Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2005 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W.K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. - znak [...] Burmistrz na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1,2 i 4, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 2 i 4, art. 64 ust. 1, art. 65, art. 36 ust, 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zmianami) i art. 104 k.p.a po wszczęciu postępowania na wniosek J.K.ustalił warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu działki nr [...], dotyczącej budowy balkonu o wymiarach 600 x 150 cm opartego na konstrukcji słupowej w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W.K. wskazując, że "nie wyraża zgody na łamanie prawa przez Burmistrza " wskazując, że decyzje odnośnie części wspólnych wymagają uchwały wspólnoty mieszkaniowej, powołując się na ustawę z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2004r. Nr [...] w oparciu o przepis art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zmianami) art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856, ze zmianami ), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. z uwzględnieniem art. 56 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podniesiono, że rodzaj przedsięwzięcia polegający na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego, przy niezmienionej funkcji działki gruntu stanowi, że ustalenie warunków zabudowy dotyczących dobudowy balkonu na parterze budynku, w świetle obowiązujących przepisów nie wymaga zachowania szczególnych procedur. Decyzja organu I instancji jest zgodna z mającymi odpowiednie zastosowanie przepisami szczególnymi, przede wszystkim co do warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z art. 56 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mającym odpowiednie zastosowanie również do decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 64 ust. 1 cytowanej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z odrębnymi przepisami. Ustalenie warunków zabudowy na wniosek inwestora będącego członkiem wspólnoty mieszkaniowej nie należy do czynności przekraczającej zwykły zarząd w odniesieniu do nieruchomości wspólnej, bowiem jest to jedynie ustalenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy pod względem tzw. lądu przestrzennego, koncepcji, natomiast nie dotyczy jeszcze kwestii władania terenem, co jest istotne na etapie następnym, uzyskania pozwolenia na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł W.K. przytaczając okoliczności wcześniej prezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazując ponadto, że zaskarżona decyzja narusza prawo własności wspólnoty mieszkaniowej określonej ustawą o własności lokali i w konsekwencji konstytucyjną zasadę ochrony własności prywatnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ojej oddalenie wskazując na wcześniej zawartą argumentacje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005 roku zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem 1 lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia prawa, a w szczególności naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej. Zgodnie z przepisem art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 § 1 cytowanej ustawy, podstawą wyrokowania sądu administracyjnego, są akta sprawy.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 k.p.a. zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością.

Zgodnie z art. 59 ust. 1. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Celem ( art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ) zgodnym z wymogami ładu przestrzennego, jest dopuszczenie do tworzenia nowej zabudowy wyłącznie jako uzupełnienie już istniejących układów urbanistycznych.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Zarząd Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej wyraził zgodę na budowę balkonu położonego na parterze budynku.

Treść art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( Dz. U. z 200 r. Nr 80. poz. 903, ze zmianami ) wskazuje, iż nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłączni e do użytku właścicieli lokali.

Własność lokalu, jak wiadomo, nie obejmuje ścian oddzielających lokal od innych lokali ani ścian zewnętrznych budynków. Nie obejmuje też stropów. Ogranicza się do zamkniętej przestrzeni, tym samym zmiana odnosząca się do budowy balkonu na zewnątrz na konstrukcji słupowej wykracza poza pojęcie własności lokalu jako "pomieszczenia przynależnego", jako części składowej w znaczeniu funkcjonalnym, rozszerza więc pojęcie części składowej rzeczy.

Zasadnie więc skarżący zarzuca błędne ustalenie, w decyzjach kwestionowanych, iż budowa balkonu położonego na parterze budynku nie wymaga podjęcia uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej, a tylko wyrażenia zgody przez Zarząd Wspólnoty.

Art. 22 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy o własności lokali stanowi, że "do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności".

Treść art. 22 ust. 3 cytowanej ustawy wyliczając czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu wskazuje na konieczność uzyskania uchwały właścicieli dotyczącej zgody na nadbudowę, przebudowę nieruchomości wspólnej.

Kwestionowana decyzja organu odwoławczego tak jak decyzja pierwszoinstancyjna dotyczy ustalenia warunków zabudowy odnoszącej się do budowy balkonu - jak wynika z wniosku złożonego przez J.K. na słupach stalowych w istniejącym budynku mieszkalnym i stanowi niewątpliwie przebudowę nieruchomości.

Zważywszy na treść art. 3 ustawy o własności lokali nie ma znaczenia, że przebudowa dotyczy części budynku ( budowy balkonu ) nie stanowiącego przedmiotu odrębnej własności. Dla dokonania tych czynności budowlanych organ winien uzyskać zgodę Wspólnoty Mieszkaniowej w myśl art. 22 ust. 2 i 3 p. 5 cyt. ustawy.

Błędne jest stanowisko organu, iż budowa balkonu nie stanowi czynności przekraczającej zwykły zarząd rzeczą wspólną.

Zasadny jest zarzut skargi, iż decyzja zaskarżona narusza podmiotowe prawa ustawy skarżącego wynikające z wyżej wskazanych przepisów ustawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. "a" oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) i art. 200 cytowanej ustawy orzekł jak w sentencji wyroku.