Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółki Wodnej "[...]" w likwidacji z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SAB/Po 65/20 w sprawie ze skargi Spółki Wodnej "[...]" z siedzibą w [...] na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] na rzecz Spółki Wodnej "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 grudnia 2020r., sygn. akt IV SAB/Po 65/20, oddalił skargę Spółki Wodnej "[...]" z siedzibą w [...] na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w dniu [...] marca 2020 r. Spółka Wodna "[...]" w [...] (Nr [...]) – dalej: "Spółka", złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność i przewlekłość załatwienia we własnym zakresie (z urzędu) przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie w [...] zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 100 § 2, do którego załatwienia ma zastosowanie przepis art. 10 § 2 K.p.a., zdefiniowanego w art. 3 ust. 3, 6, 7, 11, 31, 38e i f, 41, 42 i 42a oraz art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 z późn. zm.) – dalej: "ustawa Prawo ochrony środowiska" w związku z art. 335 § 1 pkt 1 w zakresie określonym art. 334 ust. 13, art. 392, art. 397 ust. 3 pkt 1a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 i 2180) – dalej: "ustawa Prawo wodne". Zagadnienie wstępne stanowi istotna zmiana sposobu funkcjonowania zespołu stacjonarnych urządzeń technicznych oraz samowolna jej rozbudowa stanowiących "Węzeł wodny z regulacją, budowlami piętrzącymi i ujęciem wody – "[...]", powiązanych technologicznie z instalacjami:

1. wprowadzania wód kopalnianych, pochodzących z odwadniania Zakładu Górniczego KWB "[...]" pole "[...]" do rzeki [...] powyżej km [...] w [...] przez [...] S.A. w [...] na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, wydanego przez Marszałka Województwa [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] bez wygaszenia poprzedzającego je pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód wydanego przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., znak: [...], pomimo dokonania istotnej zmiany jej funkcjonowania w latach 2008 - 2009, w sposób zwiększający negatywne jej oddziaływanie na środowisko w rozumieniu art. 3 ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska;

2. wprowadzania wód wykorzystanych do chowu i hodowli ryb łososiowatych (pstrąga) w przepływających przez baseny pstrągowe i koryta podchowowe wodach kopalnianych, charakteryzującym się poborem zwrotnym do rzeki [...] powyżej km [...] przez Spółkę na podstawie przejętych w dniu [...] czerwca 2004 r. praw i obowiązków wynikających z pozwoleń wodnoprawnych wydanych wcześniej przez Wojewodę [...], a nie wygaszonych przez Wojewodę [...] na podstawie art. 193 w związku z art. 190 ust. 1-3 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 205 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

Na podstawie art. 37 § 6 K.p.a. Spółka wniosła o:

1) wskazanie, że organ wyższego stopnia dopuścił się bezczynności i przewlekłości załatwiania zagadnienia wstępnego z rażącym naruszeniem art. 20 K.p.a.;

2) zobowiązanie organu wyższego stopnia do załatwienia zagadnienia wstępnego w ciągu do dwóch miesięcy od daty zwrotu akt;

3) zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności i przewlekłości w załatwianiu z urzędu zagadnienia wstępnego przez ponad 10 lat.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] wniósł o jej oddalenie.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej Spółki z dnia [...] września 2018 r. Po wniesieniu wniosku organ, do którego wniosek został skierowany, uznał się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy i pismem z dnia [...] września 2018 r., znak [...] przekazał Dyrektorowi Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] według właściwości sprawę z wniosku z dnia [...] września 2018 r. Spółki w sprawie ustalenia odszkodowania w formie pieniężnej w drodze decyzji za szkodę rzeczywistą wyrządzona Spółce. Zgodnie bowiem z treścią art. 19 K.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest do kontroli swojej właściwości rzeczowej i miejscowej z urzędu. Właściwość rzeczowa oznacza upoważnienie i zobowiązanie określonego organu do załatwiania określonej kategorii spraw administracyjnych. Natomiast właściwość miejscowa organu administracji publicznej to zdolność do załatwiania spraw indywidualnych należących do jego właściwości rzeczowej, powstałych na przypisanym temu organowi obszarze działania. W świetle powyższych przepisów Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] uznał się za organ niewłaściwy i na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. sprawę przekazał Dyrektorowi Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...].

Zgodnie z art. 469 ust. 3 w zw. z art. 14 ust. 6 pkt 2 oraz art. 240 ust. 4 pkt 1 lit a ustawy Prawo wodne organem właściwym do rozpoznania sprawy z wniosku o odszkodowanie w formie pieniężnej w drodze decyzji za rzeczywiste szkody jest dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich. Natomiast właściwość miejscowa jednostek organizacyjnych Wód Polskich – zarządów zlewni została określona w § 18 pkt 37 Statutu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z 28 grudnia 2017 r. w sprawie nadania statutu Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie (Dz.U. poz. 2506). Zgodnie z tym przepisem obszar działania poszczególnych zarządów zlewni stanowi dla zlewni [...] Zarząd Zlewni w [...] (§ 18 pkt 37 Załącznika). W świetle powyższych regulacji organem właściwym do rozpoznania wniosku Spółki z dnia [...] września 2018 r. jest Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...]. Niezasadny jest zatem argument skarżącej Spółki, że wniosek winien rozpoznać Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...].

Mając na uwadze powyższe czynności organu dokonane w toku postępowania wszczętego na wniosek skarżącego z [...] września 2018 r. z uwagi na art. 19 i art. 35 § 1 K.p.a., Sąd meriti doszedł do przekonania, że w sprawie nie wystąpiła bezczynność skarżonego organu.

Za niezasadny Sąd Wojewódzki uznał także zarzut bezczynności i przewlekłości prowadzenia postępowania w zakresie braku wszczęcia z urzędu postępowania dotyczącego zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 100 § 2 K.p.a. W skardze wskazano, że zagadnienie wstępne stanowi istotna zmiana sposobu funkcjonowania zespołu urządzeń technicznych oraz samowolna ich rozbudowa stanowiących "Węzeł wodny z regulacją, budowlami piętrzącymi i ujęciami wody – [...]". Zastosowanie art. 100 § 2 K.p.a. w pierwszej kolejności musiałoby poprzedzać zawieszenie toczącego się postępowania administracyjnego z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Tymczasem, z akt sprawy nie wynika, aby toczyło się postępowanie, które zostało zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Nadto, nie zaistniały dalsze przesłanki określone w art. 100 § 2 K.p.a. uzasadniające działanie organu z urzędu i rozstrzygniecie zagadnienia wstępnego na potrzeby prowadzenia tego postępowania. Słusznie przy tym wskazał organ, że tryb rozpoznawania zagadnienia wstępnego określony w art. 100 § 2 K.p.a. ma charakter nadzwyczajny i ma zastosowanie w wyjątkowo skrajnych przypadkach, gdy strona mimo wezwania nie wystąpiła o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, albo gdy zawieszenie postępowania mogłoby spowodować niepowetowaną szkodę dla strony. Z akt sprawy nie wynika, by taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Brak zatem przesłanek do zarzucenia skarżonemu organowi bezczynności, a tym bardziej przewlekłego prowadzenia postępowania.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności sprawy skargę należało oddalić w całości, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka Wodna "[...]" w likwidacji z siedzibą w [...]. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 65 § 1 K.p.a. w zw. z art. 469 ust. 3 w zw. z art. 14 ust. 6 pkt 2 i art. 240 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy Prawo wodne poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] prawidłowo uznał się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy i przekazał ją Dyrektorowi Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...],

b) art. 469 ust. 3 w zw. z art. 14 ust. 6 pkt 1 oraz 240 ust. 3 pkt 1a ustawy Prawo wodne jak również art. 397 ust. 3 pkt 1a w zw. z art. 388 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne oraz w zw. z art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, co powinno prowadzić do uznania Dyrektora Regionalnego Zarządu gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] jako wyłącznie właściwego do rozpoznania sprawy.

c) co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów art. 35 i 37 K.p.a. poprzez uznanie, że organ właściwy przekazując sprawę organowi niewłaściwemu nie pozostaje bezczynny.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.

Pismem z dnia 10 marca 2021 r. pełnomocnik Spółki Wodnej "[...]" w likwidacji z siedzibą w [...] zrzekł się w jej imieniu przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Spółki Wodnej "[...]" na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] w sprawie wszczętej pismem Spółki z dnia [...] września 2018 r. o ustalenie odszkodowania w drodze decyzji, o której mowa w art. 469 ust. 3 ustawy Prawo wodne i w której Spółka, pismem z dnia [...] lutego 2020 r., wniosła przewidziane w przepisie 37 K.p.a., do tego samego organu ponaglenie.

Sąd Wojewódzki uznał, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] nie był właściwy do rozpoznania sprawy w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania i prawidłowo przekazał ją Dyrektorowi Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...]. Podstawą takiego ustalenia Sądu były przywołane w uzasadnieniu przepisy art. 469 ust. 3 w zw. z art. 14 ust. 6 pkt 2 i art. 240 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy Prawo wodne.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko i argumentację strony skarżącej kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy Prawo wodne i w konsekwencji, w ustalonym stanie faktycznym, wadliwie je zastosował.

Zgodnie z art. 469 ust. 1 ustawy Prawo wodne: "W sprawie naprawienia szkód innych niż szkody będące skutkiem okoliczności określonych w art. 222 ust. 3 i art. 223 ust. 1, powstałych w szczególności w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego albo dokonaniem zgłoszenia wodnoprawnego, prawo dochodzenia roszczeń przed sądami powszechnymi przysługuje po wyczerpaniu trybu, o którym mowa w ust. 3.". Przepis art. 469 ust. 3 stanowi, że na żądanie poszkodowanego odpowiednio właściwy organ Wód Polskich albo minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, a jeżeli szkoda nie jest następstwem wykonywania pozwolenia wodnoprawnego albo dokonania zgłoszenia wodnoprawnego - właściwy wojewoda, ustala wysokość odszkodowania, w formie pieniężnej, w drodze decyzji. Wykładnia gramatyczna i systemowa unormowań art. 469 ust. 3 i wnioskowanie a contrario prowadzą do rezultatu, że ustawodawca wyraźnie nakazał, aby "odpowiednio właściwy organ Wód Polskich" ustalił, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania, w przypadku gdy szkoda jest następstwem wykonywania pozwolenia wodnoprawnego albo dokonania zgłoszenia wodnoprawnego (jeżeli szkoda nie jest następstwem wykonywania pozwolenia wodnoprawnego albo dokonania zgłoszenia wodnoprawnego wysokość szkody ustala właściwy wojewoda).

Relewantnym zagadnieniem rozstrzyganym przez Sąd Wojewódzki była kwestia właściwości organu do rozpoznania wniosku Spółki Wodnej "[...]" o ustalenie wysokości odszkodowania z przepisu art. 469 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Należy w tym miejscu podkreślić, że odszkodowanie to, jak wskazywała Spółka w swoim wniosku, ma związek z działalnością [...] SA Oddział Kopalnia Węgla Brunatnego "[...]" w [...], w szczególności jej działalnością związaną z wykonywaniem wydanego dla tej Spółki pozwolenia wodnoprawnego na podstawie decyzji Marszalka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Mając na uwadze wskazanie podmiotowo-przedmiotowe zawarte art. 469 ust. 3 ustawy Prawo wodne, wysokość odszkodowania powinien ustalić organ właściwy w sprawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego dla [...] SA Oddział Kopalnia Węgla Brunatnego "[...]" w [...].

Strona skarżąca zarzuca, że Sąd Wojewódzki nie wziął w ogóle pod uwagę treści przepisu art. 397 ust. 3 pkt 1a ustawy Prawo wodne, który przyjmuje, że organem właściwym w rozumieniu przepisów K.p.a. w sprawie zgód wodnoprawnych jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, o których mowa w art. 388 ust. 1 pkt 1 jeżeli szczególne korzystanie z wód, korzystanie z usług wodnych, wykonywanie urządzeń wodnych lub eksploatacja instalacji lub urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub instalacjami, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska. Z kolei w przepisie art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska jest mowa min. o przedsięwzięciach i zdarzeniach na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i takim przedsięwzięciem jest niewątpliwie Kopalnia Węgla Brunatnego [...]. Nie można mieć tu wątpliwości, również z uwagi na fakt, że decyzję w sprawie tego przedsięwzięcia wydał - w 2015 r. Marszałek Województwa [...].

Konstrukcja normatywna art. 397 ustawy Prawo wodne nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wskazana w nim właściwość organów Wód Polskich ogranicza się wyłącznie do spraw zgód wodnoprawnych. Wykładając literalnie ten przepis trzeba wskazać, że w pierwszej kolejności ustawodawca w art. 397 ust. 3 ustawy Prawo wodne jako organ właściwy w sprawie zgód wodnoprawnych wskazał dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich w sprawach wymienionych w art. 397 ust. 3 pkt 1 lit. a. W drugiej kolejności ustawodawca w art. 397 ust. 3 pkt 2 unormował, że organem właściwym w sprawie zgód wodnoprawnych jest dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, o których mowa w art. 388 ust. 1 pkt 1, niewymienionych w pkt 1 lit. a, c i d.

Skoro zatem szkoda, w oparciu o którą Spółka Wodna "[...]" wystąpiła o odszkodowanie powstała w związku z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w przepisie art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska, to zgodnie z przepisem art. 397 ust. 3 pkt 1a ustawy Prawo wodne właściwy w sprawie pozwolenia wodnoprawnego powinien być dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich. Tym samym to Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...], zgodnie z treścią przepisu art. 469 ust. 3 ustawy Prawo wodne powinien rozpatrzyć wniosek Spółki z dnia [...] września 2018 r. Nie mogą być natomiast podstawą stwierdzenia właściwości Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] powołane przez Sąd Wojewódzki przepisy art. art. 469 ust. 3 w zw. z art. 14 ust. 6 pkt 2 i art. 240 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 14 ust. 6 pkt 2 w sprawach należących do zakresu działania Wód Polskich organem właściwym w rozumieniu przepisów K.p.a. jest dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich - w sprawach decyzji, o których mowa w art. 80, art. 132, art. 135 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 226 ust. 4, art. 271 ust. 7, art. 272 ust. 19, art. 273 ust. 6, art. 275 ust. 15 i 19, art. 281 ust. 7, art. 310 ust. 7 oraz w art. 311 ust. 6. Natomiast przepis art. 240 ust. 4 pkt 1 lit. a stanowi, że: "Zarządy zlewni wykonują następujące zadania Wód Polskich: [..] z uwzględnieniem przepisów art. 397 ust. 3 prowadzą sprawy dotyczące: decyzji, o których mowa w art. 80, art. 132, art. 135 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 226 ust. 4, art. 237 ust. 3, art. 271 ust. 7, art. 272 ust. 19, art. 273 ust. 6, art. 275 ust. 15 i 19, art. 281 ust. 7, art. 310 ust. 7 oraz art. 311 ust. 6.

W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie, z przedstawionych powyżej przesłanek uznać należało wniesioną skargę kasacyjną za usprawiedliwioną. Dlatego na podstawie art. 185 § 1 P.p.s..a uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu będzie miał na względzie zawartą w niniejszym wyroku ocenę prawną. Oceni, czy organ prawidłowo zareagował na wniosek Spółki z dnia [...] września 2018 r.

O zwrocie skarżącej Spółce kosztów postępowania kasacyjnego obejmujących zwrot opłaty za sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zwrot wpisu od skargi kasacyjnej oraz koszty zastępstwa procesowego Spółki w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.