Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędzia WSA Paweł Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2026 roku sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Wojewody z dnia 2 marca 2026 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia 2 marca 2026r., znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025r., poz. 1691 ze zm.) – dalej k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] sp. z o.o. (dalej: skarżąca, inwestor) od decyzji Starosty Powiatu [...] z 28 listopada 2025r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszonych robót obejmujących przebudowę torowisk [...] wraz z rozjazdami oraz istniejących placów składowych w [...] ul. [...] na terenie działek o nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...], gmina [...] – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skarżącą 1 października 2025r. zgłosiła zamiar przebudowy w/w torowisk z rozjazdami oraz istniejących placów składowych. Do zgłoszenia załączyła: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, umowę dzierżawy 25 czerwca 2025r. zawartą pomiędzy Przedsiębiorstwem [...]:, [...] a [...] sp. z o.o. oraz dokumentację techniczną wraz ze szkicem sytuacyjną.

Starosta Powiatu [...] na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025r., poz. 418 ze zm.) – dalej. P.b. 17 października 2025r. wydał postanowienie zobowiązujące inwestora do usunięcia szeregu nieprawidłowości. Skarżąca złożyła uzupełnienie zgłoszenia dnia 7 listopada 2025r.

Decyzją z dnia 28 listopada 2025r. Starosta Powiatu [...] na podstawie art. 30 ust. 5 c, art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. wniósł sprzeciw wobec planowanej inwestycji wobec nieusunięcia wszystkich braków do których uzupełnienia została wezwana.

W ocenie organu inwestor nie wykazał w sposób jednoznaczny i kompletny:

- w odniesieniu do pkt a/ postanowienia inwestor nie doprowadził do jednoznacznej zgodności wniosku zgłoszenia i załączników w zakresie faktycznego przebiegu inwestycji, nie dokonano korekty we wniosku i załącznikach i przedłożonej mapy zasadniczej (w dokumentacji projektowej). Zdaniem organu I instancji inwestor zamierza wykonywać prace budowlane również na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...], które to działki nie zostały wymienione we wniosku i oświadczeniu,

- w odniesieniu do pkt b/ postanowienia inwestor, wskazując swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedłożył w załączeniu do wniosku (PB2) oraz w uzupełnieniu do wniosku umowę dzierżawy z dnia 25 czerwca 2025r. Przedmiotem tej umowy są działki objęte zgłoszeniem a dzierżawcą jest inwestor. Natomiast przedmiotowa umowa nie zawiera jakichkolwiek postanowień dotyczących możliwości prowadzenia robót budowlanych,

- w odniesieniu do pkt d/ postanowienia wyjaśnienia inwestora nie wypełniały wezwania, nadal istnieje obszar wobec którego właściwy jest Wojewoda,

- w odniesieniu do pkt f/ postanowienia inwestor nie wskazał dokładnie lokalizacji wszystkich obiektów na załączonej mapie zasadniczej. Inwestor we wniosku wymienił, iż planuje realizacje inwestycji na terenie działek, których nie wykazał w załączonej dokumentacji. W ocenie Starosty mapa załączona do dokumentacji jest nieaktualna bowiem nie obrazuje stanu faktycznego działek ujętych we wniosku,

- w odniesieniu do pkt g/ postanowienia załączone dokumenty nie wykazują stanu faktycznego działek ujętych we wniosku. Na działkach nr [...] i [...] toczą bowiem się postępowania administracyjnego dot. budowy hali magazynowo – przemysłowej i budowy drogi. Ponadto na terenie działki nr ewid. [...] Starosta decyzją z dnia 21 września 2020r. udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie "podwójnego węzła betoniarskiego z infrastrukturą towarzyszącą".,

- w odniesieniu do pkt h/ postanowienia inwestor nie wyjaśnił czy inwestycja polegać będzie na remoncie czy przebudowie obiektów budowlanych. Zapisał "przebudowa placy polega na ich remoncie przywrócenia nawierzchni do dawnego stanu zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 2 P.b".,

- w odniesieniu do pkt i/ postanowienia inwestor podał, że postępowania odnośnie działek [...] i [...] nie dotyczą go ani prac związanych z przebudową infrastruktury kolejowej, z czym Starosta się nie zgodził,

- w odniesieniu do pkt j/ inwestor nie wskazał jednoznacznie na jakiej podstawie powstały wszystkie obiekty objęte wnioskowanym zamierzeniem oraz nie przedłożył dokumentów potwierdzających możliwość budowy w/w obiektów. Z akt sprawy, które są w posiadaniu organu wynika, że niektóre z obiektów zlokalizowanych na działkach ujętych we wniosku są objęte postępowaniami administracyjnymi prowadzonymi przez PINB. Z zasobów geodezyjnych organu I instancji wynika, że część obiektów budowlanych objętych wnioskiem nie istnieje,

- w odniesieniu do pkt k/ postanowienia inwestor nie wykazał, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem nie naruszą zakazów wprowadzonych w § 3 rozporządzenia Wojewody z 6 marca 2025r., tj. zakazu lokalizowania zakładów przemysłowych, urządzania parkingów z wyjątkiem parkingów posiadających utwardzoną nawierzchnię uniemożliwiającą przedostawanie się wód opadowych lub roztopowych do ujętego poziomu wodonośnego oraz wyposażonych w systemy odprowadzające wody opadowe lub roztopowe. Zdaniem organu I instancji z przedłożonych wyjaśnień inwestora wynika, że na wnioskowanym terenie ma funkcjonować zakład przemysłowy co jest równoznaczne z naruszeniem zakazu w/w rozporządzenia,

- w odniesieniu do pkt l/ postanowienia z uwagi na podane wyjaśnienia organ nie może wykluczyć konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia,

- w odniesieniu do pkt m/ postanowienia stwierdzono, że z przedłożonej dokumentacji w części 1 projektu zagospodarowania działki, str. 10 pkt 10 uzupełniono o wszystkie numery działek ewidencyjnych ujętych we wniosku zgłoszenia (PB-2). Jednak z przedłożonej mapy zasadniczej wynika, że inwestycja wykracza poza nieruchomości zawarte we wniosku. Na przedłożonej mapie wskazano, iż inwestycja prowadzona będzie również na terenie działek o nr ewid. [...], [...] oraz [...].

Uwzględniając powyższe organ I instancji uznał, że inwestor nie wywiązał się z obowiązków wynikających z postanowienia w określonym terminie, wobec czego należało wnieść sprzeciw.

W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji. Podała, że trzeci raz zgłasza zamiar prowadzenia przedmiotowych robót. Wykonała zobowiązanie organu do przedłożenia dokumentacji jednak tylko w części będącej w jej posiadaniu. To w dyspozycji organu lub jego poprzednika winny znajdować się dokumenty na podstawie których w latach 50 i 60 - tych ubiegłego wieku nie istniejąca już obecnie Cukrownia [...] wybudowała opisywane urządzenia i budowle. Skarżąca nie jest stroną żadnego postępowania wskazywanego przez organ. Nie mają one związku z przedmiotową sprawą. Skarżąca zgodnie z wymogami prawa budowlanego do zgłoszenia dołączyła niezbędne szkice i wyznaczyła przebieg planowanych inwestycji na mapie ewidencyjnej, a procedura zgłoszenia nie wymaga tworzenia dokładnego projektu z pełną lokalizacją wszystkich urządzeń będących w otoczeniu planowanych prac. Wskazała, że przedmiotowa inwestycja nie jest objęta zakazami z rozporządzenia Wojewody z dnia 6 marca 2025r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej w miejscowości [...] (Dz.Urz. Woj. [...] z 7 marca 2025r., poz. [...]). Podała, że przedmiotowe torowiska i plac składowy istnieją, zatem nie dojdzie do ich lokalizowania albowiem są już zlokalizowane a ich remont może pozytywnie wpłynąć na ich stan techniczny, a co za tym idzie poprawić warunki w zakresie ochrony środowiska. Wyjaśniła, że w ramach tej samej infrastruktury kolejowej, której część jest objęta zgłoszeniem w niniejszej sprawie, Starosta [...] w 2020r. nie zgłosił sprzeciwu co do zgłoszenia prowadzenia prac z dnia 14 stycznia 2020r. polegających na naprawie i przebudowie torów bocznicowych poprzez wymianę zużytych elementów bez zmiany parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic torowiska. Zdaniem skarżącej, skoro prace mają dotyczyć samego placu składowego to nie można żądać od niej dokumentacji historycznej danych projektowych. Skarżąca podała, że organ bezzasadnie podważył umowę dzierżawy, której nie jest stroną.

Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że sprzeciw został wniesiony w terminie nienaruszającym art. 30 ust. 5 P.b. Zgłoszenie wpłynęło 1 października 2025r. Organ I instancji 17 października 2025r. wysłał do inwestora postanowienie o konieczności uzupełnienia zgłoszenia. Zgodnie z art. 30 ust. 5d P.b. pismo to przerwało bieg terminu, który zaczął biec na nowo 7 listopada 2025r. wraz z wpływem do organu odpowiedzi inwestora. Decyzję sprzeciwu nadano drogą pocztową 28 listopada 2025r., zatem przed upływem 21 dniowego terminu, o którym mowa w tym przepisie.

Odwołanie zostało wniesione w terminie,

W przedmiotowej sprawie inwestor jako podstawę prawną wskazał art. 29 ust. 3 pkt 1 lit d oraz art. 29 ust. 3 pkt 2 lit a P.b. zgodnie z którymi nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę natomiast wymaga zgłoszenia wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie budowli (odtworzeniu dawnych placów). Zastosowanie przepisu art. 29 ust. 3 pkt 1 lit d uzależnione jest od spełnienia przesłanki, iż planowane roboty stanowią przebudowę istniejącego obiektu budowlanego – toru kolejowego. Warunkiem uznania robót za przebudowę jest uprzednie istnienie obiektu budowlanego w znaczeniu faktycznym i prawnym (art. 3 pkt 7a P.b.).

Z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, że planowana inwestycja ma być realizowana w [...] pomiędzy ulicami [...], [...] a [...] i obejmuje dawne tereny poprzemysłowe byłej Cukrowni [...]. Teren w obecnym stanie zabudowany jest budynkami przemysłowymi: hale magazynowe i produkcyjne oraz zaplecza socjalno – biurowe, na terenie zlokalizowana jest infrastruktura kolejowa, drogowa oraz place składowe.

Przedmiotem inwestycji jest modernizacja i odtworzenie istniejących torowisk [...] wraz z jazdami oraz dawnych istniejących placów składowych buraków cukrowych zlokalizowanych w [...] w rejonie ul. [...].

Obiekty istniejące wybudowane w latach 50 torowiska oraz place składowe poddane były ostatniej modernizacji w latach 70 XX wieku. Według oświadczenia inwestora obiekty od czasu likwidacji Cukrowni [...] w 2007r. pozostają sporadycznie użytkowane. Obecny właściciel i inwestor planują przywrócenia dawnego przeznaczenia obiektów czyli toru nr [...] wraz z rozjazdami oraz istniejących placów składowych. Zgodnie z cechami wybitymi na środnikach szyn zostały wybudowane w latach 1955-1960 na pokładach drewnianych i podbudowie w lat 50-55 XX wieku. Torowisko zaliczone do XXII kategorii obiektów, a place składowe do XXV. Planowana inwestycja ma służyć przywróceniu dawnej funkcji transportowo – magazynowej.

Wojewoda ;podał, że inwestor do zgłoszenia przedłożył mapę z zaznaczonymi torami do przebudowy (w dokumentacji brak mapy, która potwierdzałaby, że zakreślony przebieg torowiska odpowiada rzeczywistości, zwłaszcza co do toru oznaczonego na mapie jako tor 1). Jednocześnie inwestor nie przedłożył dokumentów ani innych dowodów , a przedłożone fotografie obejmujące jedynie niewielki fragment planowanej inwestycji nie pozwalają jednoznacznie ustalić aktualnego stanu technicznego i faktycznego torowisk, w szczególności:

- czy tory istnieją w terenie jako obiekty budowlane o możliwej do zidentyfikowania konstrukcji i przebiegu,

- czy zachowane zostały ich zasadnicze elementy konstrukcyjne (podtorze, nawierzchnia torowa, układ geometryczny),

- czy nie doszło do ich faktycznej likwidacji, rozbiórki lub degradacji skutkującej utratą cech obiektu budowlanego,

- czy planowane roboty nie polegają w istocie na odtworzeniu toru w miejscu jego dawnej lokalizacji.

Wojewoda podkreślił, że sam fakt historycznego istnienia torowisk oraz ich eksploatacji do określonego momentu nie przesądza o tym, że obiekty te nadał istnieją jako obiektu budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Długotrwałe nieużytkowanie oraz brak utrzymania infrastruktury mogą prowadzić do jej faktycznej likwidacji w sensie technicznym.

Wobec braku jednoznacznych dowodów potwierdzających istnienie obiektu budowlanego nie można przyjąć, że planowane roboty stanowią przebudowę. W takim przypadku zamierzenie inwestycyjne należałoby kwalifikować jako budowę nowego obiektu budowlanego, co wykracza poza zakres art. 29 ust. 3 pkt 1 lit d P.b. i nie może zostać zrealizowane w trybie zgłoszenia. Podobnie sytuacja wygląda w zakresie planowanego odtworzenia przez inwestorów placów składowych.

Wojewoda podał, że ciężar wykazania, że planowane roboty spełniają przesłanki umożliwiające zastosowanie uproszczonego trybu realizacji inwestycji spoczywa na inwestorze. Przy braku dokumentacji historycznej inwestor powinien był przygotować aktualną inwentaryzację geodezyjną lub mapę do celów projektowych, która pozwoliłaby jednoznacznie ustalić które tory i elementy placów istnieją w terenie, jaki jest ich przebieg oraz stan zachowania, a tym samym umożliwiałby ocenę, czy planowane roboty stanowią przebudowę istniejących obiektów budowlanych.

Organ II instancji wyjaśnił, że organ I instancji ustalił, że planowane roboty nie mają charakteru samodzielnego, incydentalnego zamierzenia technicznego, lecz pozostają funkcjonalnie i gospodarczo powiązane z szerszym przedsięwzięciem inwestycyjnym realizowanym na tym terenie przez inwestora oraz podmioty z nim powiązane (właścicielem i zarządcą bocznicy kolejowej Baza Kolejowa [...] w [...] (ul. [...], [...]) jest A. D. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...]. Z przedstawionych okoliczności wynika, że przebudowa torowisk ma służyć obsłudze większego zamierzenia inwestycyjnego związanego z działalnością gospodarczą prowadzoną na tym obszarze. W takiej sytuacji roboty te stanowią element szerszego procesu inwestycyjnego i nie mogą być oceniane w oderwaniu od jego celu oraz skutków przestrzennych i funkcjonalnych. Rozdzielanie powiązanych funkcjonalnie elementów inwestycji w celu zastosowania uproszczonego trybu realizacji robót budowlanych prowadziłoby do obejścia przepisów regulujących obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę oraz ograniczałoby możliwość kompleksowej oceny zamierzenia przez organ administracji architektoniczno – budowlanej. Wobec powyższego Wojewoda uznał, że na podstawie przedłożonych dokumentów przez inwestora brak jest podstaw do przyjęcia zgłoszenia, a planowane roboty wymagają uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc, że do zarzutu braku sprzeciwu organu wobec prac polegających na naprawie i wymianie zużytych elementów torów bocznicowych bez zmiany parametrów i granic torowiska, Wojewoda podał, że zakres tych robót nie jest przedmiotem rozpoznania w tym postępowaniu. Pozostałe zarzuty pozostają bez wpływu na treść decyzji.

W terminowo wniesionej skardze skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty, o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. Naruszenie prawa materialnego:

1. art. 29 ust, 1 pkt 1 lit b oraz art. 29 ust. 3 pkt 1 lit d P.b w zw. z art. 3 pkt 7a i pkt 8 P.b. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że objęte zgłoszeniem roboty nie stanowią robót wykonywanych w odniesieniu do istniejącej infrastruktury kolejowej lecz w istocie wymagają pozwolenia na budowę, mimo, że z treści zgłoszenia wynikał zamiar wykonania robót kwalifikowanych jako przebudowa i remont istniejących torowisk oraz placów składowych,

2. art., 30 ust. 5c P.b. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na potraktowaniu instytucji uzupełnienia zgłoszenia jako podstawy do prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego oraz żądania od inwestora dokumentów i wyjaśnień wykraczających poza granice postępowania zgłoszeniowego oraz na wniesieniu sprzeciwu mimo niewykazania w sposób jednoznaczny, że zgłoszone roboty wymagają pozwolenia na budowę,

3. art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 P.b. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wniesieniu sprzeciwu pomimo braku jednoznacznego wskazania, że zgłoszone roboty należą do kategorii robót objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę albo że zgłoszenie było dotknięte nieusuwalnym brakiem uzasadniającym sprzeciw.

II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy

1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyczerpujące wyjaśnienia stanu faktycznego, dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego oraz sporządzenie uzasadnienia, które nie wykazuje w sposób pewny i jednoznaczny, że obiekty objęte zgłoszeniem nie istnieją, planowane roboty prowadzą do powstania nowego obiektu budowlanego, zgłoszenie stanowi element szerszego zamierzenia inwestycyjnego wymagającego pozwolenia na budowę, inwestor w rzeczywistości będzie realizował inne zamierzenie niż objęte zgłoszeniem,

2. art. 8 § 1 i art. 11 przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zasadę przekonywania, w szczególności przez zastąpienie jednoznacznych ustaleń hipotezami i przypuszczeniami co do rzeczywistego zamiaru inwestora i oparcie rozstrzygnięcia na hipotezach co do rzeczywistego zakresu inwestycji zamiast na jednoznacznych ustaleniach faktycznych,

3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo istotnych wad postępowania wyjaśniającego i mimo braku podstaw do przyjęcia, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z 2 marca 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z 28 listopada 2025 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót obejmujących przebudowę torowisk [...] wraz z rozjazdami oraz istniejących placów składowych w [...] ul. [...] na terenie działek o nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...], gmina [...]

Zgodnie z art. 30 ust. 6 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2026.524), organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;

4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.

Każda ze wskazanych wyżej przesłanek stanowi samodzielną przesłankę wniesienia sprzeciwu przez organ . Termin do wniesienia sprzeciwu wynosi 21 dni od dnia doręczenia sprzeciwu. (art. 30 ust. 5 P.b.). Termin ten zostaje przerwany w razie nałożenia obowiązku, o którym mowa w ust. 5c. (art. 30 ust. 5 d P.b.). Jak słusznie podał Wojewoda po przerwaniu terminu termin biegnie na nowo i w niniejszej sprawie wniesienie sprzeciwu w decyzji nie naruszało w/w terminów.

Zgłoszenie powinno zawierać dane (informacje) o planowanej inwestycji w zakresie umożliwiającym ich skonfrontowanie z przepisami technicznymi oraz dokonanie przez organ oceny, czy zamierzenie budowlane jest zgodne z prawem. Wymagania formalne związane ze zgłoszeniem wykonywania robót i obiektów budowlanych sprecyzował ustawodawca w art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Stosownie do tego przepisu, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Organ architektoniczno - budowlany będzie oceniał, czy dostarczone szkice lub rysunki są właściwe, ponieważ zagadnienie to zostało poddane uznaniu administracyjnemu przez użycie wyrazu "odpowiednie". W zależności od charakteru i rodzaju inwestycji dopuszczalne jest nałożenie przez organ innych wymogów niż te, które zostały wyraźnie wymienione w omawianym przepisie, o ile zobowiązanie takie wynikać będzie z obiektywnych uwarunkowań technicznych, czy obowiązujących przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji zasadnie zobowiązał skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia. Zgłoszenie zawierało bowiem sprzeczności w zakresie określenia terenu inwestycji, sprzeczności między danymi w zgłoszeniu a podanymi na mapie zasadniczej. Wymagało doprecyzowania przez wyłączenie działek, które są objęte innymi postępowaniami (budowa hali magazynowo – przemysłowej i drogi), wyjaśnienia zakresu inwestycji, w tym określenia "modernizacja", dołączenia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca nie uzupełniła wszystkich braków. Nadal bowiem we wniosku i oświadczeniu skarżąca nie wymieniła działek nr [...], [...], [...], na których zamierza prowadzić prace budowlane a wymieniła dz. nr [...] i [...], co do których toczą się postępowania w przedmiocie budowy hali magazynowo – przemysłowej i drogi. Nie wyjaśniła zakresu robót. Użycie sformułowania, że przebudowa placów polega na ich remoncie nie pozwala na ustalenie jaki jest faktyczny zakres prac. W prawie budowlanym przebudowa i remont to różne pojęcia. Skarżąca nie wykonała uzupełnienia w postaci wyjaśnienia czy przedmiotowa inwestycja polega na przebudowie istniejących obiektów czy też na ich budowie wymagającej pozwolenia na budowę. Brak uzupełnienia zgłoszenia stanowił podstawę do wniesienia przez organ sprzeciwu (art. 30 ust. 5c P.b.). Wezwanie w celu uzupełniania zgłoszenia, jego zgodności z mapą zasadniczą czy wyjaśnienie zakresu prac było uzasadnione. Okoliczności te stanowiły bowiem wymóg z art. 30 ust. 2 P.b.

Organ I instancji jako podstawę sprzeciwu wskazał również art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., czyli naruszenie innych przepisów, w tym § 3 pkt 1 ppkt 4 rozporządzenia Wojewody z 6 marca 2025r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej w miejscowości [...], gmina [...], czyli zakaz lokalizowania zakładów przemysłowych. Z opisu zagospodarowania terenu (str. 11 pkt 11 funkcja obiektu) wynika, że przebudowywane elementy infrastruktury będą po przebudowie pełniły nadal funkcję bocznicy kolejowej dla przeładunku i magazynowania kruszyw naturalnych oraz kontenerów towarowych wykorzystywanych do transportu produktów i materiałów nie powodujących wpływu na środowisko oraz nie stwarzających zagrożenia zgodnie z Rozporządzeniem Wojewody. W organie toczą się postępowania dotyczące budowy hali magazynowej i drogi na działkach, które inwestor również wskazał w zgłoszeniu. Słusznie więc organy uznały, że wskazuje to na lokalizowanie zakładu przemysłowego. Dodatkowo argumentację tę wzmacnia prowadzenie inwestycji przez skarżącą i podmioty z nią powiązane wskazujące na większe zamierzenie inwestycyjne związane z działalnością gospodarczą prowadzoną na tym obszarze.

Wojewoda w zaskarżonej decyzji uznając stanowisko organu I instancji za zasadne dodatkowo podkreślił, że wnioskowana inwestycja nie stanowi przebudowy ani remontu a prace wymagające pozwolenia na budowę, co zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. stanowi również podstawę do wniesienia sprzeciwu.

Skarżąca jako podstawę zgłoszenia wskazywała art.l29 ust. 3 pkt 1 lit d i art. 29 ust. 3 pkt 2 lit a P.b. Zgodnie z tymi przepisami nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywania robót budowlanych polegających na przebudowie dróg, torów kolejowych i urządzeń z nimi związanych, torów tramwajowych i urządzeń z nimi związanych oraz na remoncie budowli, których budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z art. 3 pkt 7a P.b. Ilekroć w ustawie jest mowa o: przebudowie - należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego;

Zgodnie z art. 3 pkt 8 P.b. 8 Ilekroć w ustawie jest mowa o: remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Z w/w przepisów wynika, że zarówno przebudowa jak i remont dotyczą istniejących obiektów budowlanych.

W przedmiotowej sprawie, jak słusznie podał Wojewoda, z załączonej dokumentacji nie wynika, by tory kolejowe czy place składowe aktualnie istniały. Nie potwierdza tego dołączona do projektu dokumentacja fotograficzna, mapy ani dokumentacja projektowa. W opinii określającej stan istniejących elementów podlegających modernizacji oraz odtworzeniu podano, że torowisko w obecnym stanie wymaga kompletnego demontażu wraz z podbudową z uwagi na zły stan podkładów drewnianych oraz podbudowy, która w ramach zaniedbań poprzednich właścicieli po wyłączeniu torowiska z użytkowania uległa całkowitej degradacji. Odnośnie placów podano, że obecnie są pokryte gruntami z płukania buraków cukrowych zarośniętych dziką zielenią. Po dokonaniu odkrywek stwierdzono występowanie płyt drogowych w dobrym stanie technicznym wymagających odkrycia oraz regulacji po dokonaniu pełnego odkrycia placów. W opisie technicznym podano, że teren wymaga wykonania regulacji oraz wymiany uszkodzonych płyt drogowych. Płyty drogowe wymagające regulacji zostaną podniesione , zostanie uzupełniona podsypka piaskowo – cementowa pod płytami po czym płyta zostanie umieszczona na miejscu.

Z opisów tych oraz załączonych zdjęć obejmujących jedynie niewielki fragment planowanej inwestycji, jak słusznie podał Wojewoda, nie wynika, że tory kolejowe jak i place składowe nadal istnieją w sensie technicznym. Sam fakt historycznego ich istnienia i eksploatacji nadto bez wskazania dokładnej ich lokalizacji nie pozwala uznać, że obiekty te nadal istnieją jako obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 ust. 1 P.b. tj. budowlę wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Słuszna była więc konstatacja, że w tak przedstawionym stanie faktycznym nie ma miejsca przebudowa czy remont a budowa wymagająca decyzji o pozwolenie na budowę.

Zarzuty skargi sprowadzające się do stwierdzenia, że to organ musi wykazać w sposób pewny i sprawdzalny, że nie chodzi o roboty dotyczące obiektu istniejącego albo, że dochodzi do realizacji nowego obiektu budowlanego, były niezasadne. To bowiem na skarżącym ciążył obowiązek wskazania, że obiekty, o których przebudowę i remont wnosi faktycznie w sensie technicznym istnieją. Jak wyżej podano przebudowa i remont dotyczyć mogą tylko obiektów istniejących a określenie rodzaju, zakresu i miejsca wykonywania robót ciąży na składającym zgłoszenie i podlega kontroli organu. Zgłoszenie i dołączona dokumentacja w przedmiotowej sprawie nie pozwalały na takie ustalenia. Uzupełnienie wezwania również nie wskazywało na aktualne istnienie tych obiektów. Szczątkowe pozostałości fragmentów torów czy częściowo odkryte płyty drogowe nie są równoznaczne z ustalenie, że obiekty te istnieją, jakie są ich charakterystyczne parametry, których przy przebudowie czy remoncie zmieniać nie można. Skoro skarżący nie wykazał, że obiekty istnieją w sensie technicznym prawidłowe było ustalenie, że przy braku wykazania tej okoliczności roboty nie stanowią przebudowy lub remontu a więc mogą być jedynie przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę. Niezasadny był zarzut naruszenia przez organ art. 30 ust. 5c P.b. przez dokonanie szerokiego wezwania stanowiącego w istocie substytut postępowania pozwoleniowego. W przedmiotowym zgłoszeniu i dołączonej do niego dokumentacji było tak wiele niejasności, sprzeczności, że wezwanie było zasadne. Organ miał bowiem obowiązek ustalić, czy zgłoszone roboty nie naruszają innych przepisów albo czy nie dotyczą robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę. Jak słusznie podał Wojewoda, skarżący powinien przygotować aktualną inwentaryzację geodezyjną lub mapę do celów projektowych, która pozwoliłaby jednoznacznie ustalić, które tory i elementy placów istnieją w terenie, jaki jest ich przebieg oraz stan zachowania a tego nie uczynił. Przedstawił dokumenty, które wskazywały na całkowitą degradację zarówno torów kolejowych jak i placów składowych, miejsca których pokryte są gruntami z płukania buraków cukrowych, zarośnięte dziką zielenią. Na skarżącym ciążył również obowiązek wykazania, że zgłoszenie nie narusza innych przepisów, w tym w/w rozporządzenia Wojewody. Treści dokumentacji projektowej a i prowadzone przez organ postępowania z wniosku podmiotów powiązanych ze skarżącą budziły uzasadnione wątpliwości co do twierdzenia, że planowana w niniejszej sprawie inwestycja jest jedynie częścią inwestycji dotyczącej budowy zakładu przemysłowego.

Odnośnie przedłożonej umowy dzierżawy organ słusznie podał, że winna ona zawierać wzmiankę o prawie do zabudowy dzierżawionego gruntu przez dzierżawcę. Z samej istoty umowy dzierżawy (art. 693 i n k.c.) nie wynika prawo do zabudowy dzierżawionego gruntu przez dzierżawcę. (por. wyrok WSA w Gorzowie WLKP z 18 czerwca 2020r., sygn. II SA/Go 168/20, wyrok NSA z 20.10.2011r., II osk 1487/10)

W przedmiotowym postępowaniu organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani procesowego. Wniesiona skarga okazała się niezasadne i z tych względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.