który jest przez stronę regularnie płacony od 1993 r. Ponadto ponosi ona wszelkie koszty eksploatacyjne (odbiór ścieków, opłaty za energię elektryczną),n w tym koszty napraw i modernizacji pawilonu handlowego. Strona podkreśliła też, że we wszelkich działaniach dotyczących spornej nieruchomości nie kwestionowano dotychczas charakteru władztwa nad nieruchomością. Nie kwestionowały go w szczególności organy administracji państwowej, przyjmując choćby podatek od sprzedaży nieruchomości, czy opłatę za zezwolenie na budowę pawilonu handlowego. Władztwa nad nieruchomością nie kwestionował dotychczas także skarżący. W przekonaniu strony, spełnia ona wszelkie przesłanki określone w art. 172 k.c. do zasiedzenia ww. nieruchomości "nabytej na podstawie wadliwej umowy".

Do złożonych wyjaśnień strona dołączyła kopię wniosku o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości wraz z dowodem przedłożenia go w Sądzie Rejonowym w [...] . W konkluzji strona podkreśliła, że "uważa się za właściciela zabudowanej nieruchomości", a podnoszona przez skarżącego argumentacja jest nietrafna. Z całą pewnością włada ona bowiem rzeczoną nieruchomością w sposób samoistny i nieprzerwany jak właściciel.

W wyjaśnieniach złożonych w dniu 24 października 2017 r. skarżący ponownie wskazał, iż w jego przekonaniu przedsiębiorca nie dysponuje tytułem prawnym do spornej nieruchomości, a on jako właściciel nie wyraża zgody na prowadzenie przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Skarżący podniósł także, że zgody na wykonywanie pod wskazanym adresem działalności gospodarczej nie wyraził żaden z pozostałych właścicieli. Potwierdził natomiast, że dla ww. nieruchomości nie założono księgi wieczystej.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. [...] Minister Rozwoju i Finansów odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego uznając, że okoliczność wniesienia przez przedsiębiorcę do sądu powszechnego wniosku o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości nie może być kwalifikowane jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ rozpatrujący sprawę administracyjną jest bowiem w stanie wydać rozstrzygnięcie w oparciu o materialnoprawną podstawę postępowania.

Na skutek ostatecznego wezwania Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 15 grudnia 2017 r., obydwie strony ponownie udzieliły stosownych wyjaśnień w sprawie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowiska oraz argumentację na ich poparcie.

Pismem z dnia 28 grudnia 2017 r. skarżący potwierdził, że na przedmiotowej nieruchomości strona rzeczywiście wykonuje działalność gospodarczą. Jako dowód przedstawił kopię paragonu fiskalnego ze sprzedaży towarów spożywczych. Jednakże zaznaczył, że ww. działalność wykonywana jest w sposób bezprawny wobec braku jego zgody jako jednego z właścicieli.

Materiał dowodowy został uzupełniony o kopię zaświadczenia Burmistrza Gminy i Miasta [...] , które potwierdzało, że skarżący figuruje w ewidencji podatkowej jako współwłaściciel w udziale 1/8 części spornej nieruchomości.

Biorąc powyższe pod uwagę Minister Przedsiębiorczości i Technologii zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. uchylił decyzję ówczesnego Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] marca 2017 r. wykreślającą przedsiębiorcę K. S. z CEIDG oraz odmówił wykreślenia ww. przedsiębiorcy z CEIDG.

W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, iż podstawą materialnoprawną wydania decyzji z dnia [...] marca 2017 r. stanowił art. 35 ust. 1a i 2a s.d.g.

Następnie Minister stwierdził, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa brak jest legalnej definicji terminu "tytuł prawny". Zgodnie zaś z intencją ustawodawcy, wyrażoną w treści uzasadnienia ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - "tytułem prawnym" może być pisemne lub ustne oświadczenie woli, które z kolei może być jednostronne lub w formie umowy stron, a także orzeczenie lub decyzja właściwego sądu lub organu, z której wynikać będzie dla danego przedsiębiorcy możliwość korzystania z nieruchomości/lokalu czy też rozporządzania nią/nim. Z kolei na gruncie prawa cywilnego "tytułem prawnym" może być prawo własności lub współwłasności nieruchomości gruntowej lub lokalu mieszkalnego, prawo użytkowania wieczystego, umowa dzierżawy, umowa najmu czy też użyczenia, a także inne prawa rzeczowe lub obligacyjne. Niewątpliwie - zdaniem Ministra - o uprawnieniu do nieruchomości może świadczyć także zasiedzenie konkretnej nieruchomości, na warunkach określonych w przepisach k.c.

lnnymi słowy, "tytuł prawny" to ogólne uprawnienie określonego podmiotu do władania bądź korzystania z konkretnej nieruchomości.

Organ wyjaśnił, że postępowanie prowadzone w oparciu o regulację art. 35 ust. 1a s.d.g., zmierza wyłącznie do ustalenia, czy przedsiębiorcy przysługuje uprawnienie do nieruchomości, której danymi posługuje się w CEIDG. Ciężar dowodu przedstawienia dokumentu, z którego przedsiębiorca wywodzi swoje uprawnienie spoczywa na przedsiębiorcy. Decyzja wydana w oparciu o normę określoną w art. 35 ust. 2a s.d.g., ma charakter decyzji związanej. Przyjmuje się, że bezwzględny obowiązek wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG, powstaje w sytuacji braku jakiegokolwiek dokumentu, z którego można wywieźć wymagane uprawnienie dla przedsiębiorcy.

Skarżący, wnioskując o weryfikacje poprawności wpisu przedsiębiorcy w CEIDG, wykazał, że jest współwłaścicielem spornej nieruchomości. Dysponuje on 1/8 udziału w nieruchomości. Jest także płatnikiem podatku od powyższej nieruchomości.

Przedsiębiorca zaś swoje uprawnienie do przedmiotowej nieruchomości wywodzi z treści wstępnej umowy przyrzeczenia kupna - sprzedaży ww. nieruchomości z dnia 21 lipca 1993 r. na rzecz jej i jej małżonka S. S. Dodatkową okolicznością świadczącą o istnieniu uprawnienia do nieruchomości jest fakt uiszczania - począwszy od 1993 r. - podatku od ww. nieruchomości. Strona przedłożyła na tę okoliczność dowody w postaci kopii decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] określających wysokość podatku od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości. Poza kwestiami obowiązku podatkowego, strona ponosi wszelkie inne obciążenia związane z utrzymaniem nieruchomości, w tym wszelkie koszty eksploatacyjne, koszty remontów czy utrzymania porządku na nieruchomości. Kolejną istotną dla sprawy okolicznością, której de facto nie zaprzeczył skarżący, jest fakt rzeczywistego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, co wobec upływu czasu, stało się podstawą do wystąpienia przez nią do sądu powszechnego o stwierdzenie zasiedzenia.

Minister uznał zatem, że zarówno skarżący, jak i przedsiębiorca przedstawili dowody, z których wynika, że każde z nich legitymuje się uprawnieniem do spornej nieruchomości. Tytuł ten jednakże ma różne źródła, które organowi administracji publicznej nie sposób wartościować. Obydwa podmioty, czynnie uczestnicząc w prowadzonym postępowaniu, wykazały materialnoprawny interes, uprawniający do udziału w toczącym się postępowaniu jako strony.

Zdaniem Ministra fakt rzeczywistego posiadania nieruchomości oraz władania nią przez przedsiębiorcę został potwierdzony. Co więcej, zgromadzony materiał dowodowy pozwala także na przyjęcie, że strona poza rzeczywistym posiadaniem nieruchomości, faktycznie wykonuje na niej działalność gospodarczą.

Powyższe zaś pozwoliło organowi stwierdzić, że wpis przedsiębiorcy w CEIDG jest zgodny z rzeczywistym stanem rzeczy.

Minister wskazał przy tym, że nie jest uprawniony do oceny "tytułów prawnych", które strony przedłożyły w niniejszym postępowaniu. Podkreślił, że wydanym aktem administracyjnym organ nie rozwiązuje sporu cywilnego pomiędzy stronami o formalne władztwo nad nieruchomością.

W tym stanie rzeczy, Minister uznał, że brak jest podstaw do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG.

Na wymienioną na wstępie decyzję Ministra skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności przepisów art. 35 ust. 1a i 2a s.d.g. oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6 - 15 k.p.a., wskazując że ich naruszenie w istotny sposób wpłynęło na nieprawidłowość przedmiotowej decyzji.

W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący wskazał m. in., że:

dyspozycja art. 16a s.d.g. wskazuje na konieczność przedłożenia przez przedsiębiorcę dokumentów świadczących o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości, podczas gdy organ powyższy przepis zinterpretował w sposób odmienny;

aby zasiedzenie nieruchomości mogło stanowić tytuł prawny to musi ono zostać potwierdzone orzeczeniem Sądu;

w zebranym materiale dowodowym występują braki, tj.:

Minister powinien był zweryfikować istotny dla sprawy status małżeńskiej wspólności majątkowej pomiędzy stroną a jej mężem S. S., gdyż jak twierdzi skarżący wspólność ta nie istniała;

z danych widniejących w CEIDG dla męża przedsiębiorcy i przedsiębiorcy widać, że okresy ich aktywności gospodarczej następowały naprzemiennie bez nachodzenia na siebie, a zatem brak jest ciągłości posiadania przedmiotowej nieruchomości;

w sprawie brak występowania przesłanki manifestowanego przez posiadacza zamiaru władania rzeczą dla siebie, co jednoznacznie wskazuje na brak samoistnego posiadania nieruchomości;

nie zostało wzięte przez organ pod uwagę oświadczenia z 1998 r. Pana S. P., Pana K., Pani K. oraz Banku Spółdzielczego w [...] , z których wynika, że przedmiotowa działka z bardzo wysokim prawdopodobieństwem została wydzierżawiona przez Panią K. Korzystanie zaś z nieruchomości na podstawie dzierżawy nie stanowi posiadania samoistnego;

dokonana przez Ministra korzystna dla przedsiębiorcy interpretacja miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, świadczy - w ocenie skarżącego - o braku obiektywności organu;

istotny dowód w postaci "umowy wstępnej przyrzeczenia kupna-sprzedaży" przedmiotowej nieruchomości został przedstawiony jedynie w postaci kopii, która mogła zostać sfałszowana (organ nie zażądał przedstawienia oryginału dokumentu).

W odpowiedzi na skargę Minister Przedsiębiorczości i Technologii wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2018 r. uczestniczka postępowania wniosła o oddalenie skargi jako bezprzedmiotowej. Poparła jednocześnie stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę.

W piśmie procesowym z dnia 6 września 2018 r. skarżący podtrzymując wszelkie twierdzenia zawarte we wniesionej skardze, ponownie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazał jednocześnie, że całą dokumentację dostarczoną przez przedsiębiorcę można co najwyżej uznać za w pewien sposób uprawdopodobniającą ewentualną możliwość uzyskania tytułu prawnego w bliżej nieokresowej przyszłości, nie stanowiącą jednak jednoznacznego dowodu potwierdzającego aktualnego posiadania przez przedsiębiorcę tytułu prawnego do spornej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 16a ust. 1 s.d.g. stanowi, że przedsiębiorca jest obowiązany posiadać tytuł prawny do nieruchomości, których adresy określone w art. 25 ust. 1 pkt 5 podlegają wpisowi do CEDIG.

Tytuł ten nie podlega dołączeniu do wniosku o wpis do CEDIG. Niemniej podmiot wpisany do ewidencji ma obowiązek przedstawić taki tytuł organowi ewidencyjnemu na jego wezwanie w przypadku, o którym mowa w art. 35 ust. 1a.

Przepis art. 25 ust. 1 s.d.g. stanowi, że wpisowi do CEIDG podlegają m.in. (pkt 5) adres do doręczeń przedsiębiorcy oraz adresy, pod którymi jest wykonywana działalność gospodarcza, w tym adres głównego miejsca wykonywania działalności (...). Zaś ust. 7 pkt 2 art. 25 s.d.g. określa, że wraz z wnioskiem o wpis do CEIDG składa się oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości, których adresy, określone w ust. 1 pkt 5, podlegają wpisowi do CEIDG, pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

Zgodnie z art. 35 ust. 1a s.d.g. w przypadku powzięcia przez ministra właściwego do spraw gospodarki informacji o braku tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej we wpisie do CEIDG, której adres określono zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 5, minister ów wzywa przedsiębiorcę do przedstawienia tytułu prawnego do nieruchomości, o którym mowa w art. 16a ust. 1, lub dokonania odpowiedniej zmiany wpisu w tym zakresie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji, gdy mimo wezwania, o którym mowa w ust. 1a, przedsiębiorca nie przedstawi tytułu prawnego do nieruchomości, o którym mowa w art. 16a ust. 1, lub nie dokona zmiany swojego wpisu w zakresie adresu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5, minister właściwy do spraw gospodarki wykreśla, w drodze decyzji administracyjnej, przedsiębiorcę z CEIDG (art. 35 ust. 2a s.d.g.).

Powyższe przepisy obligują zatem z jednej strony przedsiębiorcę, aby składając wniosek o wpis do CEDIG złożył zgodne z prawdą oświadczenie, że posiada tytuł prawny do lokalu (nieruchomości), w którym prowadzi swoją działalność, i który wskazał we wniosku o wpis do CEDIG. Z drugiej zaś strony nakładają na Ministra obowiązek wezwania przedsiębiorcy do przedłożenia takiego tytułu prawnego, a to w sytuacji powzięcia wątpliwości, że takowym się legitymuje.

Przez tytuł prawny należy rozumieć uprawnienie określonego podmiotu do władania lub korzystania z konkretnej nieruchomości. Tytułem prawnym może być m.in. prawo własności lub współwłasności nieruchomości gruntowej lub lokalu mieszkalnego, prawo użytkowania wieczystego, umowa dzierżawy, umowa najmu, czy też użyczenia, a także inne prawa rzeczowe lub obligacyjne.

W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy przedłożenie przez przedsiębiorcę umowy wstępnej przyrzeczenia kupna -sprzedaży potwierdza posiadanie przez niego tytułu prawnego do przedmiotu tej umowy - tj. do spornego lokalu (nieruchomości), którego adres widnieje w CEDIG, jako adres prowadzenia działalności gospodarczej.

Odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca.

Bezsprzecznie - jak uznał to Minister, przedłożona do akt umowa, dla prowadzonego w tej sprawie postępowania, była wystarczająca do wydania skarżonego, odmownego rozstrzygnięcia. Z umowy tej wynika bowiem, że w 1993 r. S. i K. S. byli kupującymi pawilon handlowy posadowiony na spornej nieruchomości położonej w [...] . Z tytułu ww. umowy zapłacili sprzedającemu najpierw kwotę 100.000.000 zł, potem zaś (tj. 25 października 1994 r.) nastąpiła dopłata w wysokości 40.000.000 zł. Jak wynika z kopii dokumentu z dnia 22 lipca 1993 r. umowa ta została zgłoszona w Urzędzie Skarbowym w [...] .

Ww. okoliczności zdaniem Sądu zostały wystarczająco wykazane, mimo że posłużono się w tym celu tylko kopiami ww. dokumentów. Okoliczności tych nikt bowiem w postępowaniu nie kwestionował, a ich całokształt, w tym poświadczenie Urzędu Skarbowego - z dnia następnego po zawarciu umowy - o jej zgłoszenia w celu wyliczenia należnego podatku (opłaty skarbowej) pozwala na przyjęcie, że przedłożone dokumenty przedstawiają rzeczywisty przebieg zdarzeń.

Ustalenie zaś ww. faktów nie pozostawiało Ministrowi innej możliwości, jak tylko wydania decyzji o odmowie wykreślenia przedsiębiorcy z CEDIG.

Decyzja wydana w oparciu o normę prawną określoną w art. 35 ust. 2a s.d.g. ma charakter decyzji związanej. Tym samym jeżeli przedsiębiorca przedłoży dokument potwierdzający fakt dysponowania uprawnieniem do określonej nieruchomości, bądź dokona zmian w CEIDG, wówczas organ odmawia wykreślenia przedsiębiorcy, bowiem brak jest podstaw do zastosowania sankcji w postaci wykreślenia z CEIDG, o której stanowi przepis art. 35 ust. 2a s.d.g.

Skarżący zarzucił, że przedłożona przez przedsiębiorcę umowa jest nieważna.

Wskazać należy, że Minister w przedmiotowej sprawie zobligowany był wyłączenie do ustalenia, czy przedsiębiorca legitymuje się jakimkolwiek tytułem prawnym do lokalu (nieruchomości). Fakt przedłożenia przez przedsiębiorcę umowy nabycia lokalu (nieruchomości) pod wskazanym w CEDIG adresem zadośćuczyniło powyższemu obowiązkowi. Realizacja tego obowiązku w żadnym razie nie była uzależniona od konieczności badania przez Ministra, czy przedłożona umowa jest ważna. Istotne jest, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie prowadzone w oparciu o regulację przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zmierzało jedynie do ustalenia, czy przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości (konkretnym dokumentem, z którego wynika konkretne uprawnienie).

Pamiętać należy, że Minister jest organem administracji publicznej, prowadzącym postępowanie administracyjne na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Kodeks ów nie przewiduje zaś, aby Minister, jako organ administracji publicznej, uprawniony był do oceny (badania) ważności umów, które to oceny należą do sfery cywilnoprawnej, a nie administracyjnoprawnej.

Tak więc Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu orzekającego, że kwestia ewentualnej ważności umowy nie może być przedmiotem postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przez organ ewidencyjny. Sporne zagadnienia odnośnie ważności umowy cywilnoprawnej pozostają w kognicji sądów powszechnych.

Z powyższych względów Minister nie miał zatem podstaw do oceny legalności tytułu prawnego przedsiębiorcy do ww. lokalu (nieruchomości), ale rzeczywisty stan, jaki miał miejsce w chwili postępowania, czyli, że przedsiębiorca miał prawo do ww. lokalu (nieruchomości).

W zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Sąd nie podzielił sformułowanych w skardze zastrzeżeń skarżącego co do sposobu prowadzenia postępowania dowodowego oraz jego wyników. Postępowanie dowodowe nie jest bowiem celem samym w sobie. Przedmiotem dowodzenia i ustalania mogą być jedynie okoliczności istotne dla sprawy, a nie wszystkie okoliczności, które w sposób pośredni lub bezpośredni się z nią w jakikolwiek sposób wiążą. Organ zaś ustalił okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji. Fakt zaś, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli skarżącego i inaczej oceniony przez organ, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania zawartych w k.p.a.

Resumując, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.