III SA/Po 384/20 - Wyrok

Data orzeczenia	2020-11-20	
Data wpływu	2020-07-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Mirella Ławniczak /przewodniczący/
Szymon Widłak /sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Transport	
Sygn. powiązane	II GSK 487/21	
Skarżony organ	Inspektor Transportu Drogowego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 nr 0 poz 58; art. 92a ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym	
Sentencja
Dnia 20 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020 roku przy udziale sprawy ze skargi L. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę	
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z [...] maja 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania L. H. (dalej: "strona") od decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD") z [...] października 2019 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] sierpnia 2019 r. na ul. [...] w P. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M. M.. Kierowca przewoził na tylnym siedzeniu pasażera, nieoznaczonym pojazdem osobowym posiadającym 5 miejsc siedzących, z miejscowości S. L. do miejscowości P., ul. [...] - Dworzec [...], za opłatą pobraną przez aplikację zainstalowaną w telefonie kierowcy, obciążającą rachunek bankowy pasażera. Przewóz realizowany był na rzecz i w imieniu strony. Ustalono, że strona posiada wydaną przez Prezydenta Miasta P. w dniu [...] lipca 2018 r. licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

WITD decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm., dalej: "u.t.d."), nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł.

GITD utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, na skutek złożonego odwołania, wskazał, że wykonywany przez stronę przewóz nie spełniał wszystkich wymogów przewozu okazjonalnego. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, którego to warunku pojazd strony nie spełniał. Przewóz wykonywany przez stronę nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego zdaniem organu prawidłowo nałożono karę pieniężną stosownie do art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy.

Odnośnie zarzutu niewypełnienia znamion przewozu okazjonalnego organ wskazał, że definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 u.t.d. odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu do 9 osób łącznie z kierowcą. Wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W rozpatrywanej sprawie strona posiadając licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, chcąc wykonywać przewóz okazjonalny 5 osobowym samochodem powinna zadbać o łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d., czego nie uczyniła.

Organ II instancji stwierdził, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z poszanowaniem przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "K.p.a."). Zbadano wszystkie istotne okoliczności i przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszono art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 81 K.p.a.

W skardze skierowanej do tut. Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, strona zarzuciła:

1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz art. 86 K.p.a., polegające na nieuchyleniu decyzji I instancji i wydaniu zaskarżonej decyzji pomimo, że organ I instancji, a następnie organ odwoławczy, błędnie ustalił, że pojęcie "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" – zdefiniowane w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. – jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" – zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. – co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywała krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadała licencję wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a. art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym – w tym przypadku skarżąca – aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków podobnie, jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania;

b. art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni tych przepisów doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;

c. ponadto z ostrożności procesowej – na wypadek nieuwzględnienia zarzutów określonych powyżej – zarzuciła naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 K.p.a., przez oparcie decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu poniżej 7 osób łącznie z kierowcą bez umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa i ustalenia opłaty ryczałtowanej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu, które to błędne ustalenia faktyczne nie mogą stanowić podstawy zaskarżonej decyzji;

d. ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt II.2b zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie, oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., przez ich bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, w której organ I i II instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. ze względu na sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP, która to sprzeczność polega na wprowadzenie arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami;

e. ewentualnie, w przypadku uznanie, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącej, zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie, oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., przez ich bezpodstawne zastosowanie polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją RP;

f. przez błędne przyjęcie, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. może być zastosowany wobec skarżącej w sytuacji, gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE – na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek.

W sytuacji, gdyby Sąd nie podzielał stanowiska, iż cytowane przepisy ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, skarżąca wniosła o zwrócenie się do TSUE z prośbą o zbadanie, czy art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej.

Na podstawie art. 193 Konstytucji RP skarżąca wniosła, aby tut. Sąd zwrócił się do TK z pytaniem prawnym, co do zgodności art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, albowiem w ocenie skarżącej regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w nich uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie, zważywszy zwłaszcza na aktualną sytuację epidemiczną oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały dodatkowo uprzedzone, co dało im możliwość zajęcia ewentualnego dalszego stanowiska w sprawie.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2020 r., nr [...], jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2019 r., nr [...], nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadniałby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Jak stanowi art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy.

Przywołane powyżej przepisy przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej oznaczony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpana przez inny podmiot – o ile norma prawna przypisuje zachowanie tego innego podmiotu lub skutek takiego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie tych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje prawne (sankcję administracyjną). Zbędne staje się badanie w tym względzie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej.

Jednym z deliktów administracyjnych, rodzącym odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy w świetle art. 92a ust. 1 u.t.d., który w realiach kontrolowanej sprawy przypisany został skarżącej, jest określony w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy delikt polegający na wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, za który ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Pojęcie "przewozu okazjonalnego", który to przewóz objęty jest powyższym deliktem administracyjnym, zdefiniowane zostało w art. 4 pkt 11 u.t.d., zgodnie z którym jest to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Przewóz okazjonalny, będący transportem drogowym osób, odnosi się w konsekwencji do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdami samochodowymi, o ile przewozu tego nie można zakwalifikować ani do przewozu regularnego (art. 4 pkt 7 u.t.d.), przewozu regularnego specjalnego (art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani też do przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 10 u.t.d.). Wyróżnić przy tym można zarówno krajowy, jak i międzynarodowy transport drogowy osób (por. art. 4 pkt 1 i 2 u.t.d.).

W dalszej części ustawy, to jest w art. 5b ust. 1 u.t.d., ustawodawca rozróżnił trzy kategorie uprawnień odnoszących się do podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, przewidując w tym względzie wymóg uzyskania odpowiedniej dla danej kategorii licencji. Licencja, zgodnie z art. 4 pkt 17 u.t.d., stanowi decyzję administracyjną wydaną przez GITD lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Jak wynika ze wspomnianego art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., nie uprawnia przy tym do wykonywania transportu drogowego taksówką (art. 12 ust. 2 u.t.d.). Licencje te uprawniają do wykonywania przewozu wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (por. art. 12 ust. 1 u.t.d.).

Krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób wymaga jednak, poza koniecznością uzyskania odpowiedniej licencji, konieczność realizacji przez przewoźnika drogowego również innych obowiązków lub warunków, jakie wyznaczone zostały dla wykonywania oznaczonego rodzaju przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają przy tym zarówno obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym, jak i obowiązki lub warunki wynikające z innych powszechnie obowiązujących aktów prawa, w tym aktów prawa unijnego (art. 4 pkt 22 u.t.d.). W konsekwencji, wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga nie tylko uzyskania licencji, o której stanowi art. 5b ust. 1 pkt 3 i art. 6 u.t.d., lecz także spełnienia szeregu innych obowiązków lub warunków, jakie wynikają chociażby z art. 6 ust. 5, art. 11b, art. 11c i art. 15 ust. 1 pkt 3 u.t.d., czy z odnośnych przepisów ustawy z 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1983 ze zm.), ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.) i ustawy z 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 541 ze zm.), oraz aktów wykonawczych do tych ustaw. Wykonywanie zaś krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób stanowiącego przewóz okazjonalny wymaga nie tylko uzyskania licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 i art. 5c u.t.d., lecz także spełnienia innych obowiązków lub warunków, jakie wynikają chociażby z art. 18 ust. 4a-5 u.t.d.

W sprawie poddanej kontroli skarżąca bezspornie wykonywała przewóz osób. Nie jest także kwestionowane, że nie był to przewóz regularny, przewóz regularny specjalny ani przewóz wahadłowy. Skarżąca nie zaprzecza także temu, że nie był to przewóz wykonywany taksówką, za co zresztą groziłaby wyższa sankcja z uwagi na brak wymaganej w tym względzie licencji (por. lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy). W tych okolicznościach brak jest podstaw do zakwestionowania przyjętej przez organ ITD kwalifikacji poddanego kontroli przewozu, jako przewozu okazjonalnego. Choć skarżąca posiadała licencję, o której stanowi art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., wykonywanie przez skarżącą przewozu wymagało także spełnienia innych – w tym przywołanych już powyżej – obowiązków lub warunków. Przepisy art. 4 pkt 11, art. 5b ust. 1 oraz art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. nie budzą przy tym wątpliwości interpretacyjnych, stąd zarzut ich nieprawidłowej wykładni uznać trzeba za niezasadny.

Skarżąca wbrew art. 18 ust. 4a u.t.d. nie wykonywała przewozu okazjonalnego pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Skarżąca nie spełniła jednocześnie warunków, jakie wynikają z art. 18 ust. 4b u.t.d., a które uprawniałyby ją do odstąpienia od wymogu z ust. 4a. Jak stanowi art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa – niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Odstąpienie od art. 18 ust. 4a u.t.d. jest dopuszczalne dopiero, gdy wszystkie przywołane warunki ujęte w 4b pkt 2 zostaną spełnione. Nie budzi natomiast wątpliwości, że przewóz okazjonalny wykonywany przez skarżącą nie odbywał się na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d.), lecz przy wykorzystaniu aplikacji zainstalowanej w telefonie komórkowym. Chybione jest przy tym powoływanie się przez skarżącą na art. 773, czy art. 781 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1145), bowiem dla spełnienia warunku, o którym stanowi art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d., nie jest wymagane zachowanie formy dokumentowej bądź elektronicznej, a konieczne jest zachowanie formy pisemnej (art. 78 Kodeksu cywilnego), dla której potrzebne jest złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli. Zresztą skarżąca nie stara się nawet wykazać, aby zachowana została inna forma umowy, niż właśnie forma pisemna. Nie sposób zgodzić się także z twierdzeniami skarżącej, jakoby samochód, którym wykonywany był rzeczony przewóz – nota bene stanowiący własność podmiotu trzeciego w osobie syna kierowcy, a nie skarżącej (por. art. 18 ust. 4b pkt 2 in fine u.t.d.) – mógł być uznany za lokal jej przedsiębiorstwa. Wreszcie nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie spełniła warunku, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. c u.t.d., sprowadzającego się do ustalenia opłaty ryczałtowej za przewóz przed jego rozpoczęciem.

Wobec powyższego prawidłowo nałożono na skarżącą karę pieniężna za naruszenie z lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy

Nie można przy tym zgodzić się z argumentacją skarżącej, w której po pierwsze, doszukuje się on technicznego charakteru przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę pociągnięcia jej do odpowiedzialności administracyjnej i w konsekwencji ich bezskuteczności wynikającej z braku wymaganej notyfikacji Komisji Europejskiej, po drugie, stara się wykazać niekonstytucyjność tych przepisów.

Zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) notyfikacji norm podlegają normy krajowe oraz ich zmiany, z wyłączeniem tych norm, które są wprowadzeniem normy europejskiej lub normy międzynarodowej. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia notyfikacji aktów prawnych podlegają akty prawne zawierające przepisy techniczne, z wyjątkiem aktów: 1) zgodnych z obowiązującymi aktami Wspólnoty Europejskiej, które skutkują przyjęciem specyfikacji technicznych i przepisów dotyczących usług; 2) stanowiących wypełnienie zobowiązań międzynarodowych przewidujących przyjęcie wspólnych przepisów technicznych; 3) wydanych na podstawie klauzul ochronnych zawartych w przepisach prawa Wspólnoty Europejskiej; 4) podlegających krajowemu systemowi informowania o produktach niebezpiecznych w rozumieniu przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów; 5) mających na celu zastosowanie się do postanowień Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości: 6) stanowiących zmianę przepisu technicznego w celu uwzględnienia uwag Komisji Europejskiej, wskazujących na potrzebę usunięcia przeszkód w zakresie swobodnego przepływu towarów, swobody świadczenia usług lub zakładania przedsiębiorstw.

Wbrew przekonaniu skarżącej ustawa o transporcie drogowym wraz z wprowadzonym do niej art. 5b ust. 1 i art. 18 ust. 4a i ust. 4b u.t.d. nie wymagała notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą 98/34/WE, czy dyrektywą 2015/153, jako że przepisy te nie są sprzeczne z prawem Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej TSUE jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym: a) o wykładni Traktatów; b) o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organ lub jednostkę organizacyjną Unii. W przypadku gdy pytanie z tym związane jest podniesione przed sądem jednego z Państw Członkowskich, sąd ten może, jeśli uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, zwrócić się do Trybunału z wnioskiem o rozpatrzenie tego pytania. W przypadku gdy takie pytanie jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, sąd ten jest zobowiązany wnieść sprawę do Trybunału.

Stosownie do treści art. 267 TFUE, przedmiotem procedury prejudycjalnej jest rozstrzyganie przez TSUE wątpliwości sądów krajowych, dotyczących ważności lub wykładni przepisów prawa unijnego. W ocenie tut. Sądu w rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do skierowania pytania prejudycjalnego do TSUE, albowiem istniała możliwość rozstrzygnięcia spornej sprawy w drodze nie budzącej wątpliwości i jednolicie postrzeganej wykładni podanych przepisów prawa, co czyni niecelowym sformułowanie pytań do TSUE.

Brak jest także podstaw do przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją.

Stanowisko prezentowane w tym względzie przez skarżącą prowadziłoby do zrównania sytuacji przewoźników drogowych wykonujących przewóz osób w zakresie uprawnień, o których stanowi art. 5b ust. 1 pkt 1, a tych które wynikają z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. Tymczasem nie powinno budzić wątpliwości, bowiem wskazuje na to jednoznacznie analiza przepisów ustawy o transporcie drogowym, że ustawodawca te rodzaje krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób wyraźnie różnicuje (zob. przywołany już art. 12 ust. 2 u.t.d.) stawiając odmienne wymogi nie tylko wobec osób, które starają się o uzyskanie stosownej licencji, lecz także wobec osób, które na podstawie uzyskanej już licencji, wykonują transport drogowy oznaczonego rodzaju. Błędne jest przeświadczenie skarżącej, jakoby doszło w tym względzie do naruszenia zasady równości (art. 32 Konstytucji RP). Oznaczone wymogi, jak już zostało wspomniane, odnoszą się do przewoźników wykonujących krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób różnego rodzaju. Ponadto, skarżąca całkowicie pomija, że o ile wykonywanie w tym względzie przewozu okazjonalnego spełniać musi wymogi określone w art. 18 ust. 4a, czy ust. 4b u.t.d., to przewóz osób taksówką obwarowany jest w ustawodawstwie daleko idącymi obostrzeniami, które poddają w wątpliwość twierdzenie, jakoby ta ostatnia grupa przewoźników drogowych była pod jakimkolwiek względem uprzywilejowana. Sąd nie podziela przy tym oceny skarżącej, jakoby wymogi z art. 18 ust. 4a i ust. 4b u.t.d. nie były wymogami wynikającymi z ustawy bądź – mając na względzie dotychczasowe rozważania – nie znajdowały poparcia w ważnym interesie publicznym (art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji PR). To od skarżącej zależało zaś w jakim zakresie spełni wymogi z art. 5b ust. 1 oraz art. 18 ust. 4a bądź ust. 4b u.t.d. zatem także w pozostałej części argumentacja skarżącej mająca świadczyć o niekonstytucyjności tych regulacji nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

W kontrolowanej sprawie brak jest przesłanek ku temu, aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności faktyczne, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Zdaniem tut. Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. To, że skarżąca prezentuje odmienną od organów ocenę, nie może prowadzić do wniosku o wadliwości oceny organów. Odmienna interpretacja prezentowana przez skarżącą w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadza się jedynie do polemiki z organem ITD. Brak było w tym względzie również podstaw do przeprowadzania dalszych, proponowanych przez skarżącą dowodów (przesłuchania pasażera), mających – jej zdaniem – wyjaśnić kwestię zawarcia umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, czy ustalenia opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem usługi. Okoliczności te zostały już bowiem ustalone w oparciu o zgromadzony przez organy ITD materiał dowodowy, w tym zwłaszcza protokół z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy wykonującego przewóz w imieniu i na rzecz skarżącej, a także pisemne oświadczenie przewożonej pasażerki, a ich ocena dokonana w oparciu o całokształt tego materiału – biorąc pod uwagę zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego – nie budzi wątpliwości. Z tego też względu bezpodstawne byłoby także skorzystanie przez organ ITD z środków przewidziany w art. 86 K.p.a. (przesłuchanie strony), czy w art. 89 K.p.a. (rozprawa).

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez tut. Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia – które sąd administracyjny ma obowiązek badać z urzędu (art. 134 § 1 P.p.s.a.) – skargę należało oddalić.

Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.