Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 września 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 685/22 w sprawie ze skargi M. W. i A. D. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 11 lipca 2022 r. nr WOP.7721.66.2022.AH w przedmiocie nakazania wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 685/22 oddalił skargi M. W. i A. D. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 11 lipca 2022 r. nr WOP.7721.66.2022.AH w przedmiocie nakazania wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. W., zaskarżając wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: "p.p.s.a.", zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił:

I. Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane z 1974 r." w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane z 1994 r." polegające na błędnej wykładni prowadzącej do konstatacji, że w przedmiotowej sprawie legalizacja obiektu budowlanego powinna nastąpić w zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi obowiązującymi w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego (obowiązującymi w dacie legalizacji);

2) art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten daje organowi możliwość nakazania inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy nieruchomości wykonania prac polegających na wykonaniu nowego obiektu budowlanego niezwiązanego z istniejącą samowolą, podczas gdy owa norma daje jedynie możliwość nakazania wykonania prac i przeróbek związanych z istniejącym obiektem, a w tym pojęciu nie mieści się nakazany zaskarżoną decyzją zakres prac;

II. Naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy odmienne rozstrzygnięcie polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji było uzasadnione ze względu na naruszenie przez organy administracyjne przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a w tym:

1) art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a.", polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa w celu ustalenia, jakiego rodzaju prace należy wykonać w istniejącej samowoli (oraz czy ich wykonanie jest w ogóle możliwe) w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami, pomimo że poczynienia ustaleń w przedmiocie wzajemnego oddziaływania konstrukcji przybudówki na konstrukcję budynku wymagane było posiadanie wiadomości specjalnych, którymi organy administracji rządowej i WSA nie dysponował;

2) art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z normami prawa procesowego oraz obowiązującymi regułami oceny, a także zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, co przejawia się przede wszystkim w:

a) arbitralnym stwierdzeniu, że rozwiązania proponowane przez skarżącego są nieodpowiednie, podczas gdy już najprostsze z proponowanych rozwiązań polegające na zabudowaniu otworu okiennego wywołuje skutek w postaci możliwości zmniejszenia odległości budynku od granicy do wymaganych przepisami 3 metrów i w rezultacie przybudówka będzie w stanie zgodnym z przepisami;

b) przyjęciu, że przybudówka znajduje się w nieprawidłowej odległości od granicy, podczas gdy organy nadzoru budowlanego ustaliły odległość pomiędzy budynkami, a nie odległość przybudówki od granicy, co spowodowane jest brakiem dokładnych informacji odnośnie przebiegu granicy w terenie, a co pozostało poza rozważaniami organów nadzoru i Sądu;

c) zaniechanie czynienia ustaleń w zakresie ustalenia istniejących na analizowanym obszarze stref pożarowych, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że z uwagi na usytuowanie poszczególnych budynków działki [...] i [...] mogą tworzyć jedną strefę pożarową, a co za tym idzie wymagania dotyczące tejże zabudowy mogą być inne.

W związku z powyższym, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji go poprzedzających i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za obie instancje wg norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 11 lipca 2022 r. znak WOP.7721.66.2022.AH utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia 14 kwietnia 2022 r. znak SIO.TA.7355.24.2013, którą organ ten - na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. - nakazał M. W., E. B., A. D., B. W., B. S. i M. L. - współwłaścicielom nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w S. wykonanie przy istniejącej ścianie drewnianej przybudówki od strony działki nr [...], ściany oddzielenia przeciwpożarowego - ściany pełnej murowanej z cegły pełnej lub bloczków betonowych - o grubości 25,0 cm, do wysokości 0,30 m ponad pokrycie dachowe przybudówki na długości ściany przedmiotowej przybudówki od strony działki nr [...] wydłużonej z obu stron o 0,30 m - czyli o długości sumarycznej 2,38 m. Ściana winna być posadowiona na własnym fundamencie betonowym zbrojonym.

Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., polegającego na błędnej wykładni prowadzącej do konstatacji, że w przedmiotowej sprawie legalizacja obiektu budowlanego powinna nastąpić w zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi obowiązującymi w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego (obowiązującymi w dacie legalizacji).

Zgodnie z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Stosownie natomiast do art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wskazać należy, że przez "przepisy dotychczasowe" w rozumieniu art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. należy rozumieć przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Kwestię sporną w sprawie stanowi, czy należy zastosować w niej przepisy techniczno-budowlane obowiązujące w dacie popełnienia samowoli budowlanej, czy też obowiązujące w dacie orzekania przez organ. Skarżący kasacyjnie zarzuca, że Sąd I instancji błędnie uznał, że w niniejszej sprawie legalizacja obiektu budowlanego powinna nastąpić w zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi obowiązującymi w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego (obowiązującymi w dacie legalizacji).

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy zauważyć, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13, wyjaśniono, że w świetle art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. istota samowoli budowlanej polega na budowie lub wybudowaniu obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, przy czym konieczne jest odróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od likwidacji jej skutków. Wskazano też, że celem przepisów regulujących sposoby likwidacji samowoli budowlanej jest wyeliminowanie stanu naruszenia prawa i doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami. Legalizacja skutków samowoli budowlanej ma więc na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem obowiązującym w czasie tej legalizacji, a nie w czasie realizacji obiektu budowlanego. Odnosząc się zaś do art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. zaznaczono, że przepis ten miał zastosowanie wówczas, gdy obiekt zrealizowano bez pozwolenia na budowę i niezgodnie z innymi przepisami niż przepisy o planowaniu przestrzennym (np. z przepisami dotyczącymi warunków technicznych). Jeżeli natomiast obiekt wybudowano bez pozwolenia na budowę, ale zgodnie z przepisami zarówno z zakresu planowania przestrzennego, jak i innymi, to organ nie miał podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 37, ani na podstawie art. 40 i art. 42 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Analiza tych przepisów wskazuje, że samowola budowlana mogła mieć charakter formalny i materialnoprawny. Samowola formalna oznaczała realizację obiektu bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ale zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, warunkami technicznymi i zasadami sztuki budowlanej. Do obiektów wybudowanych w ramach takiej samowoli nie miał zastosowania, ani przepis art. 37 ust. 1, ani art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., organ nie miał też podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego na zasadzie tych przepisów i wydania decyzji w sprawie likwidacji samowoli budowlanej. Również w odniesieniu do obiektów wybudowanych bez pozwolenia na budowę, zrealizowanych w sposób niesprzeczny z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w czasie budowy, ale z naruszeniem innych przepisów, głównie przepisów o warunkach technicznych (tzw. samowola materialnoprawna) należy uwzględnić przeznaczenie terenu od terminu budowy, jeżeli zakaz zabudowy wprowadzono po wielu latach.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w sprawie obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy jego realizacja była zgodna z pozostałymi przepisami prawa budowlanego, w tym normami techniczno-budowlanymi wówczas obowiązującymi, a także przepisami o planowaniu przestrzennym. Dopiero stwierdzenie w tym zakresie naruszenia prawa warunkuje - po wykluczeniu przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. - zastosowanie środków przewidzianych w art. 40 tej ustawy. Stosowanie przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w czasie legalizacji samowoli budowlanej jest więc uzasadnione wówczas, gdy dany obiekt już w dacie realizacji naruszał wymogi techniczne i zachodzi potrzeba doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Trudno bowiem przyjąć, aby w ramach legalizacji organ nadzoru budowlanego nakazywał właścicielowi budynku dostosowanie do współczesnych wymogów techniczno-budowlanych w sytuacji, gdy został on wybudowany zgodnie z przepisami technicznymi obowiązującymi na etapie jego budowy, ale bez uprzedniego pozwolenia na budowę. Takie zasady postępowania legalizacyjnego ugruntowane są w orzecznictwie NSA (zob. wyroki NSA: z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1446/18; z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 531/14; z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 242/17; z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 676/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie usytuowanie spornej przybudówki narusza przepisy techniczne obowiązujące w dacie jej realizacji, tj. § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62), dalej: "rozporządzenie z 1980 r."

Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia z 1980 r., budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Stosownie do § 12 ust. 2 tego rozporządzenia, przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m.

Jak ustalono podczas kontroli z dnia 18 września 2013 r., odległość ściany przybudówki z otworem okiennym i drzwiowym do budynku handlowego murowanego wybudowanego na działce nr [...] wynosi 3,92 - 4,0 m. Ponadto, należy zauważyć, że w § 12 ust. 1 rozporządzenia z 1980 r. mowa jest o "ścianach z materiałów niepalnych", a materiały niepalne to - zgodnie z § 175 ww. rozporządzenia - naturalne lub sztuczne materiały nieorganiczne. Drewno do takich materiałów nie należy.

W świetle powyższego, skoro w czasie budowy naruszono wówczas obowiązujące warunki techniczne, nałożenie obowiązków na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. następuje w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami obowiązującymi obecnie, tj. wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), dalej: "rozporządzenie z 2002 r.", co prawidłowo stwierdził Sąd I instancji.

Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten daje organowi możliwość nakazania inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy nieruchomości wykonania prac polegających na wykonaniu nowego obiektu budowlanego niezwiązanego z istniejącą samowolą, podczas gdy owa norma daje jedynie możliwość nakazania wykonania prac i przeróbek związanych z istniejącym obiektem, a w tym pojęciu nie mieści się nakazany zaskarżoną decyzją zakres prac.

Jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji, nakaz wykonania określonych w decyzji prac: wymurowania na własnym fundamencie ściany oddzielenia przeciwpożarowego mieści się w pojęciu "wykonania zmian i przeróbek" w rozumieniu tej regulacji i nie oznacza wydania w istocie pozwolenia na budowę nowego obiektu budowlanego. Należy bowiem podzielić ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że przewidziane w art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. "wykonanie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami" należy interpretować możliwie szeroko. Może ono zatem polegać na rozbiórce niektórych elementów obiektu, usunięciu elementów niewłaściwie wykonanych, zastąpieniu pewnych elementów innymi i w efekcie doprowadzenia do zmian możliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymogów prawa, w szczególności przepisów techniczno-budowlanych (zob. wyroki NSA: z dnia 1 lutego 2006 r., sygn. II OSK 775/05; z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. II OSK 1886/08; z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. II OSK 2018/11; z dnia 20 marca 2019 r., sygn. II OSK 1163/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). "Wykonanie zmian i przeróbek" może również obejmować wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego (zob. wyroki NSA: z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1983/17; z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. II OSK 1886/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 84 § 1 k.p.a.

Nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że w niniejszym postępowaniu powinien zostać przeprowadzony dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa w celu ustalenia, jakiego rodzaju prace należy wykonać w istniejącej samowoli (oraz czy ich wykonanie jest w ogóle możliwe) w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami.

Wskazać bowiem należy, że nadzór budowlany jest fachowym pionem administracji publicznej, co powoduje, że kwestie, jakie prace należy wykonać celem doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem może rozstrzygać we własnym zakresie, w ramach swoich merytorycznych kompetencji. Dopiero w odniesieniu do kwestii, co do których wiedza pracowników inspektoratu nie jest wystarczająca, zasadne jest skorzystanie z pomocy rzeczoznawców (zob. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 111/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego był zatem kompetentny do dokonania samodzielnej oceny, jakie prace należy wykonać celem usunięcia zagrożenia pożarowego.

Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 7, 77, 80 k.p.a.

W sprawie prawidłowo oceniono, że w związku z naruszeniem norm odległościowych oraz drewnianą konstrukcją przybudówki istnieje zagrożenie pożarowe. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że zabudowanie otworu okiennego wywołuje skutek w postaci możliwości zmniejszenia odległości budynku od granicy do wymaganych przepisami 3 m i w rezultacie przybudówka będzie w stanie zgodnym z przepisami, wskazać należy, że stanowisko to pomija całość regulacji § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. Z przepisu tego wynika bowiem obowiązek oceny spełnienia przez obiekt m.in. warunków usytuowania z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 i n. rozporządzenia z 2002 r.). Stosownie bowiem do § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.

Jak słusznie wyjaśnił Sąd I instancji, przybudówka, jak i cały budynek są drewniane. Stąd zamurowanie tylko otworów okiennych nie będzie skutkować tym, że ściana ta stanie się ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Prawidłowo zatem nakazano wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego celem doprowadzenia przybudówki do stanu zgodnego z prawem. Skarżący kasacyjnie nie powołuje natomiast przepisów rozporządzenia z 2002 r., dotyczących ochrony przeciwpożarowej, które w jego ocenie zostały niewłaściwie zastosowane w ustalonym przez organy stanie faktycznym, co powoduje, że zarzut ten nie mógł podważyć ustaleń organów w zakresie konieczności wybudowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Powołuje natomiast przepisy rozporządzenia z 1980 r., które – jak to już wyżej wyjaśniono – we wskazywanym przez skarżącego zakresie nie miały zastosowania. Powyższe zwalnia Sąd II instancji od czynienia dalszych rozważań w tym zakresie, jak też rozważań w zakresie ustalenia istniejących na analizowanym obszarze stref pożarowych

Jeżeli zaś skarżący twierdzi, że możliwe było zapewnienie ochrony przeciwpożarowej w inny sposób, to powinien to wykazać w trakcie postępowania, tak, aby w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego organ nadzoru budowlanego mógł dokonać stosownego wyboru metody doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej. Swoich twierdzeń skarżący nie oparł na stosownej ekspertyzie, nie wykazał tym samym, aby istniał inny akceptowalny prawnie sposób doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem niż wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Przedłożona zaś w toku postępowania na wezwanie organu ekspertyza dotycząca spornej przybudówki nie zawiera innych rozwiązań doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W ekspertyzie tej bowiem przyjęto, że nie naruszono norm odległościowych.

Odnosząc się do braku rozważań Sądu i organów co do przebiegu granicy w terenie (ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...]), stwierdzić należy, że organy nadzoru budowlanego nie posiadają kompetencji do geodezyjnego wytyczania granic nieruchomości, jak też w zakresie ich obowiązków nie jest powoływanie biegłych geodetów celem rozgraniczenia nieruchomości czy też odtworzenia granic pomiędzy nieruchomościami. Odległość przybudówki od budynku handlowo-usługowego na działce nr [...] została ustalona podczas kontroli w dniu 18 września 2013 r., co znalazło odzwierciedlenie w protokole kontroli i to ten parametr był kluczowy dla sprawy, bowiem potwierdził, że oba budynki są położone od siebie w odległości mniejszej niż 4 m. Jeżeli w ocenie skarżącego kwestia przebiegu granicy pomiędzy obiema działkami miała doniosłe znaczenie prawne w niniejszej sprawie, skarżący mógł powołać na własny koszt biegłego geodetę celem odtworzenia tej granicy.

Mając powyższe na względzie, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143).