Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2022 r. w trybie uproszczonym skargi K. H. na bezczynność Burmistrz N. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. zobowiązuje Burmistrza N. do merytorycznego załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty zwrotu akt organowi, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Burmistrza N. na rzecz skarżącego K. H. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

K. H. (dalej jako: "skarżący") wnioskiem z 18 lutego 2022 r. wystąpił o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego określonego jako budowa 3. budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej wraz z infrastrukturą na części działki nr ewid. gruntów [...] w obrębie M.

Pismem z 24 lutego 2022 r. organ wezwał skarżącego do usunięcia formalnych braków wniosku z 18 lutego 2022 r., poprzez: 1) objęcie wnioskiem całości działki nr ewid. gruntów [...]; 2) jednoznaczne określenie planowanej inwestycji; 3) przedłożenie charakterystyki inwestycji, obejmującej: a) określenie powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie graficznej; b) dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko; 4) przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji objętej wnioskiem. Wezwanie zostało doręczone pod adresem skarżącego w 25 lutego 2022 r.

W dniu 4 marca 2022 r. do Urzędu Miejskiego w N. wpłynęło pismo z 3 marca 2022 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie organu. W odpowiedzi na wezwanie skarżący odniósł się do poszczególnych elementów wezwania. Podtrzymał zamiar ubiegania się o ustalenie warunków zabudowy dla części działki. Doprecyzował zakres infrastruktury objętej wnioskiem (3 studnie wiercone, 3 zbiorniki ścieków o poj. do 10 m3, przyłącza elektroenergetyczne, zjazd z drogi gminnej), jednak nie określił zapotrzebowania na poszczególne media. Przedłożył dodatkowy rysunek określający powierzchnię terenu podlegającą przekształceniu. Podał, że inwestycja nie jest zaliczana do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także stwierdził, że inwestycja nie spowoduje zmian charakteru zabudowy, i znacznych zmian w środowisku. Podał też, że powierzchnia terenu inwestycji nie przekracza 0,5 ha i tym samym nie wymaga postępowania z zakresu środowiskowych uwarunkowań.

Po upływie terminu wyznaczonego w wezwaniu, pismem z 14 marca 2022 roku organ poinformował skarżącego o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania.

W dniu 18 marca 2022 r. skarżący, za pośrednictwem organu, skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. ponaglenie, w którym zakwestionował domaganie się objęcia wnioskiem całej działki nr [...] i wymagalność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Przekazując ponaglenie skarżącego wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., organ ustosunkował się do zarzutów i dodatkowo zwrócił uwagę, że zamiarem skarżącego jest obejście przepisów prawa.

Postanowieniem z [...] marca 2022 r., nr [...], SKO w Ł. uznało ponaglenie za uzasadnione. Kolegium uznało, że organ nie dostrzegł zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U z 2021 r. poz. 2399).

Pismem z 30 maja 2022 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku ze skargą na bezczynność Burmistrza N. w sprawie złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy z 18 lutego 2022 r., wnosząc o: 1) zobowiązanie ww. organu do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na: budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie jednorodzinnej wraz z infrastrukturą techniczną obejmującej część działki nr [...] w obrębie M. w terminie 30 dni; 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Sąd stwierdził bowiem, że organ dopuścił się w sprawie bezczynności.

W świetle uchwały 7 sędziów NSA z 3 września 2013 r. sygn. I OPS 2/13, w przypadku pozostawienia podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. przysługuje stronie skarga na bezczynność organu, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając w takich okolicznościach sprawę ze skargi na bezczynność organu, Sąd winien ocenić prawidłowość wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku i czy prawidłowo pozostawiono wniosek strony bez rozpoznania.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) - art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. Obowiązujące organ terminy załatwiania spraw są następujące (art. 35 K.p.a.): bez zbędnej zwłoki w przypadku spraw, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 1 i 2); nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania w przypadku spraw wymagających postępowania wyjaśniającego (§ 3). Stosownie do treści art. 35 § 4 i 5 K.p.a., przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a; do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.

O bezczynności organu można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 grudnia 2010 r., II SAB/Łd 53/10,; wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2011 r., II SAB/Lu 9/11; wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., I OSK 934/14 – wszystkie orzeczenia dostępne w bazie orzeczeń CBOSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niezbędne jest również wskazanie, że zgodnie z art. 36 K.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1); ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2).

Przyjmuje się, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. wyrok NSA-OZ we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 1983 r., SA/Wr 6/83, GP 1983, nr 24; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2005 r., VI SAB/Wa 24/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2007 r., I SAB/Wa 40/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2009 r., I SAB/Wa 15/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 grudnia 2010 r., II SAB/Łd 53/10; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2011 r., II SAB/Bk 39/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 czerwca 2014 r., II SAB/Kr 138/14), albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki załatwienia sprawy przez wydanie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1987 r., IV SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 13, oraz W. Bochenek, Bezczynność a milczenie organu administracji publicznej, Samorząd Terytorialny 2003, nr 12, s. 49).

Wniosek skarżącego został złożony do organu 18 lutego 2022 r. Od dnia następnego należało zatem liczyć termin załatwienia wniosku, przy czym – z racji ich zawartości i poziomu skomplikowania rozważany może być termin dwumiesięczny (art. 35 § 3 K.p.a.).

Pismem z 24 lutego 2022 r. organ wezwał skarżącego do usunięcia formalnych braków wniosku z 18 lutego 2022 r., poprzez: 1) objęcie wnioskiem całości działki nr ewid. gruntów [...]; 2) jednoznaczne określenie planowanej inwestycji; 3) przedłożenie charakterystyki inwestycji, obejmującej: a) określenie powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie graficznej; b) dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko; 4) przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji objętej wnioskiem. W ww. piśmie organ zawarł wyjaśnienie, że wnioski dotyczą w swej istocie jednej inwestycji, która powinna być objęta jednym wnioskiem. Granice terenu objętego wnioskiem należy bowiem rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej. To zaś czyni niezbędnym przygotowanie jednego wniosku uwzględniającego całość inwestycji oraz wszelkie uwarunkowanie z tego wynikające. Dalej organ wskazał, że mając na uwadze, iż powierzchnia działki przekracza 2 ha, inwestycja musi być poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, którą należy dołączyć do wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Jako podstawę prawną wezwania organ wskazał art. 64 § 2 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 64 k.p.a. jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania (§1). Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§2).

Przyjmuje się, że art. 64 § 2 k.p.a dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zastosowanie tego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Nie może on być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny z uwagi na stawiane jej coraz wyższe wymagania w zakresie wykazania okoliczności stwierdzonych w podaniu (wyroki NSA z 22 marca 2018 r., II GSK 1363/16, oraz z 3 sierpnia 2012 r., II OSK 826/11). Charakter merytoryczny mają np. wymagania wniosku o pozwolenie na budowę określone w art. 35 ust. 1 pr. bud. (wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., II OSK 1577/17).

Organ administracji, gdy wpływa do niego żądanie strony, jest zobligowany przede wszystkim do dokładnego ustalenia treści żądania, będąc jednocześnie związany tym żądaniem. Treść żądania wyznacza bowiem stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Tylko i wyłącznie strona określa przedmiot żądania. Jeżeli jednak treść żądania nie jest jednoznaczna lub budzi wątpliwości organu, winien on, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., wezwać składającego wniosek do usunięcia jego braków poprzez sprecyzowanie jego treści. Na podstawie art. 64 § 2 organ powinien wezwać stronę o wyjaśnienie bądź sprecyzowanie złożonego żądania, jeśli podanie jest tak zredagowane, że trudno należycie ocenić intencje strony, która je wniosła (wyroki NSA: z 12 lipca 2017 r., II OSK 2768/15; z 24 listopada 2016 r., II GSK 1106/15; z 18 października 2016 r., II GSK 905/15). Jeżeli jednak pismo jest jasne i nie budzi wątpliwości, to brak jest podstaw do wzywania strony do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Organ administracji, dysponując pismem strony, nie może przypisywać mu znaczenia, jakie z niego nie wynika, nie może domniemywać, jakie były intencje strony przy składaniu pisma i co strona chciała osiągnąć (wyrok NSA z 20 lutego 2014 r., II OSK 2257/12). – zob. H. Knysiak – Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. II, Lex/el, art. 64.

W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że brakami uzupełnianymi w trybie art. 64 § 2 k.p.a. mogą być: podpis (wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., II GSK 2760/15), pełnomocnictwo osoby, która wniosła podanie (wyroki NSA z 2 marca 2011 r., II OSK 383/10 oraz z 16 marca 2010 r., I OSK 1701/09), dookreślenie podmiotu będącego stroną i jego statusu prawnego.

W niektórych kwalifikowanych podaniach wnoszący je musi powołać się na okoliczności, które mają znaczenie dla zastosowania konkretnej instytucji. Takim podaniem jest m.in. wniosek o ustalenie warunków zabudowy.

Wymogi wniosku o warunki zabudowy zostały określone w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 poz. 503 – dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1, 1a i 2 tejże ustawy, który to przepis dotyczy wymogów wniosku o ustalenie warunków zabudowy z mocy odesłania zawartego w art. w art. 64 ustawy, wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać:

1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci:

a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo

b) papierowej;

1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Uregulowania prawne dotyczące treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy, należy rozpatrywać w związku z charakterem prawnym decyzji o warunkach zabudowy (wynikającym z art. 55 i 56 ustawy), a także z przepisami wskazującymi obligatoryjną treść decyzji o warunkach zabudowy (art. 54 ustawy) i określającymi przesłanki (warunki) wydania decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ustawy). Na interpretację art. 52 ust. 2 ustawy należy patrzeć przez pryzmat celu wydania decyzji, jakim jest ustalenie warunków zagospodarowania i zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego (vide: stanowisko zawarte w Komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015).

Niewątpliwie, braki w treści wniosku o warunki zabudowy, wynikające z wymogów określonych art. 52 u.p.z.p., podlegają usunięciu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. tj. po wezwaniu wnioskodawcy do ich usunięcia we wskazanym przez organ terminie, nie krótszym niż 7 dni, po bezskutecznym upływie którego wniosek pozostawia się bez rozpoznania.

W ocenie Sądu, nie można jednak uznać za formalny brak wniosku, który byłby możliwy do usunięcia w trybie art. 64 § 2 k.p.a., objęcie wnioskiem całości działki nr ewid. gruntów [...] jak i przedłożenia decyzji środowiskowej dla 4020 m2 powierzchni podlegającej przekształceniu.

Jeżeli organ podjął wątpliwość co do treści złożonego przez skarżącego żądania, mógł go wezwać do wyjaśnienia lub sprecyzowania tego żądania. Jeśli jednak – tak jak w tej sprawę – żądanie jest jasne, organ powinien je rozpoznać merytorycznie – zgodnie z wnioskiem lub odmownie.

Analiza treści wezwania skierowanego do skarżącego pozwala stwierdzić, że organ wybrał drugi wariant. Jak już Sąd jednak zauważył, organ przekroczył swoje kompetencje. Był on bowiem uprawniony do tego, by wezwać wnioskodawcę do doprecyzowania wniosku, jednak nie mógł w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wzywać go – wbrew jasnemu żądaniu, do objęcie wnioskiem całości działki nr ewid. gruntów [...] jak i przedłożenia decyzji środowiskowej dla 4020 m2 powierzchni podlegającej przekształceniu, a następnie pozostawić wniosek bez rozpoznania.

Zaistniała sytuacja wymagała wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w formie decyzji i to w tym akcie do zaprezentowania przez organ swojego stanowiska.

W związku z powyższym Sąd uznał za nieprawidłowe i nieznajdujące oparcia w przepisach prawa działanie Burmistrza N., wzywające skarżącego, wbrew jednoznacznemu jego żądaniu o objęcie wnioskiem całości działki nr ewid. gruntów [...] jak i przedłożenia decyzji środowiskowej dla 4020 m2 powierzchni podlegającej przekształceniu, Pozostawienie podania bez rozpoznania nastąpiło z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a. i nie stanowiło, w okolicznościach tej sprawy, prawidłowego jej rozpoznania.

Jeśli zaś organ uzna, że działanie skarżącego zmierza do obejścia prawa to zobowiązany jest rozstrzygnąć o tym w decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. W takiej decyzji organ dokona ustalenia parametrów planowanych inwestycji oraz uzasadnienia zakwalifikowania planowanej inwestycji do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W efekcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną analizę funkcji oraz cech zabudowy, można wydać decyzję spełniającą wymagania art. 107 § 3 k.p.a.

W decyzji tej organ będzie mógł wykazać istnienie przesłanek do zakwalifikowania przedmiotowego przedsięwzięcia do mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą:

a) objętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

- 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

— 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,

b) nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

- 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art, 6 ust. I pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 usto 1 pkt 1-3 tej ustawy,

- 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze.

Zgodnie zaś z § 1 ust. 2 pkt.2 cyt. rozporządzenia przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia.

Sąd rozpoznając skargę na bezczynność organu nie może się wypowiadać co do kierunku rozstrzygnięcia, gdyż byłoby to przedwczesne.

Podsumowując stwierdzić zatem należy, że nie rozpoznając wniosku skarżącego z 18 lutego 2022 r. w sposób wymagany przepisami prawa Burmistrz N. pozostaje w bezczynności, która to nie ustała również po wniesieniu skargi do sądu. Sąd stwierdziwszy ten stan był zobligowany zobowiązać organ do załatwienia wniosku, co jak wynika z powyższych rozważań, powinno nastąpić albo poprzez rozpoznanie wniosku, albo poprzez przyjęcie, że zmierza on do obejścia prawa i wydanie decyzji negatywnej. Sąd wyznaczył w tym celu termin 30 dni liczony od dnia zwrotu organowi akt.

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Czyniąc zadość obowiązkowi nałożonemu przepisem art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, że bezczynność organu nie miała cech wskazujących na to, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia takich cech. Nie wskazuje na to również skarżący w złożonej do Sądu skardze. Sąd stwierdził nieprawidłowość działania organu, jednak wynikało ono z błędnego przekonania o istnieniu racji co do niemożliwości rozpoznania wniosku, nie zaś z uporczywości czy też opóźnień w dokonywaniu poszczególnych, w ocenie organu – prawidłowych, czynności procesowych.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 zł.