Postanowieniem z 28 października 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 344/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej WSA albo sąd I instancji) odrzucił zażalenie M.S. (dalej skarżący) na postanowienie WSA z 15 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 344/18, zapadłe w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 119/16.
W uzasadnieniu postanowienia WSA ustalił, że na skutek zażalenia na postanowienie z 15 lipca 2019 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, poprzez złożenie dziesięciu egzemplarzy odpisów zażalenia oraz podanie numeru PESEL. Ponadto zarządzeniem z 16 września 2019 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł. W wydanych zarządzeniach zakreślono termin na ich wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia zażalenia. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 września 2019 r. Mimo upływu zakreślonego terminu z dniem 10 września 2019 r. wezwanie pozostało bezskuteczne. Skarżący nie uzupełnił braków zażalenia. W dniu 14 października 2019 r. do Sądu wróciła przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 16 września 2019 r., po dwukrotnej, prawidłowej awizacji. Wobec powyższego WSA przyjął, że awizowana przesyłka ma skutek doręczenia z dniem 8 października 2019 r. Zatem termin do uiszczenia wpisu od zażalenia upłynął z dniem 15 października 2019 r.
W ocenie WSA, mając na uwadze stan faktyczny niniejszej sprawy i fakt, że skoro skarżący, mimo upływu zakreślonego terminu, nie uzupełnił braków formalnych zażalenia, jak również nie uiścił należnego wpisu sądowego, złożone przez niego zażalenie podlegało odrzuceniu zgodnie z art. 178 w zw. z art. 220 § 3 i w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.).
W zażaleniu z 3 grudnia 2019 r. skarżący zarzucił sądowi I instancji naruszenie art. 7, 45 ust. 1, art. 176 ust. 1 Konstytucji RP (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.), art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz art. 6, 7, 8, 9, 10, 12, 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.). Zdaniem skarżącego, przed wydaniem postanowienia co do skargi należało rozpatrzyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Przyznanie prawa pomocy było niezbędne, aby strona mogła z pomocą profesjonalnego pełnomocnika sformułować uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu, o ile prawdą jest, że termin ten w ogóle upłynął.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Prawidłowe wszczęcie oraz kontynuowanie postępowania przed sądem administracyjnym uzależnione zostało od zachowania właściwej formy, czasu oraz miejsca dokonywania poszczególnych czynności procesowych. Jak stanowi art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie w 7-dniowym terminie, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.). Tożsamy mechanizm w odniesieniu do braków fiskalnych zawarty został w art. 220 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie nie ulegało wątpliwości, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braku fiskalnego w postaci wpisu od zażalenia, jak i braków formalnych, poprzez złożenie dziesięciu egzemplarzy odpisów zażalenia oraz podanie numeru PESEL. Wskazane braki nie zostały usunięte, czemu skarżący we wniesionym zażaleniu nie zaprzeczył. Za niezasadne należało jednocześnie uznać twierdzenia skarżącego o nierozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 344/18, starszy referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez WSA postanowieniem z dnia 28 stycznia 2019 r. Złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wstrzymuje terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz składanych w sprawie środków odwoławczych (postanowienie NSA z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II OZ 877/18, CBOSA). W przeciwnym razie strona skarżąca, nie wskazując jakichkolwiek nowych okoliczności świadczących o zmianie jej sytuacji materialnej, mogłaby w nieskończoność wstrzymywać dalszy przebieg postępowania sądowego. Należy przy tym zauważyć, że w niniejszej sprawie oprócz braków natury fiskalnej, skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych, których tak samo nie sanował. Kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy nie miała w tej materii jakiegokolwiek znaczenia. Z przedstawionych powodów w sprawie nie doszło do naruszenia przywołanych w skardze przepisów Konstytucji RP, Konwencji oraz k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.
