II SA/Ke 287/10 - Wyrok

Data orzeczenia	2010-06-22	
Data wpływu	2010-05-11	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach	
Sędziowie	Dorota Chobian /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6153 Warunki zabudowy  terenu	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270;  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 152, art. 200, art. 205 par. 2;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717;  art.  61 ust. 1, 3 ,  art. 64,  art. 60 ust. 4,; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227;  art. 73 ust. 1 pkt 3, ust. 2; Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1589;  par. 2 pkt 1 lit. h; Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji  inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118;  art. 3 pkt 3 i 1 lit. b; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603;  art. 143 ust. 2; Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010r. sprawy ze skargi B.I. i M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] znak: [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz B.I. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych i na rzecz M.B. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. B. oraz B. I. od decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie amatorskich anten krótkofalarskich wraz z masztem na działce nr [...] we wsi P., gmina B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

Organ I instancji w swojej decyzji między innymi wskazał, że działka objęta wnioskiem jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz podał charakterystykę projektowanej inwestycji, jaka wynika z wniosku. Mianowicie inwestycja polegać będzie na realizacji amatorskich anten krótkofalarskich wraz z masztem. Będzie się ona składać z trzech anten:

Antena nr 1 – składa się z czterech modułów typu YAGI o przestrzennej charakterystyce promieniowania. Anteny te nie skupiają strumienia energii elektromagnetycznej, tym samym nie tworzą głównej wiązki promieniowania. Średnia moc sygnału na wyjściu z nadajnika wynosi 50W. Moc doprowadzenia do systemu antenowego wynosi 35W, po 8,8w na jeden moduł. Zysk całego zespołu ok. 17 dBm, a jednej anteny ok. 8 dBm. Moc wypromieniowania izotropowo z pojedynczej anteny wynosi około 55 w ( EIRP). Wymienione urządzenia w trakcie nadawania emitować będą pola elektromagnetyczne, których obszary układać się będą wokół poszczególnych modułów, w odległości nie większej niż:

- do 6,6 m od anteny dla częstotliwości 432 MHz( 0,1 W/m²)

- do 5,8 m od anteny dla częstotliwości 144 MHz ( 7 V/m).

Inwestor określił, że poszczególne moduły antenowe projektuje się w oddaleniu od siebie około 4 metrów i uwzględniając tę odległość oraz ewentualne zjawisko sumowania się pól należy przyjąć, że wspólny obszar pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych wartościach przyjmować będzie postać bryły o maksymalnym zasięgu do 10 metrów od wierzchołka masztu, na którym anteny te będą zamocowane.

Antena nr 2 – stanowi jeden moduł wyżej opisanego zespołu. Średnia moc na wyjściu nadajnika to połowa mocy – ok. 5 W, moc doprowadzona do anteny około 4 W, zysk anteny około 8 dBm, moc wypromieniowania izotropowo 28,2 W ( EIRP). "Antena ta w trakcie nadawania ( 50 MHz) emitować będzie pola elektromagnetyczne o obszarze dla ich ponadnormatywnych wartości od 7V/m do 4,2m od jej teoretycznego środka elektrycznego bryła wokół niej".

Antenę nr 3 stanowi linka, względnie drut miedziany, rozciągnięty po trójkącie pomiędzy podporami. Drut ( linka) z przyłożonym zasileniem nie charakteryzuje się żadnym zyskiem. Z uwagi na jej naturalną bezkierunkowość nie posiada głównej wiązki promieniowania. Średnia moc na wyjściu nadajnika to 50 W, moc doprowadzona do anteny to około 40 W, moc wypromieniowania "izotopowo" z całej linki, drutu nie większa od mocy doprowadzonej 40 W.. Miejscem pozostawania obszarów pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych wartościach wytwarzanych przez tę antenę będzie przestrzeń o maksymalnej średnicy do 5 m – o jej liniowym centrum, tożsamym z miejscem zawieszenia linki, drutu. Według twierdzeń inwestora planowana inwestycja nie będzie stanowiła żadnych uciążliwości uwzględniając planowany sposób zainstalowania poszczególnych anten, a także czas pracy ( do 2 godzin na dobę).

Organ wskazał, że inwestycja będzie realizowana w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Odnośnie ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego określił tylko, że maksymalna wysokość budynku ma wynosić do 14 m, odległość projektowanej inwestycji od granic nieruchomości oraz istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich powinna być zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 132 poz. 877), zaś odnośnie pozostałych kwestii, takich jak nieprzekraczalna linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej budynku, wielkość powierzchni zabudowy budynków istniejących i projektowanych w stosunku do powierzchni działki objętej wnioskiem – że te parametry nie dotyczą inwestycji. Wskazał również, że na terenie planowanej inwestycji wyklucza się lokalizowanie obiektów, których uciążliwości dla środowiska wykraczałyby poza granice własnej działki oraz, że projektowana inwestycja nie może przekraczać dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003r. Organ I instancji wskazał również, że planowana inwestycja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, bowiem w jego ocenie, dokonanej w oparciu o złożone dokumenty, inwestycja ta nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W części decyzji, dotyczącej warunków w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, organ między innymi wskazał, że dopuszczalny poziom hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych, promieniowania oraz zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby notowany w obszarze oddziaływania inwestycji powinien nie przekraczać wartości określonych w przepisach prawa, normach itp. W uzasadnieniu Wójt Gminy B. wskazał, że zgodnie z analizą, w terenie objętym wnioskiem występuje zabudowa mieszkalna. Pozostały grunt – działki przyległe w obszarze analizowanym w kierunku północ – południe stanowią grunty rolne niezabudowane. Planowana inwestycja kwalifikowana jest jako infrastruktura techniczna i budowa amatorskich anten jest uzupełnieniem istniejącej zabudowy, pomimo, że poza standartowymi antenami odbiorników telewizyjnych w sąsiedztwie planowanej inwestycji brak jest przekaźników antenowych o podobnej konstrukcji czy też funkcji. Organ ustalił również w PINB w Ostrowcu Św., że inwestor otrzymał nakaz dokonania demontażu samowolnie zamontowanych urządzeń i konstrukcji masztu, i w dniu 3.08.2007r. potwierdzono wykonanie demontażu.

Rozpoznając złożone przez B. I. oraz M. B. odwołania od decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że analiza wniosku inwestora wykazała, że charakterystyka horyzontalna promieniowania pionowych anten jest dookólna (niekierunkowa), co oznacza, że anteny te nie generują głównej wiązki promieniowania, a tym samym, nie są zaliczone do inwestycji wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. ( Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.). Dlatego też nie jest wymagany obowiązek przedłożenia przy wniosku o ustalenie warunków zabudowy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.). W ocenie organu przedłożony przez R.W. wniosek jest kompletny i spełnia wszystkie wymogi określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną, wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów. Z uwagi na to, że teren inwestycji jest położony w obszarze przylegającym do drogi gminnej, w analizowanej sprawie wymagane jest uzgodnienie z właściwym zarządcą drogi, którym jest Wójt Gminy B.. W takiej sytuacji organ, będący jednocześnie organem ustalającym warunki zabudowy, nie wydaje odrębnego postanowienia w trybie art. 106 kpa, o którym mowa w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej Kolegium wskazało, że jego zdaniem wnioskowane przedsięwzięcie stanowi obiekt infrastruktury technicznej, stosownie do § 2 pkt 1 lit. h rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. Nr 164 poz. 1589). Zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Oznacza to, że w przypadku ustalania warunków zabudowy dla infrastruktury technicznej nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i nie sporządza się analizy cech i funkcji. Wprawdzie organ I instancji taką analizę sporządził, ale jest ona zbędna. Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym ( wyrok z dnia 9.12.2008 sygn. II SA/Bd803/08) samo wzniesienie masztu, który ma służyć zaspakajaniu osobistych potrzeb obywatela, wynikających z jego zainteresowań krótkofalarstwem, nie stoi w sprzeczności z funkcją mieszkaniową. Skoro krótkofalarstwo jest to radiowa służba amatorska, hobby, polegające na nawiązywaniu łączności radiowych z innymi krótkofalowcami, użytkowanie tej stacji nie będzie stanowiło działalności gospodarczej, jak zarzucają odwołujący się. Również sam inwestor oświadczył, iż planowana inwestycja stanowić będzie wyłączenie hobby i nie będzie przedmiotem działalności gospodarczej. Wnioskowana stacja będzie zamontowana w głębi działki zabudowanej domem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym. Z uwagi na charakterystykę anten, sposób ich montażu oraz czas pracy, stacja nie będzie stanowiła żadnych uciążliwości i nie jest ona przedsięwzięciem mogącym znacząco wpływać na środowisko. Zdaniem Kolegium decyzja organu I instancji spełnia wymagania zawarte w art. 54 ust. 1 pkt 1-3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach Kolegium wskazało, że ustalone w decyzji organu I instancji wymagania dotyczące ochrony interesu osób trzecich chronią w pełni interes odwołujących się jako właścicieli działek sąsiednich. W decyzji wskazano bowiem, że inwestycję należy zaprojektować tak, aby nie powodowała ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i nie wpływała na wykonywanie ich prawa własności. Organ odwoławczy podkreślił, że ochrona uzasadnionych interesów stron odwołujących się znajdzie pełną konkretyzację na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę; podtrzymał swoje stanowisko, iż planowana inwestycja jest obiektem infrastruktury technicznej oraz, że stacja krótkofalarska o wskazanych parametrach nie będzie wpływać szkodliwie na środowisko, a także, że nie jest ona przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Za nieuzasadnione Kolegium uznało podniesione w odwołaniu wątpliwości odnośnie wystąpienia okoliczności, o jakiej mowa w art. 24 ust. 3 kpa. Wskazało, że w niniejszej sprawie decyzja została wydana z upoważnienia Wójta przez jego zastępcę R.K. Natomiast projekt decyzji został sporządzony, stosownie do wymagań art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez J. K., wpisanego na listę samorządu zawodowego urbanistów. Połączenie funkcji kierowniczej ze sporządzeniem projektu decyzji nie stanowi okoliczności, o jakiej mowa w art.24 § 1 pkt 1 kpa. Organ wskazał również, w związku z zarzutami podniesionymi przez M. B., że inwestor przed przystąpieniem do użytkowania obowiązany będzie, stosownie do art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego, uzyskać pozwolenia na użytkowanie, i w tym postępowaniu odpowiednie organy zajmą stanowisko odnośnie prawidłowości montażu i charakterystyki anten.

W skardze na tę decyzję, uzupełnionej pismem procesowym z dnia 10 czerwca 2010r. ( data wpływu do sądu), B. I.k oraz M. B. zarzucili naruszenie przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego, a mianowicie: art. 6,7,8,9,10,24§1 pkt 4 i § 3kpa w zw. z art. 84 kpa i art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu... w zw. z art. 28 i art. 61 § 4 kpa, art. 75-78, 84-85, 86 w zw. z art. 83 § 3 kpa, art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o planowaniu..., art. 51 ust. 2 zd. ostatnie, ust. 3, ust. 4d, ust. 5 i ust. 5a ustawy o ochronie środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 listopada 2008r. w zw. z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i art. 61 ust/. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu... przez ich błędną wykładnię. W związku z tak sprecyzowanymi zarzutami skarżący domagali uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji Wójta Gminy B..

W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, że:

- Kolegium nie podjęło działań zmierzających do wyjaśnienia podniesionego przez nich w odwołaniu zarzutu, że inwestycja będzie służyć profesjonalnej i zawodowej działalności wnioskodawcy, choćby poprzez odebranie od wnioskodawcy oświadczenia złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania; również organ I instancji nie zwrócił się do korporacji taxi z zapytaniem, czy wnioskodawca korporacje te obsługuje;

- że organ nie wyjaśnił w drodze opinii biegłego, czy wnioskowana inwestycja może służyć tylko hobbystycznej działalności krótkofalarskiej, czy też jej zakres pozwala "lub też stanowi kamuflaż" również do prowadzenia szerzej zakrojonej i prowadzonej już działalności gospodarczej;

- że Kolegium nie zauważa, iż art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy urządzeń infrastruktury, a nie obiektów infrastruktury, w związku z czym w sprawie musi mieć zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu mi zagospodarowaniu przestrzennym

- że nie został właściwie ustalony krąg stron postępowania;

- że Kolegium mylnie powołało się na art. 73 ust. 1 pkt 3 (winno być 72) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku..., gdyż w niniejszej sprawie, ponieważ została ona wszczęta przed wejściem w życie tej ustawy, mają zastosowanie przepisy art. 51 ustawy o ochronie środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 14.11.2008r. w zw. z art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku...w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

- że w stosunku do osoby sporządzającej projekt decyzji, stosownie do art. 60 ust. 4, winien mieć zastosowanie art. 84 w zw. z art. 24 § 1 pkt 3 i § 3 kpa. Tożsamość osoby sporządzającej projekt decyzji oraz pełniącej jednocześnie funkcję kierowniczą w urzędzie organu I instancji ( Kierownika Referatu techniczno - Inwestycyjnego) winna skutkować bezwzględnym wyłączeniem z mocy prawa takiej osobna podstawie art. 24 § 1 pkt 4 kpa, bądź jej wyłączeniem na podstawie art. 24 § 3 kpa co najmniej stosownym postanowieniem przełożonego pracownika – w tym wypadku Wójta Gminy B..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Przede wszystkim rozważenia wymaga okoliczność, czy inwestycja, jaką chce zrealizować inwestor, musi spełniać wymagania, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm., dalej w skrócie u.p.z.p.), czy też jest to urządzenie infrastruktury technicznej, o jakim mowa w ust. 3 tego artykułu. Organ odwoławczy uznał bowiem, że jest to urządzenie infrastruktury technicznej, odwołując się przy tym do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. Nr 164 poz. 1589). Zauważyć jednak należy, iż rozporządzenie to w § 2 pkt 1 lit h posługuje się pojęciem obiektu infrastruktury technicznej, podczas gdy w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. mowa jest o urządzeniu infrastruktury technicznej.

Jak wynika z wniosku oraz dołączonego do niego opisu pracy i instalacji anten, antena nr 1 składa się z czterech modułów, umocowanych na czterometrowych nośnikach, a nośnik główny z kolei na maszcie o wysokości 12 metrów, zamocowanym na fundamencie 120cn x 120cm. W podstawie maszt ma mieć wymiary 100cm na 100cm. Ponieważ w opisie anteny nr 2 wskazano, że jest ona wykonana podobnie jak antena nr 1, a tylko składa się z jednego segmentu, oznaczałoby to, że każdy z segmentów ( modułów) anteny nr 1 ma 2 i pół metra wysokości. Druga antena, o wysokości 2 i pół metra, ma być umocowana na konstrukcji o wysokości 3 metrów, ta zaś konstrukcja ma być umocowana nad zwieńczeniem komina domu mieszkalnego. Trzecia antena to drut długości około 80 metrów, umieszczony na wysokości 12 metrów nad ziemią, umocowany do masztu anteny nr 1, stalowej konstrukcji przy kominie oraz dwunastometrowego wysięgnika. O ile można by się zgodzić ze stanowiskiem organów, iż same anteny stanowią urządzenie infrastruktury technicznej, o tyle w ocenie sądu anteny te plus wolno stojący maszt trwale z gruntem związany poprzez fundament, stanowią obiekt budowlany, są więc czymś więcej niż tylko urządzeniem infrastruktury technicznej. Zauważyć należy, iż u.p.z.p. nie zawiera definicji "urządzenia infrastruktury technicznej". Nie zawiera go także ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 156 za 2006r. poz. 1118 ze zm.). Pojęcie to występuje w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. Nr 261 za 2004r. poz. 2603 ze zm.), w której między innymi w art. 143 ust. 2 wskazano, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Niewątpliwie anteny, jakie chce zamontować wnioskodawca, należą do urządzeń telekomunikacyjnych. Jednakże zauważyć należy, iż art. 143 ostatnio powołanej ustawy dotyczy urządzeń wybudowanych z udziałem środków Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, i wszystkie te urządzenia kwalifikują się jako cel publiczny w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tymczasem do lokalizacji inwestycji celu publicznego art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w ogóle nie ma zastosowania . Dlatego też w ocenie Sądu definiując zamierzenie inwestycyjne, jakie ma zamiar zrealizować inwestor, należy wziąć pod uwagę przepisy ustawy Prawo budowlane. I tak zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o budowli, należy przez to rozumieć między innymi wolno stojące maszty antenowe. Z kolei w myśl art. 3 pkt 1 lit. b tej samej ustawy przez obiekt budowlany należy rozumieć między innymi budowlę stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W ocenie Sądu dokonywanie oceny planowanej inwestycji poprzez pryzmat przepisów ustawy Prawo budowlane, uzasadnione jest tym, iż w art. 59 u.p.z.p., (zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegającego na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy), niewątpliwie odwołuje się do przepisów tej właśnie ustawy.

Skoro więc umocowane między innymi na wolno stojącym maszcie antenowym anteny oraz pozostałe dwie anteny łącznie stanowią obiekt budowlany, zdaniem sądu do tej inwestycji ma zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., bowiem prowadzi ona do zmiany zagospodarowania terenu ( por. także wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008r. sygn. II OSK 1458/07, w uzasadnieniu którego Sąd ten uznał za prawidłowe stanowisko sądu I instancji, iż do ustalenia warunków zabudowy anteny usytuowanej na maszcie ma zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a także uzasadnienie powołanego przez SKO w zaskarżonej decyzji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2008r. sygn. II SA/Bd 803/08, jaki zapadł w analogicznej spawie, dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie masztu antenowego do montażu anteny krótkofalowej). Tymczasem w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie ma zastosowania, w związku z czym decyzja tego organu ( poza kwestią kontynuacji funkcji) nie zawiera żadnych rozważań na temat kwestii, czy planowana inwestycja da się pogodzić z istniejącą zabudową. Co prawda organ I instancji przeprowadził analizę dotyczącą ustalenia warunków zabudowy, jednakże nie zawiera ona żadnych informacji pozwalających na ustalenie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie cech architektonicznych i urbanistycznych. Poza tym zauważyć należy, iż po raz pierwszy rozpoznając sprawę Wójt Gminy B. decyzją z dnia 10 kwietnia 2009r. odmówił ustalenia warunków zabudowy właśnie z uwagi na niespełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Natomiast w decyzji z dnia 4 stycznia 2010r., uwzględniającej wniosek, organ ten określił maksymalną wysokość budynku na 14 metrów lecz nie wiadomo, czy ten wymóg dotyczy anteny usytuowanej na 3 – metrowej konstrukcji umocowanej do komina budynku mieszkalnego czy też pod pojęciem budynku organ I instancji miał na myśli wolno stojący maszt wraz czterema modułami antenowymi.

Powyższe skutkowało uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a).

Odnosząc się natomiast do pozostałych zawartych w skardze zarzutów, to wskazać należy, co następuje:

Zgodnie z art. 64 u.p.z.p. przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio. Oznacza to między innymi, że decyzję ustalającą warunku zabudowy organ wydaje na podstawie wniosku, zawierającego między innymi charakterystykę inwestycji. Powołane przepisy nie wymagają od organu kontrolowania wskazanej przez inwestora charakterystyki poprzez przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego. Gdyby sporządzenie charakterystyki wymagało specjalistycznej wiedzy, niewątpliwie ustawodawca nakładając na inwestora obowiązek sporządzenia takiej charakterystyki, nałożyłby na niego obowiązek sporządzenia jej przez osobę, posiadającą odpowiednie kwalifikacje. W niniejszej sprawie do wniosku R.W. dołączył wydane z upoważnienia Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 21 lipca 2005r. pozwolenie radiowe na używanie radiowych urządzeń nadawczych lub nadawczo – odbiorczych w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej o mocy wyjściowej nadajnika 500W. Wskazane we wniosku parametry anten świadczą o tym, że ich moc wyjściowa nie przekracza tej wartości. W ocenie Sądu brak było uzasadnionych podstaw do wymagania od organu, aby w niniejszej sprawie prowadził postępowanie, mające na celu ustalenie, jakim faktycznie celom ma służyć projektowana inwestycja. Inwestor we wniosku wskazał, że zamierza na swojej działce zbudować maszt amatorskiej anteny krótkofalarskiej i dla takiej właśnie inwestycji zostały ustalone warunki zabudowy, z tym tylko, że organ określając rodzaj inwestycji wskazał, że dotyczy ona budowy amatorskich anten krótkofalarskich wraz z masztem, kładąc w ten sposób nacisk na budowę anten, nie zaś masztu, na którym między innymi z uwagi na swoje negatywne oddziaływanie, muszą być umieszczone anteny. Brak jest również podstaw do nakładania na organ w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy obowiązku wyjaśniania, czy inwestor jest członkiem któregoś z oddziałów terenowych Polskiego Związku Krótkofalowców oraz, czy prowadzi on aktualnie działalność gospodarczą z wykorzystaniem radiowej łączności.

W sprawie mającej na celu ustalenie warunków zabudowy organ ma obowiązek ustalić, czy inwestycja w takiej postaci, jaka wynika z wniosku, może być zrealizowana na konkretnym terenie. Natomiast szczegółowe kwestie związane z konkretnym projektem budowlanym oraz ze sposobem użytkowania zrealizowanej już inwestycji będą przedmiotem sprawdzania na dalszych etapach ( w sprawie o pozwolenia na budowę, pozwolenie na użytkowanie oraz w ewentualnym postępowaniu kontrolnym w przypadku, gdyby inwestycja była zrealizowana niezgodnie z projektem bądź też, gdyby była niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na użytkowanie).

W postępowaniu brały udział wszystkie osoby, figurujące w ewidencji gruntów jako właściciele nieruchomości sąsiadujących z działką, na której ma być realizowana inwestycja. O ile inne jeszcze osoby wykażą, że mają interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa do występowania w tej sprawie, powinny one zgłosić swój udział, wykazując istnienie tego interesu. W sytuacji, gdy z opisu inwestycji wynika, że jej oddziaływanie nie będzie wykraczało poza nieruchomości osób, biorących udział w sprawie, brak jest podstaw do stawiania organowi uzasadnionego zarzutu, iż niewłaściwie ustalił krąg stron postępowania.

Odnośnie mylnego powołania art. 73 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm., zwanej dalej w skrócie ustawą o udostępnianiu informacji...), to faktycznie Kolegium omyłkowo powołało ten przepis, zamiast art. 72 ust. 1 pkt 3 tej samej ustawy, zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do art. 71 ust. 2 tej samej ustawy, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagają jedynie przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący nie kwestionują ustaleń organów, że projektowana inwestycja nie należy do takich przedsięwzięć. Podniesiony w skardze zarzut, iż w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska

(tekst jedn. Dz. U. Nr 25 za 2008r. poz. 25 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 14.11.2008r. w zw. z art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji ...w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ocenie Sądu jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 153 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji ...do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe...W niniejszej sprawie, chociaż postępowanie przed organem administracji zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy o udostępnianiu informacji..., jednakże nie zostało ono wszczęte na podstawie ustawy o jakiej mowa w art. 144 ( to jest na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska), ale na podstawie przepisów u.p.z.p. Tak więc przepis art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji... w niniejszej sprawie nie miał zastosowania. Co za tym I.e do tego postępowania nie miał zastosowania art. 51 Prawa ochrony środowiska w jego brzmieniu do 14 października 2008r. Dlatego też jedynie na marginesie wskazać należy, iż obowiązujące przed tą datą przepisy Prawa ochrony środowiska nie wymagały dla takiej inwestycji uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 24 § 3 kpa w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 oraz art. 84 kpa w zw. z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., zarzut ten jest niezasadny z tego powodu, że osoba, o jakiej mowa w tym ostatnim przepisie, nie jest biegłym w rozumieniu art. 84 kpa. Faktem jest, że ustawodawca z uwagi na skomplikowaną materię, jaka powinna znaleźć się w decyzji ustalającej warunki zabudowy, w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., podobnie jak i w art. 50 ust.4 tej samej ustawy, zawarł wymóg, aby sporządzenie projektu decyzji powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Nie oznacza to jednak, że projekt decyzji stanowi opinię sporządzoną przez biegłego. W sytuacji bowiem, gdyby wójt (burmistrz, prezydent) był wpisany na taką listę, nic nie stałoby na przeszkodzie, aby samodzielnie taki projekt decyzji sporządził i następnie wydał decyzję. Okoliczność, iż niniejszej sprawie osoba sporządzająca projekt decyzji była jednocześnie Kierownikiem Referatu Techniczno – Inwestycyjnego nie mogło skutkować ani jej wyłączeniem od prowadzenia sprawy ani też wyłączeniem organu od rozpoznania sprawy. "Urbanista lub architekt będący autorem decyzji nie musi, ale może być pracownikiem administracji. Jego autorstwo powinno być udokumentowane w aktach sprawy" (komentarz do art. 50 u.p.z.p. pod redakcją Z. Niewiadomskiego wydanie 2, Wydawnictwo Beck Warszawa 2005r. str.385). W związku z tym, iż w toku postępowania administracyjnego skarżący kwestionowali sporządzenie projektu decyzji przez osobę uprawnioną ( najprawdopodobniej z uwagi na to, że projekt decyzji nie był własnoręcznie podpisany przez tę osobę, a tylko znajdowała się na nim sporządzona komputerowo adnotacja, że został on sporządzony przez mgr inż. arch. J. K.), przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien dysponować dowodem, potwierdzającym, że projekt faktycznie sporządziła osoba, o jakiej mowa w art. 60 ust. 4 u.p.z.p.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien więc ustalić, czy planowana inwestycja spełnia również wymogi, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., a w szczególności czy maszt o 12-metrowej wysokości wraz z umieszczonymi na nim nośnikami oraz antenowymi modułami o wysokości około 2 metrów każdy oraz antena umieszczona na kominie budynku mieszkalnego na 3-metrowym wysięgniku, będzie pozostawała w zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa, gwarantującą ochronę ładu przestrzennego. W tym celu konieczne jest przeprowadzenie ponownej analizy, o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Nadto w przypadku uwzględnienia wniosku, ustalając warunki zabudowy, organ powinien powołać właściwe przepisy dotyczące ustaleń warunków odnośnie odległości projektowanej inwestycji od granic nieruchomości oraz zabudowy. Organ I instancji z niewiadomych powodów powołał bowiem przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, w sytuacji, gdy przedmiotowej inwestycji do takich nie można zaliczyć. Właściwsze byłoby przywołanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 219 poz. 1864).

Stosownie do art. 152 P.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a oraz w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Na zasądzone na rzecz każdego ze skarżących kwoty składa się uiszczony przez nich wpis, wynagrodzenie pełnomocnika oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.