Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Andrzej Góraj Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, iż wskazaną decyzję Komendant Wojewódzki Policji [...] wydał na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w związku z uzyskaniem kopii aktu oskarżenia wniesionego przez Prokuraturę Rejonową w B. przeciwko J. W. o przestępstwa z art. 286 § 1 kk, art. 284 § 2 kk, tj. przeciwko mieniu oraz z art. 270 § 2 kk, czyli przeciwko wiarygodności dokumentów (k. 61-62). Okoliczność ta pozwoliła z woli samego ustawodawcy zaliczyć stronę do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co obliguje organy Policji do cofnięcia jej pozwolenia na broń.

Od powyższej decyzji strona odwołała się do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, iż decyzja ta zapadła przedwcześnie. Ponadto, uwzględniając, iż nigdy dotychczas nie wszedł w kolizję z prawem oraz nie użył broni w celu z nim sprzecznym, nie ma podstaw do przyjęcia, że może tak postąpić obecnie. Uważa także, iż w sprawie niezbędnym jest wykazanie realności obawy takiego zachowania, wynikającej z rodzaju zarzuconych mu czynów, a tego organ I instancji nie zrobił. Naruszył więc – w przekonaniu strony – przepisy prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie.

Nie podzielając zarzutów odwołania, Komendant Główny Policji stwierdził, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, cofnięcie pozwolenia na broń uzasadnione jest w przypadku istnienia w stosunku do posiadacza takiego pozwolenia uzasadnionej obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zgodnie z wolą samego ustawodawcy obawa taka istnieje w szczególności w stosunku do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stanowisko organu I instancji w tej kwestii jest zatem w pełni uzasadnione, bowiem ze skazaniem (oskarżeniem czy choćby postawieniem zarzutu) za przestępstwo przeciwko tym właśnie dobrom sam ustawodawca bezpośrednio związał istnienie przedmiotowej obawy, nie przewidując przy tym żadnych wyjątków od tej reguły, co oznacza, iż ustalenie przez właściwy organ Policji karalności posiadacza pozwolenia lub prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego o czyn godzący w życie, zdrowie lub mienie jest wystarczające do cofnięcia mu pozwolenia na broń na podstawie omawianego przepisu prawa. Zarzut strony, iż organ I instancji błędnie zinterpretował omawiany przepis prawa materialnego oraz w takiż sposób go zastosował organ II instancji, uznał za pozbawiony podstaw. Wskazał, iż J. W. oskarżony jest o to, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc zatrudniony w charakterze [...], doprowadził Agencję [...] "P." w B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez zawyżanie swego wynagrodzenia, wyłudzając w ten sposób kwotę ponad [...] tys. zł na jej szkodę, ponadto o przywłaszczenie kwoty ponad [...] tys. zł należących do wym. agencji oraz wypełnienie blankietu przelewu niezgodnie z wolą podpisanego na nim prezesa zarządu zatrudniającej go spółki i posłużenie się tym dokumentem do zakupu szczepionek o wartości [...] zł. Oskarżono go zatem o popełnienie przestępstw umyślnych i kierunkowych, tj. popełnionych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, bowiem nawet ten ostatni czyn, skierowany formalnie przeciwko wiarygodności dokumentów, w istocie miał na celu zakup na koszt pokrzywdzonego i wbrew jego woli określonego "towaru". Okoliczności tych przestępstw oraz ich powtarzalność i rozciągnięcie w czasie (zarzut pierwszy dotyczy okresu 19 miesięcy) wskazywać więc mogą na tendencję strony do popełniania przestępstw we własnym interesie. Zatem strona zasadnie została uznana za osobę, co do której istnieje obawa, o której mowa w powołanym wyżej przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Tym samym strona nie może zachować pozwolenia na broń, przy czym ocena ta nie jest przedwczesna, bowiem organy Policji mogą ją podjąć jeszcze na etapie toczącego się przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń postępowania karnego.

W świetle powyższych wywodów, w sprawie J. W. nie może zapaść inna decyzja, niż tylko cofająca mu pozwolenie na broń, chociaż lokalna jednostka Policji nie ma w stosunku do niego zastrzeżeń, broń przechowuje on zgodnie z przepisami oraz dotychczas nie wchodził w konflikt z prawem. Ustawodawca bowiem, nadając wskazanemu przepisowi obligatoryjny charakter, a zatem wiążąc organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy w takich przypadkach, jak w sprawie rozpatrywanej, przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu (art. 7 k.p.a.), w związku z czym interes strony w zachowaniu pozwolenia na broń myśliwską musi mu ustąpić. Z tych samych powodów jej argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie tworzą podstaw do zmiany bądź uchylenia tej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. W. zarzucił powyższej decyzji naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w z. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez błędną jego wykładnię wyrażającą się uznaniem, że sam fakt prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego stanowi wystarczającą podstawę obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń palną, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem wskazanych przepisów do stanu faktycznego sprawy. Zarzucając powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu wiedzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Materialną podstawę przedmiotowej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których umowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Posiadanie broni jest więc w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się ojej posiadanie. Świadczyć może o tym zmiana brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. "a" ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52, poz. 451), rozszerzająca krąg osób, którym posiadanie broni powinno być ograniczone także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, działając przeciwko szczególnie chronionym dobrom takim jak życie, zdrowie lub mienie, nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. W tym aspekcie podkreślenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05, Lex nr 190907).

Nie można nie dostrzec w tej sytuacji niedawnej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 (Lex nr 527545), opowiadającej się także za bardziej rygorystycznym podejściem orzecznictwa odnośnie wymogów stawianych posiadaczom broni, w której stwierdzono, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

W ocenie składu orzekającego powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przemawia za przyjęciem tezy, iż również sam fakt toczącego się wobec posiadacza broni postępowania karnego o popełnienie któregokolwiek z przestępstw wyszczególnionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu), powoduje zaistnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w jego rozumieniu.

W powołanej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do użytego w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji sformułowania "w szczególności", stwierdził bowiem, że: "W języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej – szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak zatem można przyjąć, że niejako wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa. Sama zaś przesłanka odnosząca się do osób skazanych za określone przestępstwo ma charakter bardziej obiektywny, niż w przypadku osób wymienionych na wstępie przepisu, tak określona "podkategoria" obejmuje jedynie osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Z uwagi na powyższe stwierdzić zatem należy, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął i co do nich istnieje obawa z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący".

Na zasadzie analogii powyższy tok rozumowania w pełni znajduje zastosowanie także do kategorii osób "wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw" (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż bezsporny jest fakt, że wobec J. W. toczy się postępowanie karne o to, że w okresie od kwietnia 2003 r. do października 2004 r. w B., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc zatrudnionym na stanowisku [...], doprowadził Agencję [...] "P." Sp. z o.o. w B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd, poprzez zawyżanie swojego wynagrodzenia podczas sporządzania przy pomocy programu komputerowego listy płac, wyłudzając w ten sposób kwotę [...] zł na szkodę wymienionej Spółki, tj. o przestępstwo określone w art. 286 § 1 kk. Ponadto, zarzucono mu, że w okresie od [...] sierpnia 2003 r. do [...] grudnia 2003 r. w B., będąc zatrudnionym na stanowisku [...] w Agencji [...] "P." Sp. z o.o. w B., działając z góry powziętym zamiarem, przywłaszczył sobie powierzone mu przez firmę P.P.H.U. "C." w P. pieniądze w łącznej kwocie [...] zł, przekazane tytułem zapłaty za wykonane przez Spółkę "P." usługi transportowe i magazynowe, nie przekazując ich pracodawcy, czym działał na szkodę Agencji [...] "P." Sp. z o.o. w B., tj. o przestępstwo określone w art. 284 § 2 kk w zw. z art. 12 kk oraz że w dniu [...] października 2004 r. w B., będąc zatrudnionym na stanowisku [...] w Agencji [...] "P." Sp. z o.o. w B., wypełnił blankiet druku przelewu zaopatrzony podpisem Prezesa Zarządu – M. P. niezgodnie z wolą podpisanego, a następnie użył tego dokumentu do zakupu 5 sztuk szczepionek wartości [...] zł ze Szpitala Powiatowego w B., czym działał na szkodę wyżej wymienionej Spółki, tj. o przestępstwo określone w art. 270 §2 kk.

Niewątpliwie więc spełniona została przesłanka, iż w stosunku do skarżącego, jako posiadacza broni, istnieje uzasadniona obawa użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem obowiązkiem właściwego organu Policji było w tej sytuacji cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską.

W kontekście przedstawionej wyżej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zarzut skargi dotyczący jego naruszenia, a w konsekwencji naruszenia również art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, a polegający na ich niewłaściwym zastosowaniu oraz nieuzasadnionym przyjęciu istnienia uzasadnionej obawy użycia przez skarżącego w przyszłości broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie jest trafny. Również zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez jednostronną i dowolną ocenę materiału dowodowego powodującą przyjęcie przez organ, że posiadacz może w przyszłości użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie zasługuje na uwzględnienie. Ocena bowiem cech osobowych skarżącego, jego dotychczasowego postępowania oraz opinii z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego, miałaby znaczenie, gdyby zachodziła konieczność wykazania, iż istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy toczącym się wobec niego postępowaniem karnym, a uzasadnioną obawą użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W sytuacji zaś, kiedy przedmiotowa "uzasadniona obawa" zaistniała samoistnie z woli ustawodawcy z powodu toczącego się postępowania karnego, podnoszone okoliczności nie mają żadnego znaczenia.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.