Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji oddala skargę.

Pismem z dnia 16 czerwca 2012 r. T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] ustalającej odszkodowanie za nieruchomość położoną w obrębie [...], gmina [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...] i [...].

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku [...], zadanie nr [...] - odcinek [...] od węzła "[...]" do węzła "[...]" wraz z węzłami". Decyzja ta objęła m.in. działki nr [...], [...] i [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Wojewoda [...] ustalił za ww. działki odszkodowanie w wysokości [...]zł.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. wniósł do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odwołanie od powyższej decyzji podając, że nie wskazano w niej podmiotu na rzecz którego należy wypłacić odszkodowanie, natomiast z uzasadnienia decyzji wynika, że jeden ze współwłaścicieli niniejszej nieruchomości nie żyje i brak jest informacji o jego następcach prawnych.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. T. K. wystąpił do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 16 czerwca 2012 r. skarżący wskazał, że pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. wniósł do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak organ nie udzielił na nie odpowiedzi. Zdaniem skarżącego bezczynności organu w powyższym przedmiocie nie zmienia fakt wydania decyzji rozpatrującej odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia 6 stycznia 2013 r. skarżący podtrzymał zarzuty zawarte w skardze z dnia 16 czerwca 2012 r. i wniósł o stwierdzenie przez Sąd, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie (art. 35 i art. 36 kpa) organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Oceniając w tym kontekście przedmiotową skargę Sąd uznał, że nie była ona zasadna, gdyż w opisanym wyżej stanie faktycznym Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie można było zarzucić bezczynności. Wskazać bowiem należy, że skarga ta wniesiona została w dniu 17 czerwca 2012 r., podczas gdy w dniu [...] maja 2012 r. organ wydał w sprawie decyzję nr [...], którą uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Jak już wskazano powyżej, z bezczynnością organu mamy do czynienia w sytuacji niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012). Jeśli zatem skarga na bezczynność organu została wniesiona po dniu wydaniu przez organ rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, brak jest podstaw do przyjęcia, że organ pozostaje w stanie bezczynności. Powyższe uniemożliwia również Sądowi stwierdzenie, czy ewentualna bezczynność organu istniała, a jeśli tak, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nierozpoznania przez organ wezwania skarżącego z dnia 24 kwietnia 2012 r. do usunięcia naruszenia prawa wskazać należy, że wezwanie takie jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez stronę ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie. Wniesienie takiego wezwania powoduje jedynie powstanie uprawnienia do wniesienia skargi na bezczynność, niezależnie od tego, czy organ wezwanie to rozpoznał, czy też nie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.,